Yusuff

Bal İçtim Dilim Yandı (Sevgili Günlük 6)

2012-01-07T14:44:00.001+02:00

Tekrar merhaba sevgili günlük. Seni unutmadım merak etme. Sırdaşımsın, dertdaşımsın. Bal kadar olmasa da reçel kadar bana iyi geliyorsun. Seninle konuşmam gerektiğinde psikiyatrım, rahat olduğumda neşem, yazacak bir şey bulamadığımda ilham kaynağımsın. Şımarma ama olur mu? Zaten ben şımardım, günlüğü de onun gibi şımarık demesinler sonra.

Finallerle uğraşıyorum bu aralar. Ne yazmaya ne de düşünmeye vaktim var. Yok yani çok çalışmıyorum zaten kaç tanesini bütünlemeye bıraktım ama yazı yazmaya da çok vakit bulamıyorum. Bugün böyle ortalıkta kalınca dur seninle iki kelam edeyim dedim.

Önce sana okuldan bahsedeyim. Birinci dönemi bitirdik. Pek güzel geçmedi sanırım. Seçmeli derslere hemen hemen hiç girmedim. Okula çok az geldim hiçbir şey anlamadım desem yeridir. Abdullah Hocam da olmasa bu dönem boş geçti diyeceğim. Hoş Tayyip Hocamın engin genel kültürü de az etkilemedi beni.

Vizelerden önce bilgisayar başında saatlerce bal yemekten doğru dürüst bir şey okuyamadım. Finallerden önce de zaten başıma geleni anlatsam oturur ağlarsın. Yok yok ağlama şimdi, sonra ağlarsın.

Bu aralara gelince; çok meşgulüm gerçekten. Yani düşün bir arkadaşım bana basit bir soru sordu, cevap yazacağım dedim daha yazmadım. Aslında denedim de yazamadım ama denedim de yazamadım diye bile cevap yazmadım ona. Benle konuşmasa da artık haksız değil yani.

Asıl hayatıma yani sanalda durumlar fena bu aralar. Çok vaktimi alıyor bu sanal alem. Biricik arkadaşım Hakan'la bile konuşamıyorum artık. Eskiden böyle değildim ben biliyor musun günlük. Hep o bal bozdu beni diyeceğim çarpacak. Aslında baldan önce zehir içmiştim biraz. Gözlerim görmüyordu el yordamıyla su sanıp tattım, beni insanlıktan çıkardı. Ne yapacaksın be günlük, hayatta böyle tecrübeler de olmalı demek ki.

Bundan fazlasını bilmesen de olur günlük paşa. Sen işine bak. Gelene geçene selam söyle ben tekrar sana uğrayana kadar. Kime mi? Sen söyle sahibi gelir alır selamını. Bir de "sevgili günlük 7" yazanlara da söyle bu daha altı oldu. Bir sonrakini beklesin.

Gözyaşların Mı Kurudu Küçük Kız

2011-12-29T13:06:00.002+02:00

Ne oldu küçük kız? Ağlayamıyor musun artık? Kurudu mu gözyaşların? Açık söyle bana en çok neye ağlıyorsun? Yiten otuz beş hayata mı? Yoksa bunların sivil olmasına mı? Ha ben anladım sen içlerinde okul parasını denkleştirmeye çalışan öğrencilerin olmasına ağlıyorsun. Hayır mı? Peki neye ağlıyorsun küçük kız; insanlığın ölmesine mi?

Yapma küçük kız, insanlık bugün ölmedi ki? Çoktan öldü o be küçüğüm. On yedi askerin ölümünde komşular halay çekerken ölmüştü zaten. Otuz Pkk'li öldürüldü dendiğinde twitterda atılan iğrenç çığlıklarla yok edildi o. Van'da enkaz altında kaldı görmedin mi küçük kız? Ölen minik bedenlere dil uzatan televizyon aşüfteleri tarafından gömüldü insanlık.

Suriye'de her gün ölenler artık sinek gibi geliyorsa bize, kim bahsedebilir insanlık denen şeyden söylesene küçük kız? Gazze semalarını misket bombalarıyla süslerken İsrail, kim iddia edebilirdi dünyanın insan dünyası olduğunu? Irak'a özgürlük götüren Abd'nin özgürlükler ülkesi olduğu bu dünyada kim ikna edebilir bizi insan olduğumuza?

Hangi birini anlatayım sana küçük kız? Neresinden tutsam elimde kalıyor bu insanlık. Üç kuruş menfaat için Facebook'ta küçük kızları kandırıp onları pazarlayan canavarların benimle aynı görünümde olduğunu görünce kendime nasıl insan diyeyim? Böyle şerefsizlere ödül gibi ceza veren bir adalet(!) sistemimiz varken ben nerede insanlık göreyim?

Sen ağlama küçüğüm. Yorma o güzel gözlerini. Bir Türk dünyaya bedeldir diyen faşistler, anlayamaz insan olmanın ne demek olduğunu. Hep mazlumduk diyen Kürt ırkçıları içinde hissedemez başka ırktan birinin acısını. Sana "Ne Mutlu Türküm Diyene" dedirterek seni yok sayan, idrak edemez abinin, kardeşinin, babanın ölümüne ağlamanı.

Yeter artık ağlama küçük kız. Çünkü sen ağlayınca ben de ağlıyorum. Yıllar önce kaybettiğimiz insanlığa değil, gözlerinden dökülen incilere yanıyorum. Dur artık küçük kız, çünkü Ceylan'ı götüren kahpe bir kurşun bir gün sana da uğrarsa, buna dayanamamaktan korkuyorum.

Ala Vere

2011-12-27T03:06:00.002+02:00

Almak da güzel vermek de. Almak güzel, çünkü bir şey elde etmiş oluyorsunuz. Bir ücret ödemeden, bir dünya nimetinden faydalanmış oluyorsunuz. Vermek güzel, çünkü bir dostunuzu, bir yakınınızı faydalandırmış oluyorsunuz. Eğer orta yolu tutan bir insan olmayı düşünüyorsanız bu ikisini de yapmalısınız. Malınızı dostlarınızla paylaşmaktan, hediye etmekten çekinmemeli, size takdim edileni de almalısınız. Hayat paylaşınca güzelden ziyade ancak bu şekilde karşılıklı muhabbeti sağlarsınız.

Kimi insanlar vardır sadece alırlar. Asla verme taraftarı değillerdir. Güzel bir eşyanızı isterler, paranızda gözleri vardır. Hatta işinize yaramayan, atmayı düşündüğünüz şeyleri bile alırlar sizden. Bunları, dibi olmayan bir kuyuya benzetiyorum. İstekleri ihtiyaçtan ziyade, dünyayı küçük dünyalarına sığdırma hevesine benziyor. Nereden bir şey kırpsam kardır derler ve hiçbir zaman size değer vermedikleri dahi olsa, bir eşyalarını vermeyi istemezler. Mecbur kalıp verseler de gözlerinden anlarsınız ki içleri yanar.

Bir diğer insan çeşidi vardır ki ne alabilirler ne verebilirler. Vermekten o kadar çok korkarlar ki, onlardan istenmesin diye kimseden de bir şey almazlar. Kendilerine takdim edilen bir yemeği bile çevirebilecek kadar kendi dünyalarına hapsolmuş bu insanlar, bence bir önceki gruptan bile kötüdürler. Çünkü yaşanması gereken güzel bir hayatı hiç yaşamamaktan da kötü geçirirler.

Son grup da olması gerektiği gibi olanlardır. Bunlar gerektiği yerde en değerli, en çok ihtiyaçları olan eşyalarını dahi dostlarına, sevdiklerine, yakınlarına verebilirler. Görürsünüz ki bunlar, mallarını paylaştıklarında huzur doludurlar. Çünkü onların gözünde asıl olan dünya malı değil, dostluk, kardeşliktir. Böyleleri alırken de rahatsızlık duymazlar. Nasıl ki kendi mallarını verirken gönülleri rahatsa, başkasının da böyle olduğunu hissederler. Böylece hayatı kendilerine de çevrelerine de daha zevkli hale getirirler. Böyle insanlara üstündeki elbiseyi çıkarıp verse insan, bundan rahatsızlık duymaz.

Hayat öyle de geçecek, böyle de. Üst üste mal yığanlar da ölecek, mallarını boşa harcayanlar da. Ne mutlu kanaatkar davranıp, dünya malına gereği kadar değer verenlere...

