Kendimden Bahsetmeyi Seviyorum


İnsan genelde kendisi hakkında konuşmayı sever. Sanırım bu doğal bir şeydir. İnsanın kendini ifade etme isteğinin dışa yansımasıdır. Anlatan taraf için güzel olan bu durum aslında dinleyen taraf için kötü bir şeydir. Bu nedenle de buna bir sınır bulmak zorunludur.

Genelde kitap okumayan, başkalarının fikirlerinden haberi olmayan, sadece kendi dünyalarında büyüyen insanların kendileri hakkında daha çok konuştuklarına şahit oluruz. Başta dediğim gibi kendini anlatmaya çalışma doğaldır ve bu insanlar bir şekil almamış insanlardır. Buna karşın kültürlü gibi görünen insanlar kendilerinden daha az bahsederler. Bu insanlar da aslında kendilerini anlatmaktan hoşlanırlar ama karşı tarafın bundan hoşlanmadığını düşünebilecek kadar bilgindirler.

Aslında birilerinin kendi anlatması o kadar da kötü bir şey değildir ama bunun da bir takım ölçüleri vardır. Mesela anlatıcı başkalarında sıkça rastlanmayan bir özelliğini anlatıyorsa, bunu dinlemek zevkli bile olabilir. Ne yazık ki çoğu zaman bu böyle yürümez. İnsanlar herkesin yaşadığı şeyleri, çok ilginç bir şeymiş gibi anlatırlar. Klişe kapsamına giren bu konuşmalar, işkenceyle geçen dakikalara dönüşür. Mesela laf uykudan açılır, biri atılır: "Benim uykum gibisi yok" siz nasıl diye sormazsınız ama bu onun umurunda değildir. Bir kez anlatma moduna girmiştir. "Uykum öyle hafiftir ki çıt duysam uyanırım" İçinizden "bana ne" diye düşünmek bir yana "bunun neresi iyi" diye geçirmeye fırsat bulmadan öteki lafa atlar. "Benim uykum çok güzel" sanki az önce söylenen şeye zıt değilmiş gibi rahatça tamamlar, "top patlasa duymam."

Meşhur bir deyiş oluşmuştur aramızda; Kendimden söz etmeyi sevmiyorum diye. Benim de kimi zaman kullanmış olduğum bu söze artık inanmıyorum. Çünkü ben her insanın kendini anlatmak istediğine inanıyorum. Bu yüzden kendimce yeni bir formül buldum; Kendimden bahsetmeyi seviyorum ama kendinden söz etmemek erdemdir diye susuyorum

İnsanların kendilerinin normal hallerini anlatmalarını sevmiyorum. Dinlerken çok rahatsız oluyorum. Bundan korunmaya çalışıyorum ama kimi zaman kendimi kaybettiğimi, boş konuştuğumu ve karşımdakileri rahatsız ettiğimi esefle görüyorum. İnşallah bu yazıdan sonra daha dikkatli olurum.

Rabbim, bana kendimi kontrol edebilme yetisi ver ve beni bana bırakma. Rububiyetinle beni en güzel şekilde terbiye et.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeşil Göz Kırmızı Tokat

Grub Kurtarma

Üzüntü Giderme Aracı

GM Discovery Eduroam Bağlantısı

Çay mı Şerbet mi

Bakış Açısı

Öğretme(n)