Koklaşalım Mı

İnsanlar konuşarak anlaşmak zorundadır. Bu bir gerekliliktir. Ne bakışlar, ne duygular, ne telepati, ne de telekinezi konuşmanın yerini tutamaz. Bir insanla bir sorununuz varsa, bunun kendi kendine çözülmesini bekleyemezsiniz. Ya konuşup çözersiniz ya da sorununuzla yaşamaya alışırsınız. Eğer konuşmaktan çekinirseniz yapabileceğiniz tek şey onu halı altına süpürmek olur.

Kimi insanlar konuşmaktan, tartışmaktan çekinirler veya çabuk karar verip buna yanaşmazlar. Gururdan mı kaynaklanıyor bilmiyorum, surat asıp, uzak durup öylece beklerler. Hata olarak tanımladığım bu davranış, sonuçta sadece çözümü geciktirir.

Konuşma her zaman olumlu sonuç verecek diye bir şey yok elbette ama şurası da gerçek ki bir çok şeyi açığa çıkaracak güce sahiptir konuşma. Gerçekler ortaya çıkınca da karışık şeyler birbirinden ayrılır, yapılması gerekenler belli olur, o zaman çözüm, ben buradayım der.

Çözüm bu kadar kolayken olayları sarmalamak, konuşmaktan korkmak niye?

Aslında bunu anlamak imkansız. İnsanoğlu garip. Kendini bazen acılara, bazen sıkıntılara, bazen boş kuruntulara sokmaktan çekinmez; gerçekleri anlatıp her şeyi çözmekten çekinir. Bunu yapan insanın elbette kendine göre geçerli nedenleri vardır ama önemli olanın sonuç olduğunun bilincine varmak her yiğidin harcı değildir.

İnsan kendi kendine bir yol tutarak, bazen kendini kızdırarak, bazen "ben haklıyım kendi hatasını kendi anlasın" diyerek, bazen "ben onu düşünüyorum, konuşursam onun için kötü olur" diyerek kendini, kendi içinde mahkum eder. Fakat konuşma yolundan başka bir yol seçerek kendine haksızlık etmesi bir yana muhatap olduğu insanı da yanlış düşüncelere sevk eder.

Hayvanlar koklaşa koklaşa derler ya, sanırım onlar da konuşabilse koklaşma yolunu seçmezlerdi. Böyle bir nimet bize verilmişken, onu kullanmamak ancak nimete hakaret olur.