Sen De Bir Bilet Al

2011-12-16T21:27:00.001+02:00

Piyango bileti satan bir seyyar satıcının önünden geçerken bir baba ve oğulun bilet aldıklarını gördüm. Baba parayı ödedi, çocuk heyecanla bileti aldı. Konuşmaya başladılar. Her ne kadar dinlemesem de muhtemelen hayal kurdular diğer milyonlarca şanssız gibi.

Her sene olan şeydir bu. Milyonlarca insan bilet alır, paraları toplanır, birkaç kişiye dağıtılır. Kumarı oynatan kazanır hesabı üzerinden bu alışverişten sadece devlet karlı çıkar. Milli adını verdikleri kumarlarıyla milletin cebindeki parayı, teşviklerle çekip alırken, aslında amaçları kendilerine kaynak yaratmaktır.

Dıştan bakılınca ikramiye alan da kazanmış gibi görünebilir ama öyle değil. Geçenlerde yolda gelirken radyoda dinledim, kazananların başına nelerin geldiğini. Mesela büyük ikramiyeyi kazananlardan biri anlatıyor: "Ben ikramiyeyi kazandım, sonra harcamaya başladım. Sırf eşime kalmasın diye parayı bitirmeye çalıştım. İki yüz memurun maaşını iki günde harcıyordum. Her tarafa bahşiş dağıtıyordum. Derken paralar tükendi. Eve haciz geldi. Kadın boşandı, olan malımı da aldı, öylece ortalıkta kaldım."

İnsan hep ani zengin olmanın, bir şeyleri birden bire kazanmanın hayallerini kurar. Örümcek adam gibi bir örümcek beni ısırsa da ben de süper olsam der. Fakat dünyada insana kalan tek şey, çalışarak kazandığıdır. Bilgi aniden gelmez. Kimse bir sabah uyanınca kendini bilgin bulmaz, Gora gibi kendini bilgisayara bağlayıp ilim nakli de yapamaz. Aynı şekilde para da böyle gelmemeli. Çünkü zamanla kazanılan şeyde bereket vardır.

Ben anlatmaya çalışıyorum ama biliyorum ki kimse dinlemeyecek. Zaten oynamayan, bunu benden iyi bilen birkaç kişi okuyacak ve geçecek. Gidip bilet alanların bu yazıdan haberi bile olmayacak. Yine biletlerini alacaklar. Yılbaşı gecesine kadar en güzel hayallerde yaşayacaklar ve o gece bilete verdikleri paralarına değil, hiç onların olmayıp da kaçan milyonlarına üzülecekler. Bundan karlı çıkan, bahis oynayanları içeri atıp, iddia adı altında resmi oynatarak kumarı meşrulaştıran devlet olacak.

Ağlama Küçük Kız

2011-12-04T16:10:00.001+02:00

El sallama bana küçük kız, yüzüm yok sana karşı. Utanıyorum. Sen o soğukta, üşüyen ellerini bana doğru sallarken, ben sobanın başında, sıcacık evimde acını hissedemiyorum.

Gülümseme bana küçük kız, senin gözlerinden acıyı okuyamıyorum.
Sakın ağlama küçük kız, anneni, kardeşlerini yitirmeni anlayamıyorum.
Moralim bozuk deme bana, yedi nokta ikilerle sarsılmanın dehşetini kavrayamıyorum.
Üşüyorum deme küçük kız, kışın ortasında çadırda yaşamanın zorluğuyla titreyemiyorum.

Sen yıkılırken ben gülüyordum küçük kız. Arkadaşlarımlaydım. Eğleniyordum. Sonra deprem oldu dediler. Hemen seninle aynı yerde yaşayan arkadaşımı aradım. Halini sordum. O iyiyim deyince senin de orada olduğun aklıma bile gelmedi. Arkadaşım iyiyse varsın Van yıkılsın demedim ama senin için de hiç ağlamadım.

Sarsıntıların sürdü ama ben ruhumun sahte sarsıntılarıyla kendimi kandırdım. Sen orada tekrar tekrar yıkılırken ben burada şakadan acılarla kendimi yüceltmeye çalıştım. Gerçekten sallanmanın ne demek olduğunu bilmediğimden, hayallerimde kendimi savurup, senin acına ortak olduğumu sandım.

Sonra kış geldi küçük kız. Havalar soğudu. Sen orada, Van'da, benim görmeye hasret olduğum karın içinde, soğuktan kıpkırmızı olmuş küçücük ellerini ısıtmaya çalışırken ben burada, elimin boşluğunu bahane edip, yalancı üşümelerle seni kıskanmaya çalıştım.

Seni unutmuştum. Nasıl olsa devlet, millet seferber olmuştu senin için. Nasıl olsa sana yardımlar yağıyordu. Nasıl olsa vicdanımı rahatlatmış sana ben de bir şeyler göndermiştim. Artık seni hatırlayıp kendimi, bu tatlı canımı üzmeme ne gerek vardı. Zaten başımda yeterince sorun(!) yok muydu?

..ve sonra seni gördüm küçük kız. Üşümemen için giydirdikleri lacivert montunun içinde neredeyse görünmüyordu tatlılığın. Üç kardeşini ve anneni kurban vermiştin ama oturup üzülmene, ağlamana bile fırsatın olmamıştı. Çünkü hava soğuktu ve sen sadece bir çadırdaydın.

Ağlama küçük kız, çünkü bu ülkede ağlamaması gereken sadece sen varsın.
Ağlama küçük kız, çünkü yağan yağmurlar zaten ıslatıyor güzel yüzünü.
Ağlama küçük kız, çünkü inci gibi gözyaşlarınla temizleyemezsin ihanetimizi.
Ne olur ağlama küçük kız, çünkü senin ağlaman kanatıyor yüreğimizi.

Şiddetle Sev

2011-12-02T01:40:00.001+02:00

Bu aralar Felsefe sınavlarım yüzünden yoğun bir şekilde Felsefe Tarihi okuyorum. Eğer yazmazsam şiddet göreceğimi bildiğim bu yazıyı, değerli Gelibolu17'nin emri üzere, bir ilkçağ filozofunun görüşünden faydalanmak kaydıyla yazıyorum.

Empedokles adlı filozof, varlığın dört temel maddeden meydana geldiğini söylüyor. Bunlar; ateş, toprak, hava ve sudur. Bunların rastgele değil de iki amille bir araya gelip ayrıldıklarını söyleyen Empedokles, bu iki amili de Sevgi ve Nefret olarak belirliyor. Sevgi daima bu dört unsuru birleştirmeye, birbirine yakınlaştırmaya, nefret ise uzaklaştırmaya çalışıyor.

İşin doğruluğunu, bilimselliğini ve duygusallığını bir kenara bırakıp, bundan çıkarabileceğimiz derse bakalım.

Yaşadığımız hayatta istesek de istemesek de insanlarla ilişki içerisindeyiz. Bu ilişkiyi iyi veya kötü götürmek bizim elimizde. Yaptığımız veya yaptıracağımız işleri, iki yöntemi de kullanarak yapabiliriz.

Eğer sevgi yöntemini kullanırsak ve işlerimizi, yani hayatımızı devam ettirebilmek için yapmamız gereken şeyleri hedefe ulaştırmayı, arada olan herkesi mutlu ederek yapabiliriz. Sonuca ulaştığımızda göreceğiz ki bu iş için aracı olan, herhangi bir şekilde katkı sağlayan herkesi mutlu ederek yapmışız uğraşımızı. Örnek vermek gerekirse biz bir öğretmen olalım. Hedefimiz para kazanmak veya eğitmek olsun fark etmez. Eğittiğimiz öğrencilere iyi davranıp, onlara sevgiyle yaklaşırsak, onların gelecekleri üzerinde önemli bir olumlu etki bırakabiliriz. Belki onlara bir dersi sevdiren hoca, belki de yaşamayı anlamlı kılan bir baba-anne olabiliriz.

Eğer nefret yoluna gidersek yapacağımız şey hem kendimize, hem de çevremizdekilere zarar vermek olacaktır. Öğretmen örneği üzerinden devam edersek; şiddet gösterdiğimiz bir öğrencimizin, ona öğrettiğimiz dersten, okuldan, hatta hayattan soğuyabileceğini müşahede edebiliriz. Nitekim benim, hocasından dayak yediği için Kur'an öğrenmeyen, ve bugün pişman olan birkaç kişiyle konuşmuşluğum var.

