Tekerimiz Patladı

Günlerden bir gün, motosikletlerle, yaşadığım ilçeden birkaç kilometre uzaktaki bir beldeye gidiyorduk. Ben o zamanlar hırdavatçıda çalışıyordum. Su tesisatı için gidiyorduk gideceğimiz yere. Dört kişiydik ve iki motosiklete binmiştik.

Yolun yarısındayken motosikletlerden birinin tekerleği patladı. Artık yola devam edemezdi. Geri gelecekti ama gelirken iki kişiyi getiremezdi. Bu nedenle içimizde en zayıf olan arkadaş motora binip yavaş yavaş dönüş yoluna girdi. İki usta da sağlam motorla yapılacak işi yapmaya gittiler. 

Ben çırak olduğum için ortada kalmıştım. Tabi onlar beni öyle bırakmadı. Benim için otostop yaptılar. İşte o zaman belki de ömrüm boyunca unutamayacağım anım başlamıştı.
Beni eve getirecek araç, mobylette denilen küçük motosikletlerdendi. O zaman seyretmemiştim ama şimdi onu düşündükçe aklıma hep Mr. Bean gelir. Benim bindiğim o kadar yavaş değildi ama fazla hızlı da değildi. Üstelik o kadar alçaktı ki ayaklarım yere değmesin diye iki büklüm olmuştum. 

Bu berbat araç bir yana bir de aracın sürücüsü vardı. Benden birkaç yaş büyük, zayıf biriydi. Çok sakindi, hiç acelesi yoktu. Hiç susmuyordu hep konuşuyordu. İçinde bulunduğum durum bir yana, onu sürekli söylediklerini tasdik ettirmek için "he, ne weréye" (öyle değil mi) demesi bir başka dertti. 


Çok zor da olsa, çok uzun da sürse yol bitmişti. Artık çalıştığım dükkandaydık. Sağ olsun beni getiren arkadaşa dükkanda bir çay ısmarlayıp öyle gönderdik. 

Çayını içene kadar da susmadı tabi. Sesi hala kulaklarımda sanki "he, ne weréye"

Yorumlar

Yorum Gönder

Yeter ki hakaret içermesin...

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeşil Göz Kırmızı Tokat

Grub Kurtarma

Üzüntü Giderme Aracı

GM Discovery Eduroam Bağlantısı

Çay mı Şerbet mi

Bakış Açısı

Öğretme(n)