Mobilya atölyesinde çalıştığım zamanlar araba sürmeye merak sarmıştım. Sık sık arabayla bir yerlere bir şeyler götürüyorduk. Ustamızla aramız iyiydi ve isteyene, müsait yerlerde kullandırıyordu arabayı. Bazı çalışanlar çok fazla sürmek istiyorlardı fakat ustamız sadece boş yerlerde direksiyonu onlara bırakıyordu.
Zamanla benim de merakım oldu ama hiç sürmek istemedim. Ta ki bir tatil gününe kadar: Bir düğün vardı. Düğün salonu ilçenin üç kilometre dışındaydı. Ustam bir otomobil emanet almış, birkaç arkadaşla beraber beni de evden almaya gelmişlerdi. Kapıya çıkınca ben de samimiyete güvenerek "usta, in de ben kullanayım dedim" Kesin itiraz eder diyordum ama hiç konuşmadan inip arka koltuğa geçti. Ben de daha önce hiç şoför koltuğuna oturmamış olmama rağmen şaka yaptım demedim.
Araba zaten çalışır durumdaydı. Yapmam gereken sadece ilk başlarda herkesin yaptığı gibi arabayı tekletmekti. Fakat hiç de öyle olmadı. Arabayı sorunsuz sürdüm. Tabi tek bir yönde ilerliyordum. Elbet sokak bitecekti ve ben dönmek zorunda kalacaktım.
Sokağın başına geldiğimde sağa-sola bakmadan, sinyal yakmadan dönüş aldım. O ana kadar benimle ilgilenmeyen, neşeyle sohbet eden ustam "sinyalini yakmadın, sağa sola bakmadın, vitesi düşürmedin" diye üst üste sıraladı. Be o an heyecandan debriyajı da, gazı da, freni de bıraktım. Araba bir iki tekleyince kendimi tamamen kaybettim. Ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu. Araba üst üste tekliyordu ama bir türlü motor durmuyordu. Yavaş yavaş duvara doğru gidiyorduk. Ben ne direksiyonu çevirmeyi, ne frene basmayı akıl edemedim. Arabada beş kişiydik ama öyle sanıyorum ki hiç kimse bana ne yapmam gerektiğini söylemiyordu. Ya da ben duymuyordum.
Sonrasını hatırlamıyorum. Arabayı nasıl durdurdum. Arka koltuğa nasıl geçtim hiç bilmiyorum. Öyle bir şok olmuştum ki kafamı cama dayayıp sustum. Ne düşündüğümü, ne hissettiğimi hiç hatırlamıyorum. O ruh haliyle düğüne de gittim. Aradan yıllar geçtiği için bu halimin ne kadar sürdüğünü hatırlamıyorum ama inanıyorum ki tüm gün etkisinde kalmışımdır.

:) :) :)
YanıtlaSilAllah korusun..
YanıtlaSilbabam hep "daha acemisin sen" diyip uzun bi süre arabayı tek başıma vermedi uzun zaman =) ben de bi gün arabanın otoparkta olduğu bi gün aldım ve avrupa yakasından anadolu yakasına geçtim ve inadına sol şeritten. belki de araba kullanmayı o gün öğrendim =) 8 senedir trafikteyim, İstanbul'da cambazlık şart ;)
YanıtlaSilsevgiler...
Her araba sürdüğünde eminim bu anını hatırlarsın :) Gerçekten ders verici bir anı. Bilmediğimiz şeylere karşı biliyormuş edasıyla atılınca, eğer yönelendirenimiz yoksa ne hale geleceğimizi bir düşünelim.
YanıtlaSilTeşekkür ederim yorumlarınız için, Faruk, unutmak mümkün değil, haklısın.
YanıtlaSilAllah muhafaza. Ben de araba kullansam böyle olurdu herhalde. :)
YanıtlaSilAyak pedallere alışana kadar açık alanda kullanmak lazım.
YanıtlaSilAnladığım kadarıyla çarpma gerçekleşmedi, arabayı kendi kendine durdurdun. :) Öyle mi?
YanıtlaSilKardeşim Yusuf öncelikle söylemeliyimki blog temanız çok güzel olmuş gerçekten.Güle güle kullanın emi.
YanıtlaSilKedi şoförude ilk defa gördum ağzınıda açmış çok komik ya:)
ben inanmıyorum bilmeden araba sürmenizi.:)bizleri güldürmek için yazıyorsunuz bu komiklikleri dimi. Gülmekden ölecektım gerçekden.Eyer dediyiniz gibiysede ÇOk çok geçmiş olsun.Hayırlı günler.
Kamil Abi, gerçekten hatırlamıyorum. Bir şekilde frene basmış olmam lazım. :)
YanıtlaSilGül, tema için teşekkürler. Yazıya gelince en küçük bir kurgu yok, tamamen gerçek :) Sağ olun, yıllar önceydi
Merhaba..
YanıtlaSilSeni gercekden tebrik ediyorum iyi cesaret, bir arabayi nasil hic durdurmadan hareket ettirdin, iki yalpalamadan yolun sonuna gelebildin, ustan bile donerken fark etmis acemi oldugunu fren debriyaj , sag sol, ben ilk surdugum gunu hic unutmuyorum kac kere durmusdu araba, daha calismadan,
Bir arkadasimiza araba surmeyi ogretmeye karar vermisdik arabada dort kisiydik bos bir alan bulup surdurmeye basladik bayagi bir antremandan sonra vites birle hareket etmeye basladi, bu ara hepimiz konusmaya daldik, oda surdu surdu gide gide bir duvara carpti, nasil oldu, nasil bitti anlamadik, hepimiz saskin ve vites bir yada ikide olmasina arkadasin dudagi direksiyona carpti ve patladi, ufak tefek yaralandik , bu animizi anlatir guleriz simdi usta bir sofor, bu hanfendi. Onada kimse ne yapacagini soylememisdi o da gitti duvara vurdu. Kedide cok guzel olmus yaziya hepimiz oyleydik o carparken, cok uzattim
ben gideyim.
Ne diyeyim geçmiş olsun mu diyeyim bilemedim :)
YanıtlaSilBenim sorunsuz arabayı kaldırmamın sebebi iyi bir şoförün bana ders vermiş olmasıydı. Ders pratik değildi ama demek ki iyi anlatmış :)
İlk sürüşümde ben de hiç teklememiştim. Ama yanımda bana sürmeyi öğreten babam vardı =) Sizin hiç sürmeden talep etmeniz iyi cesaret doğrusu =) Allah korumuş.
YanıtlaSil