Empedokles'ten örnek getirdiğimiz gibi, sevgi yakınlaşmayı, dostluğu, yardımlaşmayı ve sonuçta zaferi; nefret (şiddet) uzaklaşmayı, ayrılığı, yalnızlığı ve hüsranı getirir. Anlık duygu yoğunluklarına değil de sonuçlara ihtiyacı olan bizlerin hayatında şiddet, ancak sevginin yanında, onun çokluğunu göstermede bir sıfat olabilir.

Kim Kime Muhtaç (Sevgili Günlük 5)

2011-11-28T15:12:00.001+02:00

Merhaba sevgili günlük. Nasıl mıyım? Şu an için iyiyim. Kafam biraz fazla karışık ama dert etme. Allah'ın izniyle her şey çözülür.

Sınavların çoğu geçti günlük bey. E yani iyi olan da var berbat olan da ama olacak o kadar. Geriye kalanlar var ama onlardan yana rahatım çok şükür. İnşallah güzel olacak sonuç. Anlayacağın günlük efendi, okuldan yana sorun yok.

Diğer çevreyi sorarsan onda da çok şükür sorun yok. Öyle takılıyoruz falan. Geçen Cumartesi, sanırım kara Cumartesi talihsizliğimi bozacak ve hatta tekrarlanması halinde en sevdiğim günü Cumartesi yapacak bir Cumartesi yaşadım. Dün de güzeldi çok şükür.

Gelelim sanal çevreye. Yani hayatımın büyük kısmını işgal eden yere: Orada sorunlar bitmek bilmiyor. Gerçi laptopun ekranını aşağı indirince hepsi kabloların içine hapsoluyor ama sorun şu ki ben o ekranı çok az kapatıyorum.

Ne sorunu olacak be günlük, acayip acayip insanlar. Ben de acayip olabilirim kimilerine göre ama çok da ilginç şeyler yaşamıyorum değil hani. Gelip soru sorup, üstüne kızanlar mı dersin. Selam verip, düzgün cevap aldıktan sonra engelleyenler mi dersin maşallah her tür buluyor beni. Daha çok ilginçleri var da anlatsam sıkılırsın günlük. En iyisi ben onu hikayeleştireyim bir ara.

Yalnız geçenlerde canımı sıkan birini de anlatmadan geçmeyeyim. Geldi yazdı. Tamam dedim arkadaşımın arkadaşı, güzel geçineyim ama baktım olmuyor. Bir şeyler ima etmeye çalışıyor anlamıyorum, soruyorum boş ver diyor. Bu arada boş ile ver'i de bitişik yazıyordu o ayrı. Neyse la havle çektim olsun dedim. Konuşma benle diyorum, yok ben dertliyim, derdimi dinle falan. Fakat bayan gururu birine muhtaç olsa bile, muhtaç olduğu kişi kendine muhtaçmış gibi davranmaya şartlandırdığı için daha ilk dakikadan böyle yapmaya başladı. Ne yazık ki günlük ben de bu konularda çok kötü bir insanım. Bir erkeği çabucak kıramam ama iş bayana gelince sanki bundan zevk alıyorum. Hoş kırsan da kırmasan da değerini bilen yok ya... Hatta kırdıkların daha çok değer veriyor sanırım.

Neyse günlük bu kötü anılar geride kaldı çok şükür. Bugün bu saydıklarımın hepsini önemsizleştirecek bir şey oldu. Biri beni aradı, hiç beklemediğim, hatta hiç de bekleyemeyeceğim bir haber verdi. Resmen birkaç dakika şok geçirdim. Onunla konuşuyordum ama ne dediğimi bilmiyordum. O aradıktan sonra bir iki saat, kendi kendime, mutlu mutlu güldüm. Annem delirdiğimi sandı.

Çok vaktimi aldın yine günlük ağa! Daha alttan kalan İlkçağ Felsefe Tarihi sınavına çalışmam lazım. Uğraştırma beni. Sen sadece dediklerimi dinle yeter. Ha bu arada Gelibolu gelirse selam söylersin :)

Koklaşalım Mı

2011-11-26T23:40:00.001+02:00

İnsanlar konuşarak anlaşmak zorundadır. Bu bir gerekliliktir. Ne bakışlar, ne duygular, ne telepati, ne de telekinezi konuşmanın yerini tutamaz. Bir insanla bir sorununuz varsa, bunun kendi kendine çözülmesini bekleyemezsiniz. Ya konuşup çözersiniz ya da sorununuzla yaşamaya alışırsınız. Eğer konuşmaktan çekinirseniz yapabileceğiniz tek şey onu halı altına süpürmek olur.

Kimi insanlar konuşmaktan, tartışmaktan çekinirler veya çabuk karar verip buna yanaşmazlar. Gururdan mı kaynaklanıyor bilmiyorum, surat asıp, uzak durup öylece beklerler. Hata olarak tanımladığım bu davranış, sonuçta sadece çözümü geciktirir.

Konuşma her zaman olumlu sonuç verecek diye bir şey yok elbette ama şurası da gerçek ki bir çok şeyi açığa çıkaracak güce sahiptir konuşma. Gerçekler ortaya çıkınca da karışık şeyler birbirinden ayrılır, yapılması gerekenler belli olur, o zaman çözüm, ben buradayım der.

Çözüm bu kadar kolayken olayları sarmalamak, konuşmaktan korkmak niye?

Aslında bunu anlamak imkansız. İnsanoğlu garip. Kendini bazen acılara, bazen sıkıntılara, bazen boş kuruntulara sokmaktan çekinmez; gerçekleri anlatıp her şeyi çözmekten çekinir. Bunu yapan insanın elbette kendine göre geçerli nedenleri vardır ama önemli olanın sonuç olduğunun bilincine varmak her yiğidin harcı değildir.

İnsan kendi kendine bir yol tutarak, bazen kendini kızdırarak, bazen "ben haklıyım kendi hatasını kendi anlasın" diyerek, bazen "ben onu düşünüyorum, konuşursam onun için kötü olur" diyerek kendini, kendi içinde mahkum eder. Fakat konuşma yolundan başka bir yol seçerek kendine haksızlık etmesi bir yana muhatap olduğu insanı da yanlış düşüncelere sevk eder.

Hayvanlar koklaşa koklaşa derler ya, sanırım onlar da konuşabilse koklaşma yolunu seçmezlerdi. Böyle bir nimet bize verilmişken, onu kullanmamak ancak nimete hakaret olur.

Sonunu Düşünmeyen Ne Olur

2011-11-22T22:14:00.001+02:00

Sanırım Avrupa ve Amerika'da fazla bir çalışma ve bu çalışma esnasında ailesini ihmal etme sorunu var. Bu probleme dikkat çekmek için hazırlanan kimi Hollywood filmleri izledim. Hikaye klasiktir: Terfi almaya çalışan bir çalışan... İhmal edilen bir eş ve çocuk... Patronların gözüne girme uğruna telef edilen bir hayat ve daha ötesi gurur, haysiyet hatta her değer...

Mutlu sonla biten mutsuz hayatların yansıması olan filmleri bir kenara bırakıp kendimize bakarsak yaptığımız bir çok yanlışın olduğunu görürüz. Malumdur ki hayatta başarılı olmak için kendimize hedefler belirlemeli ve o hedefler uğruna yaşamımızı biçimlendirmeliyiz. Fakat her ne kadar taviz vermemeye çalışsak da görmüşüzdür ki, kimi zaman hayatımıza giren bazı şeyler bizi, hiç düşünmediğimiz yerlere çekmiştir.

Demek istediğimizin daha genel olması için örneğimizi yine filmlerden verelim: O filmlerde, değerlerini hiçe sayan başroller, aslında hiç de öyle insanlar değildirler. Onları o hale getiren kimi zaman maddi bir menfaat, kimi zaman bir ihtiyaç, çoğunlukla da rekabettir.

Savaş Tanrısı filmini izleyenler bilirler; orada bir bayan için baş rol hiç yapılmayacak şeyler yapmaktadır. İlk önce kendini çok zengin biri olarak göstermekte, daha sonra da bunu sağlamak için çok yoğun bir şekilde, en kirli işleri yapmaktadır.

