Ben Çocukken

On yaşlarındayken, yetişkinlerden oluşan bir topluluk içinde "ben çocukken" diye söze başladığımı, bu söz üzerine herkesin güldüğünü ve benim gülme nedenlerini anlamadığımı hatırlıyorum.

Aradan yıllar geçti. O zamandan beri ben çocukken dediğimi hatırlamıyorum. Çünkü çocuk olduğum bir zamanım oldu mu bilmiyorum. Sanki hep büyükmüşüm gibi geliyor bana.

Ben daha çok küçükken beni çok seven abim beni yanından ayırmazdı. Beni gittiği yerlere götürürdü. O ve arkadaşları, ukala konuşmalar yapmama gülerlerdi. Ben öyle konuşurken, konuşmalarım onlara tatlı gelir diye gülerlerdi ama ben bunu anlamazdım. Ben de onlar gibiyim ve normal konuşuyordum sanırdım.


İlginç olabilir ama küçük olduğumu bilmiyordum. Kendimi büyük sanıyordum. Tabi bu benim suçum değildi. Çocukluk yaşamama izin vermeyen abim bu iyiliği(!) bana yapmıştı. Aslında o mecliste, ben çocukken derken çok ciddiydim. O zaman çocuk olduğumu da yıllar sonra anladım.

O zaman için bu bana güzel görünüyor olabilirdi. Kendimi insanlardan üstün görmeme neden oluyordu ki bu çok kötü bir şeydir. Fakat her zaman için bu bana kötü geldi. Kibrin illeti bir yana çocukluk yaşamamış biri olarak büyüdüm. Bu önemli bir eksik.

Çocuklarını çok seven insanlar, iyilik yapayım derken birçok defa çocuklarına kötülük yaparlar. Tıpkı abimin yaptığı gibi... Bir gün abimle tartışırken, beni sevdiğini ve beni hiç yanından ayırmadığını, sanki bana iyilik yapmış gibi anlattı.

Eğitimi bilmiyorum, kimseye buradan tavsiyeler veremem. En iyisi bu konuda kitaplar okumak ve duygularımızla değil, uzman tavsiyeleriyle çocuklarımızı yetiştirmek.

Çünkü ne yazık ki görünen tablo hiç güzel değil.

Yorumlar

  1. Bir de sevgi zannedilen aşırı korumacılık var. Bizim ailede de bu mevcuttu. Çocuğun kendi başına bir şeyler yapmasına izin verilmesi gerekir. Gözetim altında ama kendisi yapmalı.

    YanıtlaSil
  2. Bu çok önemli bir sorun, çocuklar güvensiz ve kendi ayakları üzerinde durma özelliğinden yoksun büyüyor.

    YanıtlaSil
  3. çocuklar gerektiği kadar özgür bırakılmalı, kontrollü şekilde bazı şeyleri yapması sağlanmalıdır ki neyi yapıp neyi yapamayacağını, başarabileceklerini görsün..günümüzde özgür bırakmak çoğu zaman başıboş bırakılmaya dönüştürüldüğü için olumsuz sonuçlar doğurabiliyor.

    YanıtlaSil
  4. Ebeveynler çocuk yetistirmede, heleki çocuk psikolojisi hakkinda bilgi edinmeleliler... Bir çocuga neler denir neler denmez bilinmeli, zekasina ve yasine göre davranmali.

    YanıtlaSil
  5. Yusuf kardeşim, güzel sorgulamalar yapıyorsun bazen yazılarında. İnsanları gerçekten düşünmeye ve araştırmaya sevk ediyorsun. Bu da onlardan biri olmuş. Tebrikler...

    YanıtlaSil
  6. Olsun be Yusuf sen genede arada bir "ben çocukken" de. De ki içindeki çocuk arada özgür kalsın..
    sevgilerle...

    YanıtlaSil
  7. Allah her dönemi hakkıyla yaşamayı nasip etsin cümlemize. Geri dönmüyor çünkü giden zamanlar.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Yeter ki hakaret içermesin...

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeşil Göz Kırmızı Tokat

Grub Kurtarma

Üzüntü Giderme Aracı

GM Discovery Eduroam Bağlantısı

Çay mı Şerbet mi

Bakış Açısı

Öğretme(n)