Örnekleri çoğaltmak, sebepleri sıralamak kolay. Asıl bize lazım olan bizim neleri, ne uğruna yaptığımızdır. Acaba sırf kıskandığımız için bazı şeyler yaptığımız oluyor mu? Ya da ne bileyim bir arkadaşımıza şirin görünmek için halden hale giriyor muyuz? Kendimizi birilerine kanıtlamak için olmadığımız gibi görünüyor muyuz? Bizi istemeyenlere kendimizi kabul ettirmek için bukalemun renkliliği yaşıyor muyuz?

Lafı uzatmanın, sözü dolandırmanın bir anlamı yok. Eğer bu yazıdan bir rahatsızlık duyuyorsak bizde de bazı sorunlar var demektir. Yapılacak şey hedefleri unutmamak, büyük hedefleri küçüklere bölmek ve yaptığımız işlerde sonucu iyi hesap etmektir. Sonuç kısmı çok önemlidir. Yaptığımız birçok yanlışta eğer durup "ben bunu yaparsam sonunda ne olacak" diyebilirsek göreceğiz ki aslında birçok şey sadece boşa geçirilmiş bir zamandır.

Sevgili Günlük 4

2011-11-19T14:19:00.001+02:00

Merhaba günlük, ne zamandandır görüşmüyorduk, özledin mi beni? Aman özlediysen de söyleme. Özlemek kelimesi bu aralar bana biraz ağır çünkü.

Sınavdan dönüyorum günlük. Böyle biraz duygulandım da, konuşacak kimsem olmadığından sana dökeyim içimi dedim. Belki sen anlarsın diyorum beni.

Bu aralar hüzün üzerine kafa yoruyorum günlük efendi. Öyle düşünüyorum acaba hüzün nedir diye. Bazen açlık gibi bir şey diyorum. Bazen de göğsün belirsiz bir yerinde duyulan gizli bir acı... Kimi zaman suratımın asılmasına hüzün diyorum, kimi zaman da eve dönünce girdiğim ruh haline... Kimin zaman bir gidenin arkasından kalan izleri hüzün diye adlandırıyorum, kimi zaman da gelmek isteyeni kovmayı...

Havalar da baya yağmurlu maşallah. Sanırım iki gündür yağıyor. Bugün biraz ıslandım sabah. Belki soğuk bile almışımdır. Yine terlerim diye çok kalın giyinmedim inşallah kötü olmam. Ne de olsa daha önümde çok sınav var. İyi olmam lazım ki çalışabileyim. Moralim mi? Boş ver onu be günlük, onun düzgün olduğu zamanı unuttum.

Neyse günlük ben artık yatayım biraz. Azıcık aklımı toplayıp yarınki sınava çalışmam lazım. E dün akşam üçte zar zor uyuyup, dörtte kendiliğinde uyandım. Üç saat uykuyla çalışmaya kalksam biraz zor olacak.

Bu kısacık yazıyı ne diye yazdın diye sorma günlük. Eve yaklaşınca içimi bir hüzün kapladı. Nasıl oldu bilmiyorum böyle gidince duvarlar bana bağıracak, benimle dalga geçecek sandım. Halime acıdım sanırım ondan dedim bir dostum olsun, varsın adı da günlük olsun. Konuşamıyor olsa da en azından sesimi duysun. Ben onu yazayım o beni okusun.

Bir Elmanın Yarısı

2011-11-16T23:14:00.001+02:00

Her zamanki gibi yine bir çift gelip oturdu. Bu durumlara çok alıştım. Konuşacaklar, içeceklerini içip gidecekler. Belki bir ilan-ı aşk, belki de daha fazlasını paylaşacaklar.

Bu seferkiler yeni anlaşılan. Birbirlerinden biraz utanıyorlar gibi. Dur bakalım ne olacak. Evet garsona siparişlerini verdiler şimdi. Bu ne acayip bakış! İkisi de öyle. Sanki birbirlerini ilk defa görmüşler. İyi de neden gözlerinin içi gülüyor. Şunlara bak, sanki gözlerden birbirlerine elektrik transferi yapacaklar. Öyle hiç göz kırpmadan karşıdakinin gözüne bakanı da ilk defa görüyorum. Eee, bir şey konuşmayacak mısınız? Sıkılıyorum burada ama!

Yok, erkeğin konuşmaya mecali yok. Sanırım hiç konuya bile giremeyecek. Bayanın onu cesaretlendirmesi lazım. Gözlerinin içi parlıyor, bu işi üstesinden gelecek gibi.

"Balık ekmek de çok güzeldi." Tam da düşündüğüm gibi. Bırak da hanım abla konuşsun be kardeşim. Balık ekmekten lafa girilir mi hiç? Cık cık cık. Ne yapacak tasdik edecek, başka bir şey mi var? "Evet senle yemek çok güzeldi." Hmm, biliyordum. Bu kız bu işin üstesinden gelecek demiştim. Romantizme bağladı. Romatizma değil, romantizm. Aaa çocuğa bak utandı. Hay ben senin erkekliğine... İlk defa mı bir kızla konuşuyorsun sen? Peh! Ben ne üç kağıtçılar gördüm, şimdi dilim olacaktı da sana anlatacaktım. Eğ sen kafanı eğ! Hele şuna bak, kıpkırmızı oldu.

Aman Allahım hanım abla düşündüğümden de cesur çıktı. E ne yapsın zavallı, bu çocuğu yürütmezsen kendisi bilmez ki. Ellerini tutacak sanırım, vee tuttu! Çocuk mat! Artık bir hafta kendine gelemez aha buraya yazıyorum. Çok güzel ya, ne zamandandır böyle bir heyecan yaşamamıştım. Şimdi bir de müzik olacaktı...

İşte muhabbetin son sahnesi, çocuğun telefonu çaldı. Müzik de güzelmiş, yanılmıyorsam Şükriye Tutkun'dan çalıyor. Bir Elmanın Yarısı adlı parça. Çocuğun telefonu duyduğu yok. Zaten aklı başında olsa da sevdiğinin elini bırakıp telefona cevap vereceğini sanmıyorum. Müzik çalmaya devam ediyor, telefonu hala duymazdan geliyorlar, sadece bakışıyorlar. Kız "Bu şarkı, bizim şarkımız olsun mu Canerim?" diye sordu. Çok heyecanlıyım, bakalım Caner konuşabilecek mi? Bir iki yutkundu, "olsun be Cananım" dedi. Helal olsun sana. Beklemiyordum güzel bağladın. Yalnız şimdi arama bitecek, romantizminiz yarıda kesilecek haberin olsun.

Neyse ben o aşıkları orada bırakayım. Onların bakışmaları uzun sürer. Kendimi de tanıtayım: Ben bir kafede, duvar kenarında duran altı numaralı masayım. Pencerenin önündeyim ve güzel bir manzaram var. Misafirim olup üstümde bir şeyler içerseniz çok memnun olurum. Bu hikayeyi size Gelibolu'nun mimini yanıtlamak için anlattım. Olmadı biliyorum ama olmuş gibi kabul görmesi dileğiyle...

Cehenneme Sığar mıyız

2011-11-15T23:40:00.001+02:00

Meşhur bir deyiş vardır. Hz. Ebubekir'in "Cehennemde vücudum büyüsün tâ ehli imana yer kalmasın" dediği söylenmektedir. Bunu geçenlerde bir hocamız da söyledi. İlle de ukalalık yapacağım ya, hocama da dedim böyle bir şeyin olamayacağını fakat beni dinlemedi.

Gelen sözleri değerlendirirken insanın az da olsa aklından faydalanması gerekir. Tabi bunu yapmak tehlikelidir. "Aklı gözünde" diye hakarete uğrayabilirsiniz. Eğer bunu yaparken, yani değerlendirmelerde sadece aklınızı baz alırsanız size bu sözü söyleyenler haklı olurlar ama sağlam kaynaklarla olayı değerlendirirseniz o zaman size sözler söyleyenler sadece kendilerini küçültürler.

Hz. Ebubekir'in bu sözü söylemiş olma ihtimaline gelirsek: Bir insan bu sözü ancak kalbindeki rahmet duygusundan ötürü söyleyebilir. Yani gönlü o kadar çok insanların kurtuluşundan yanadır ki kendini feda etmeye hazırdır. Böyle üstten bakılırsa bir sorunun olmadığı sanılabilir. Fakat aslında durum hiç de öyle değildir. Çünkü Hz. Ebubekir eğer böyle bir söz söylemişse öncelikle suçlu insanların yanmasını kabullenemediğini göstermiş olacaktır. Böyle bir şey de elbette bir halife için uygun değildir. Bir de öyle bir halifeden bahsediyoruz ki zekat vermeyenlerle savaşmıştır.

Ortada ince bir çizgi var demek isterdim ama bence gayet kalın bir çizgi var. Yeter ki görmeye çalışalım. Eğer Hz. Ebubekir dese ki ben insanların kurtulması için her şeyi yapmaya razıyım, bu olabilir denir. Fakat buradaki durum farklı. Deniyor ki Hz. Ebubekir, dünyada Allah'ı inkar etme zulmünde bulunmuş insanların yanmasını istemiyor. İşte burada koca bir "hop" demek gerekir.

Diyebilirsiniz ki Hz. Ebubekir kalbindeki rahmetten böyle bir şey demiştir. Şu bilinmelidir ki hiç kimse Allah'tan daha merhametli değildir. Bunu da, yani Allah'ın rahmetinin her şeyi kuşattığını da Hz. Ebubekir hepimizden daha iyi bilmektedir. Allah'ın rahmetinin, gazabını geçmiş olmasına rağmen eğer Allah kafirler için cehenneme rıza göstermişse, Hz. Ebubekir, böyle bir sözü söylememesi gerektiğini iyi bilmektedir.

Bir de şu var ki düşünmesi bile kötü: Allah Kur'an'da cehennemiyle korkutmakta ve onun ne kötü bir varış yeri olduğunu belirtmektedir. Konuştuğu dille inen Kur'an'ı, en yakın arkadaşından (S) dinleyen Hz. Ebubekir, elbette hepimizden iyi cehennemin şiddetine vakıftır. Buna rağmen Hz. Ebubekir'in kalkıp da o azabı hiçe sayarcasına ben yanmaya razıyım demesi, o büyük zata atılabilecek kötü bir iftiradan başka bir şey değildir.

Mevlana gibi zatların her dediğini doğru sanan, kaldı ki Mevlana'nın sözünü Martin Luther'inkinden ayıramayan kişilerden bunları farketmesini beklemek yanlış olur elbet. Her şeye rağmen az da olsa düşünmek, düşünmeye sevketmek, çok daha doğru şeylere inanıp, çok daha doğruları yaşamamızı sağlayabilir.

Canım Cananım

2011-11-11T13:10:00.001+02:00

Evleneli sekiz buçuk ay olmuştu. Bugüne kadar bir kez bile tartışmamışlardı. Görünüşe bakılırsa tartışacak gibi de görünmüyorlardı. Caner sert bir mizaca sahip değildi zaten. Canan da tabiri caizse insan kılığına girmiş bir melekti. Onu sinirlendirmek imkansız gibiydi.

Caner eşini çok seviyordu. Eşinin bu kadar iyi olması sevgisini hep arttırıyordu ama hep de eşinin sinirli, kızmış halini merak ediyordu. Acaba kızınca nasıl olacak, acaba bağırabilecek bir yapısı var mı diye merak edip duruyordu.

Canan'ın çok sevdiği bir vazosu vardı. Rahmetli annesi hediye etmişti. Gözünün önünden hiç ayırmaz, her gün temizlerdi. Temizlerken de sanki incinmesin diye özenle silerdi vazoyu. Caner bir gün Canan'a sordu: "Beni mi çok seviyorsun yoksa o vazoyu mu?" diye. Canan, "ne alakası var, kendini vazoyla mı karşılaştırıyorsun?" dedi. Caner eşini kızdırmakta kararlıydı: "Fakat ben onu kıskanıyorum, kırmak geçiyor içimden kimi zaman." Canan gülerek, "aklından bile geçirme." dedi.

Aradan birkaç gün geçti. Caner eve geldi. Baktı ki Canan ortalıkta yok fırsat bu fırsat dedi. Vazoyu alıp yere çarptı. Canan mutfaktan koşarak geldi. Caner sehpanın yanında, korkmuş gibi duruyordu. Canan bir yerdeki kırıklara, bir Caner'in yüzüne bakıyordu. Caner, "özür dilerim balım, ayağım çarptı." dedi. Canan, "boş versene canım, canın sağ olsun, altı üstü bir vazo." demesin mi? Caner'in planı suya düşmüştü. "Yok!" diye atladı. "Ben kasti kırdım, nefret ediyorum bu vazodan." dedi. Canan bu kez sinirlenecekti adı gibi emindi fakat hiç de öyle olmuyordu. Canan hiç istifini bozmadan: "Canın sağ olsun bitanem, senin sevmediğin vazonun evimde ne işi var?" dedi.

Caner çok şaşırmıştı. Acaba şükür namazı mı kılsaydı böyle bir insanla evli olduğu için, yoksa önce olayın aslını mı açıklasaydı? Öylece bakarken Canan "az bekler misin?" dedi. İçeri gitti, az sonra elinde bir vazoyla döndü. Bu annesinin vazosuydu. "Bunu yapacağını biliyordum, yüzden aynısını bulup anneminkini sakladım." dedi. Caner daha çok şaşırdı. Eşinin çok zeki olduğunu biliyordu ama bu kadarına da beklemiyordu. Hiçbir şey demeden içeri gitti, az sonra o da elinde bir vazoyla döndü. Bu kez şaşıran Canan'dı. "O da ne?" diye sordu. Caner, "gerçekten senin için değerli olan bir şeyi kırabileceğimi mi sandın? Benzerini alıp, annenin hatırasını saklamıştım." dedi.

İkisi de elindeki vazoya baktı. Acaba hangisi gerçekti. Canan hemen elindeki vazoyu ters çevirdi. Annesi keçeli kalemle "Canım Cananım" diye yazmıştı vazonun altına. Fakat elindeki hiç de öyle değildi. Elindeki vazoyu yere bıraktı. Caner'in elindeki vazoyu aldı. Onun da altı öyleydi. İkisi de yerdeki kırıklara bakıyorlardı. Hemen gidip ona baktılar. Fakat o da öyle değildi. Caner iki eli yanında, Canan da çömelmiş vaziyette kalakalmışlardı. Gerçek vazo hangisiydi?

O sırada kapı çalındı. Gelen Canan'ın babasıydı. İçeri geldi. Yerdeki kırıkları gördü. Kızının üzgünlüğü gözünden kaçmadı. "Annenin vazosunu mu kırdın?" diye sordu. Canan, babasına durumu anlattı. Evde üç vazo vardı ama hiçbiri annesinin vazosu değildi.

Canan'ın babası "üzülme kızım, belki de annenin vazosu güvenli bir yerdedir, belki de birisi onu her tehlikeden koruyordur." dedi. Canan o an çok duygusaldı, bu sözleri sadece teselli sözleri sandı. Fakat Caner bir şeyler seziyordu. "Acaba o birisi rahmetli kaynanamı çok seven biri olabilir mi?" dedi. Canan ve Caner babaya baktılar. Baba, "Tamam, yakalandım ama bakın vazo güvende." dedi.

Masal bu ya, o günden sonra da ömür boyu hiç kavga etmeden mutlu mesut hayatlarına devam ettiler.

Söz Kitapta

2011-11-03T20:02:00.000+02:00

İnsanların bugüne dek hep benden yarar gördüklerini biliyorum. En azından öyle düşünüyorum. Bir zarar verdiğimi düşünenler olsa da belki onlar, beni yanlış okuyarak gözlerini bozanlardır.

İnsanlara hep dostluğumu verdim. Hiç karşılık beklemeden tüm bildiklerimi paylaştım. Bazen umut verdim, bazen hüzün belki ama hep bir şeyler hissettirdim. Hep içimdekini paylaştım, açık seçik, hiç çekinmeden.

Benim dostane tavırlarıma karşılık, benim gördüğüm beni yıpratmak oldu. Beni yere attılar, hırpaladılar, yırttılar, kopardılar, gülünç duruma düşürdüler... Bir gram saygı görmedim yani.

Fakat olsun! İnsanoğluna gücenmedim yine de. Hep sevdim ve sevmeye devam edeceğim.

Monte Kristo'da umut ve sabır dersi verdiğimi inkar edecek var mı? Sefiller'deki, Suç ve Ceza'daki heyecanı, macerayı ve çıkarılacak bin bir dersi unutacak mı insanoğlu?

Benim ellerine geçene dek, kaç tane insanın, ne kadar zahmeti olduğumu neden göz ardı ederler; onu anlayamıyorum. O kadar mı düşüncesiz oldu bu ademin çocukları?

Yazarın beni tasarlamasını düşünmeli, beni yazması... Bunlar ne kadar büyük bir emek! Yayınevinde çalışan kaç işçi bana mesai sarf ediyor. Sonra kontrol aşaması, dağıtım işleri ve ta ki bir kitapçıda rafa konana kadar, hep zahmet, çile, emek, göz nuruyum.

Tabi ki ben tüm bu emeğe değiyorum. Çünkü ben bütün bildiklerimi cömertçe dağıtıyorum. Ha kağıdın da ne emekle elde edildiğini hesaplarsan, değerim bir kat daha artar. Ama anlayana!

Kendimi fazla övmeyeyim de insanlara son bir öğüt vereyim. Beni oku. Düzenli ve sürekli bir şekilde oku. Bensiz geçen her gününü zarar say ve okurken de temiz, özenli kullanmaya dikkat et.

Benli nice günlere...

Kurtuluş İlköğretim okulu öğrencisi Melike Toptaş'ın, yazısından esinlenerek yazılmıştır.

Oku Oku Nereye Kadar

2011-11-01T01:30:00.000+02:00

"Zaman sessiz testere gibidir. Dikkatli ol sen onu tutmazsan, o seni keser."

Sınava çalışırken, bir derginin tavsiyeler bölümünde şöyle bir şey görmüştüm: Diyordu ki, "sakın deme daha önümde dokuz ay var. Nasıl olsa çalışırım. Eğer zamanın nasıl geçtiğini görmek istiyorsan arkanı dön de bak, on yedi sene nasıl geçti? İşte o zaman anlarsın ki bir bakmışsın da dokuz ay bitmiş."

Zaman çok değerli evet. Özellikle de hiçbir şekilde kontrol edilemeyişi onu daha da değerli kılıyor. Üzgün de olsanız, sevinçli de olsanız, vizeler de yaklaşsa, çekin ödemesi de; düğün günü gelmek bilmese de zaman bildiği yolda, rutin olarak akıyor.

Tabi ki ben de herkesin yaptığı gibi nasihat etmeyeceğim. Zamanı değerli kullanmaktan bahsetmeyeceğim. Şu an bir blog yazısı okuyorsunuz, bu da demektir ki siz okuyan bir insansınız. Öyleyse zamanın değeriyle ilgili istemediğim kadar şey okumuşsunuz. Ardınıza bakıp geçen yıllara yanmayı da, önünüze bakıp belirsiz zamandan endişelenmeyi de çok iyi biliyorsunuz.

Peki ne yapıyorsun derseniz ben biraz da aykırı olma telaşıyla, zamanı değerlendireceğim diye hayatı kendimize nasıl zindan edebileceğimizi anlatmaya çalışacağım.

Dedim ya, okuyan kesimdensiniz; ben de okuma üzerinden devam edeceğim. Bildiğiniz üzere artık orta okuldan dershaneye gönderilir oldu çocuklar. Ta o yaştan, hafta içi okula, hafta sonu dershaneye gönderiliyorlar. Tabi evde oldukları zaman içinde de ders çalışmaya zorlanmaları var. Küçük beyinlere ne sıkıştırılmaya çalışılıyorsa artık, yüklenildikçe yükleniliyor. E bir de üniversite sınavı yaklaştıkça bu telaşın arttığını düşünün.

Zavallı gençlik, hayatının en güzel yıllarını masa başında, hiç ilgisini çekmeyen şeyleri tekrar tekrar okumakla geçiriyor. Zamanla ona da normal gelen bu şeyler sonucunda sözüm ona başarılı oluyor ve üniversiteye giriyor. Üniversite zamanı boyunca, vize ve final zamanı yaşadığı psikolojik sorunları saymazsak, biraz önünü gören insan(!) mezuniyetle beraber iş ve aş telaşına düşüyor. Önünde uzun ve karanlık yıllar var artık. Çok çalışmalı, aile geçindirmeli, ev, araba sahibi olmalı vs.

Kimseyi gevşekliğe, zamanı boşa harcamaya teşvik etmek gibi bir niyetim yok ama hayat da bu olmasa gerek. Zannımca insan biraz da kendine zaman ayırmalı, yaşanmaya değer şeyleri yaşamalı, gülmeli, ağlamalı, düşmeli, kalkmalı...

"Hayvanlar da yaşıyor, insanlar da... Senin hayatın farklı olsun."

Baştaki ve sondaki sözü, Ekrem Sağıroğlu'nun Zaman Bilinci adlı kitabından aldım.

iHH'ya Selam Olsun

2011-10-31T01:37:00.001+02:00

Bir blog yazarı bir yazı yazmış. İhh'dan terörü bitirmesini istemiş. Ona yorum olarak bir cevap yazdım ama açıklayabilmek adına buraya da bir şeyler karalamak geçti içimden.

Geçenlerde bir arkadaşım bize geldi. Kapıdan girer girmez sorduğu şu oldu: "Hani hocan nerede? Neden Van'da değil? Neden hala o koltukta oturuyor?" Hocam dediği Abdülaziz Bayındır. Sevgili arkadaşım onu Süpermen sanmış olmalı ki, neden Van'a gitmediğini soruyordu. Aslında tek cevap yeterliydi: Sen neden Van'da değilsin? Fakat ben açıklamayı tercih ettim.

Blog yazarımız da yazısında İhh'nın neden sadece terörü lanetlemekle kaldığını, neden Filistin'e gittiği gibi Çukurca'ya da gitmediğini, neden askere moral vermediğini, neden terörü bitirmediğin sorguluyor yazısında.

Aslında bu İhh için önemli bir şey. Çünkü artık o kadar büyük ki Türkiye'nin otuz yıldan fazladır çözemediği sorununu, onun çözmesi bekleniyor. Fakat durum bu kadar basit değil. Hem zaten yanlış anlaşılmış bir şey de var.

İhh bir sivil toplum kuruluşudur. Genel amacı da: İHH İnsani Yardım Vakfı; bölge, din, dil, ırk ve mezhep ayrımı yapmaksızın dünyanın herhangi bir yerinde sıkıntıya düşmüş, felakete uğramış, zulüm görmüş, aç ve açıkta kalmış; savaş, tabii afet gibi sebeplerle mağdur olmuş, yaralanmış, sakat kalmış; evsiz, yurtsuz, tüm insanlara insani yardım ulaştırmak ve bu insanların temel hak ve hürriyetlerinin ihlal edilmesini önlemektir. Böyle bir stknın Türkiye'nin terör sorununun neresinde olması beklenebilir? Eğer gerçekten asker yardıma muhtaç olsaydı blog yazarının bunu söylemesine gerek olmaz, ilk günden Van'a ulaştığı gibi, ilk günden askere de yardıma giderdi İhh. Fakat durum bu değil.

İhh Türkiye için çok önemli bir kuruluş. Çok fazla ülkeye yardım götürüyor. Birçok ülkenin fakir halkı bizi İhh kolilerinin üzerindeki Türk bayraklarından tanıyor. Bu yüzden dünyanın her tarafında bizi seven çok sayıda insan var. İnanın bu insanlar İhh'ya değil Türkiye'ye teşekkür ediyorlar. Tabi İhh kendi ülkesinde de çok fazla hizmette bulunuyor. Ülkesi için bu kadar önemli hizmetlere imza atmış bir kuruluşu, görevi olmayan bir şey yükleyerek acımasızca eleştirmek doğru bir şey olmasa gerek.

Filistin meselesine gelince o bir yardım götürme faaliyetidir. Gözü olan herkes görür ki bugün de hala öyle olmak üzere Gazze ölüme terk edilmiş durumdadır. Yüreği yufka İhh bunu görmüş ve oraya yardım gemileri götürmek istemiştir. Bu uğurda İsrail'in tehditleriyle dalga geçmiş, dokuz gönüllüsünü feda etmiş ve bize dünyada büyük bir prestij kazandırmıştır.

Hakkında tek olumsuz bir şey bulunamayan İhh'yı da kötülemek için zaten ancak böyle bir sebep bulunabilirdi. Görevleri olmadığı için yapmadıkları şeyler yüzünden kötülenebiliyorsa insanlar ve kuruluşlar; o zaman hepimiz kötülenmeliyiz.

Yeşil Göz Kırmızı Tokat

2011-10-29T23:05:00.001+03:00

Lise yıllarında bir bayan hocamız oldu. Yemyeşil gözleri vardı. Kalemle bile öylesi çizilemezdi. Boyu o kadar kısaydı ki mini etek giymesine rağmen, etekle çizmesi arasında diz kapakları görünüyordu sadece. Babasının oteli vardı ve o bunu hep başımıza kakıyordu. "Sizin babanızın bir yılda kazandığını benim babam bir gecede kazanıyor" dediğini hatırlıyorum.

Ben gerici düşüncelerim gereği ona ters davranmak istedim. Asla onu dinlemedim. O ders anlatırken gürültü çıkarmasam da gülerdim. Bu onun da ilgisini çekiyordu. Bu yüzden de sanırım benden nefret ediyordu.

Hatta bir gün beni müdüre şikayet etti. Disipline de verilecektim ama suçsuz(!) olduğum anlaşıldığından iki tokatla yırttım. Tokatların üstüne bir de gidip hocadan, sınıfın içinde özür dilememi istedi müdür. Gencim, sinirim tepemde fakat işin içinde disiplin cezası olunca özür dilemek zorunda kaldım. Sınıfa girdiğimde hoca ağlıyordu. Sanırım ağlattığım ilk bayandı; keşke son olsaydı. Özür diledim, yüksek sesle kabul etmiyorum dedi, ben de etmiyorsan etme dedim oturdum.

Aradan zaman geçti. Her ne kadar sevmememin üstüne kin eklemiş olsam da artık daha sessizdim. Bir gün hemen dersin başında bana bir soru sordu. Sanırım bitkilerle ilgili bir dersti. Asla dinlemez, not almazdım bu derste. Fakat tevafuk mu desem, yoksa başka bir şey mi bilmiyorum; hoca soruyu sormadan hemen önce arkadaşımın defterinden, öylesine o kısma bakmıştım. Hoca sorunca ve ben de hiç takılmadan tam olarak cevap verince tabiri caizse şok oldu. Bir süre sustu. Bana "sen neymişsin" der gibi baktı. Aferin dedi mi hatırlamıyorum ama o günden sonra bana karşı tavırları değişti.

Buna bir de yazılı sınavda, sınıfın en çalışkan görünümlü çocuğuyla istişare (kopyanın adını yumuşatıyorum) ettiğimi görmesi eklendi. Daha sonra bana, "bu davranışınızdan etkilendim, birbirinize yardım etmeniz çok güzel" dedi.

Artık o da beni seviyordu, yeni gördüğünde ukalalığımdan dolayı benden tiksinip, daha sonra ne buluyorlarsa bende, beni seven diğer birçok kişi gibi. Fakat ben onu sevdim mi; hiç sanmıyorum. Yine öğretmenim olsa yine sevmem. Çünkü öğretmenlik derse girip para almak değil bunu biliyorum. Öğretmene saygı duyuyorum ama cüzdanında öğretmen olduğuna dair kimlik kartı taşıyan herkese öğretmen demiyorum.

Kürdün Dostu Kim

2011-10-24T14:53:00.000+03:00

Önceki gün akşam namazı için camiye gittim. Namazda saf tuttuk. Yanıma üniformalı biri geldi. Baktım bir polis. Hemen yanımda namaz kılıyor, omuzlarımız birbirine değiyor...

Dün deprem oldu. Eve geldim, televizyonu açtım. Baktım lacivert üniformalı polisler o yana bu yana koşturuyorlar. Toza bulanmış üniformaları, gerçekten birilerini kurtarmak için çaba sarfettiklerini gösteriyor. Türkler. Enkazın altındakilerin çoğu ise Kürt ama onlar, "gebersinler" diyen insan kılıklılara inat, onları kurtarmak için canla başla çalışıyorlar.

Beni bir düşünce aldı. Bir yanda bir Kürt halkı var. Aslında dindar olan, aslında kardeşliğe arzulu, aslında Türk kelimesinin kendisi için kötü bir anlam ifade etmediği. Diğer yanda bir Pkk var; Kürt halkını, Türk halkına düşman yapmak, içine kin sokmak için her yolu mübah gören.

..ve bir soru: Kürdün gerçek dostu kim?

Müslüman olan, camide yanında namaz kılan, kendisine zarar verilmesine karşı duran polis mi yoksa yakıp yıkan, depreme rağmen yola mayın döşeyen, ölenler umurunda olmayan, kendi halkına zarar vererek protesto yaptığını sanan, caminin yolunu bilmeyen, kan emici Lenin'i kendine örnek alan, yirmi yaşındaki gençleri gözünü kırpmadan öldüren ve bununla övünen, ne istediğini bilmeyen Pkk mi?

Kürt halkı Pkk'yi tutamaz. İnançlar bir değil bir kere. Marksist bir örgüt ve kan üzerine kurulu. Hiçbir zaman diyalog yolunu denememiş, bebek, kadın, yaşlı, öğretmen, imam demeden küçük bir menfaat gördüğü herkesi öldürmüş. Yıllarca fakir bölge halkına haraç kesmiş. Yalan en büyük aracı olmuş. İslam'ı kullanmaktan çekinmemiş. Namaza düşmanken sivil cuma namazları tertiplemiş. Tessep'e "biz örtüyü kaldırmaya çalışıyoruz, siz yaymaya çalışıyorsunuz" derken, öte tarafta baş örtüsü için mecliste hamle yapmış. Hakkari de güçlü olduğu için, günahsız bir Müslümanı şehid etmiş, yine de "Mustazaflar bize göz dağı vermeye çalışıyor, seni kime göz dağı veriyorsun" diye pişkin pişkin sırıtmış.

Hayır! Pkk bize dost olamaz!

Peki ya devlet? Laik bir devlet, Müslüman bir halka dost olabilir mi? Bunu iz'an sahibi herkes bilir ki asla! Fakat şu da bir gerçek ki kimin huzur, kimin kaos istediği gözler önünde. En azından huzur için bile olsa, devleti dostumuz saymasak bile tarafımızı iyi belirlemeliyiz. Geleceği görmeye çalışmalı, ırkçılık damarlarını bir yana atmalı, kimin bize ne vadettiğini hesaba katıp ona göre davranmalıyız.

Allah bizleri gerçeği görecek göz, iyiyi kötüden ayırt edecek akıl, güzele meyledecek kalp nasip etsin. Ölülerimize rahmet, yaralılarımıza şifa, kalanlarımıza sabır bahşeylesin. Depremde, zor durumda olanlardan yardımını esirgemesin.

Bir Yüze Hasret

2011-10-22T13:02:00.000+03:00

Elindeki belgeleri bir o yana bir bu yana çeviriyordu. Belgelerde bir şeye baktığı sanılabilirdi. Aslında o yaklaşık bir sene önce gördüğü o yüzü arıyordu. Unutur gibi oluyordu bazen ama bazen yine aklına düşüyor, "acaba kimdi, kimdi" diye kendini yeyip bitiriyordu. İşte bugün yine içine o sıkıntılardan biri girmişti.

Başını kaldırdı, numaralara baktı, daha sıranın kendisine gelmesine çok vardı. Eliyle sakalını sıvazladı. Şöyle bir etrafına baktı. Yanında elli yaşlarında bir adam oturuyordu. Onun yanında kocaman göbekli biri... Sanki her an sıra ona gelecekmiş gibi koltuğun hemen ucunda oturan genç, anlaşılan burada yeniydi.

Koltuklar iki sıra şeklinde dizilmişti. Sağ omzunun üstünden arka sıraya baktı. Birkaç adam arasından sigaradan bıyıkları sararmış olan ilgisini çekti. Sigaranın o iğrenç kokusunu duyar gibi oldu. Öfkeyle başını sola doğru çevirdi o anda gördüğü kişi ona sigarayı da, bankayı da, sırayı da unutturmuştu. Hemen önüne döndü. Kalbi hızla çarpmaya başlamıştı. O kadar ki sesini duyabiliyordu. Göğsüne baktı acaba ona bakan biri olsa kalbinin bu kadar hızlı çarptığını farkedebilirler miydi?

Kendini sakinleştirmeye çalıştı. Tamam bir daha bakmayacaktı, oysa oydu. Varsın bir yıldır rüyalarında bile onu rahat bırakmayan yüz burada olsundu bakmayacaktı çünkü düşüp kalma riski vardı. Fakat buna kendisini inandıramadı. Bir daha dönüp bakmak zorundaydı. Bu düşünce kalbini daha da hızlı çarptırıyordu. Bir an gerçekten de kalbinin göğsünü delip çıkacağını zannetti. Daha önce böyle bir şey ne görmüş ne de duymuştu. Kalp nasıl bu kadar hızlı çarpabilirdi?

Nefesinin teklediğini gördü. Kalp çok hızlı çarpıyordu ve nefes rutindi. Demek ki böyle olmamalıydı. Çok korktu o an bayılmaktan. Derin bir iki nefes aldı. Biraz sakinleşmek için başını önüne eğdi. Kısa bir süre öylece bekledi.

Az sonra arkasını dönüp tekrar baktı. O muydu değil miydi seçemiyordu. Çünkü yüzün sahibi elini yumruk yapmış, yüzüne dayamış öylece boşluğa bakıyordu. Yüzünün yarısını kapatan yumruğu yüzünden bir türlü seçemiyordu. Tam o sırada sıranın kendisine geldiğini bildiren ses çaldı.

İşlemi tamamlanmıştı. Heyecandan adını unutmadığı için Allah'a şükrettikten sonra olduğu gibi geri döndü. Şu an ters yöne yürüdüğü için onu görecekti fakat evdeki hesap farklı, bankadaki hesap farklıydı. Yüzün sahibi yerinde değildi. Telaşla o yana bu yana baktı ama onu bulamadı. Hemen kapının önüne çıktı. Kaldırımlarda çok sayıda insan yürüyordu ama hiçbiri o değildi.

Gözlerinin ısındığını fark edince dişlerini sıktı. Bir yıl boyunca aradığını bulmuş, hemen de kaybetmişti. Elinde kalan ise kalbinin yaptığı spor olmuştu.

En Çok Kimi Seviyorum

2011-10-21T13:36:00.002+03:00

Geçenlerde arkadaşımla kısırdan bahsettik. Aklıma ilk okuldayken gittiğimiz bir piknik geldi. Öğretmenimiz bizi yeşillik bir alana götürmüştü. Evden herkes bir şeyler getirmişti yiyecek olarak. Biz erkekler ayrı oturduk, kızlar ayrı oturdu. Baktım kızlar ellerinde bir iki tabak bir şey getirdiler. Bu ne dedik kısır dediler. Kısır mı? O da neydi? Bilmiyorduk, adı da bize ilginç geldiğinden yemedik.

İşte bizi o geziye götüren, bizi üçüncü sınıftan itibaren devralan ve mezun edene kadar öğretmenimiz olan Nurhan Yaşar'dı.

Öğretmen olan herkese saygı duyarım, görevlerinin kutsal olduğuna inanırım. Özellikle de bana öğretmenlik yapanlara apayrı bir gözle bakarım ama bu değerli hocamı sevmemiştim.

O bayandı ve bayanları sevmiyordum. Erkeğin üstünlüğüne inanmıştım bir kere, bayanın haddine mi bana öğretmenlik yapmak. Bunun yanında o Türktü, biz Kürt. O Atatürk'ü fazlasıyla seviyordu biz nefret ediyorduk. Saçının açık olması, Müslüman olmasını değersiz kılıyordu gözümüzde.

Küçüktük, düşünemezdik asıl olanın insan olmak olduğunu. Bilemezdik öğretmenin kutsal olduğunu. Fakat onun bizi, özellikle de beni ne kadar sevdiğini anlamam gerekirdi. Bunu gördükten sonra onu anmayı, anarken üzülmeyi, onu özlemeyi, bir kez daha ellerinden öpebilmeyi istemeyi on altı yıl sonrasına ertelememeliydim.

Bir gün şöyle dedi: "Hepiniz benim çocuklarımsınız, hepinizi çok seviyorum ama bazılarınızı daha çok seiyorum." Sonra elini, parmaklarının arasını açarak yukarı kaldırdı. "Parmakların uzunluğu sevginin derecesinin göstergesi olursa sizce serçe parmağım kim" diye sordu. İsimler söyledik, tutturunca evet dedi. Tek tek diğer parmakları da saydı. Sıra orta parmağa gelmişti. Bu en çok sevdiği kişiydi. Hepimiz deli gibi bağırıyorduk isimler sayıyorduk. Bizi susturdu ve "Yusuf" dedi.

O an göğsüm kabarmamıştı. Sanırım çok da sevinmemiştim ama şimdi o kadar üzülüyorum ki gidip elini öpmediğime; beni bu kadar seven, iki buçuk sene kahrımı çeken, doğru dürüst bana kızmayan, susmak bilmeyen dilime katlanan canım öğretmenime sevgi gösteremediğime...

Çok pişmanım öğretmenim. Şimdi tekrar öğretmenim olsan seni en çok seven öğrencim olurum. Hatta sen gidince arkandan ağlayan kızlardan bile çok severim. Zaten sanırım şu anda öyle yapıyorum...

Namazın Zararları

2011-10-11T00:41:00.002+03:00

Ben küçükken bir yerde öğretmenin biri namaz kılmadığını söyledi. Niye diye sorunca orada olanlardan biri, öğretmen gevşeklik yaptığını aslında kılmak istediğini ama hep ertelediğini, üşendiğini anlattı. Adam o zaman başladı konuşmaya. Nereden bu kadar şey öğrendiyse abdeste, namaza onlarca somut fayda yükledi.

Abdest şöyle şöyle yapıyor. Kolda bazı damarlar var sadece abdest alınca açılıyorlar. Yüz bilmem nasıl oluyor. Namaz falan eklemler için iyi. İnsan vücudunda kireçlenme olmuyormuş vesaire vesaire anlattı durdu. Uzunca bir süre susmadı. Tabi o benim şimdi dediğim gibi anlatmıyordu. Model üzerinde canlı örnekler getirerek konuyu uzatıyordu.

Konuşması bitti. Küçüktüm ama söylemem gereken bir şeylerin olduğuna inandım mı durmam ve nihayet söyledim. "Değil fayda, isterseniz her namaz bize zarar versin yine kılmak zorundayız." dedim. Dedim demesine de o adamın uzun konuşmasından bıkanlar, benim gibi bir çocuğu dinleyecek değillerdi herhalde. Gerçi izin verseler sadece üç cümle kuracaktım ama olmadı.

Ben de o gün söyleyemediklerimi bugün buraya yazmaya karar verdim.

Bilirsiniz şimdi ortada yeni bir İslam anlayışı var. Felsefedeki anlamıyla değil de ben buna "faydacı İslam" diyorum. Bir şeyden somut bir fayda beklediğimiz bir İslam... Özellikle de Kalp Gözü, Sırlar Dünyası vb. televizyon filmleriyle toplumun kafasına nakşedildi bu İslam. Sanki İslam sadece güzel ahlakmış gibi anlatıldı insanlara. Tabi bu ayrı bir konu.

Bir iyilik yapan, bir hocamızın tabiriyle daha köşeyi dönmeden karşılığını aldı. Bir kötülük yapan da anında cezasını buldu. Gerçek hayatın böyle olması durumunda tüm insanların dindar birer Müslüman olacağını öngördüğüm bu filmlerde, çok kötü insanların bir anda melek kesilmesine hiç değinmiyorum bile.

İnsanlara İslam'ı böyle tanıttığınızda insanlar ağzı açık kuş yavrusu gibi her an gözlerini göğe dikecekler. Halbuki çevrelerine baktıklarında böyle bir şey olmadığına şahit olacaklar. Bazı şeylerde olan bazı faydaları isterlerse görmezlikten gelecekler. Sonuçta batılılar ne namaz kılıyor, ne abdest alıyor ne de oruç tutuyorlar ama bizden daha sağlıklılar. Bu da bir yana, sigara içen insanlar gibi, ben o faydayı istemiyorum diyebilir insanlar.

Gelin yine hep beraber Ali Şeriati'ye kulak verelim. Bugüne kadar hep "nasıl" dedik, bundan sonra "niçin" diyelim? İşte o zaman namazın gerekliliğinin yanında faydalarının sayılmasına gerek olmadığını göreceğiz. Çünkü o zaman asıl hedefimizi sorgulayacağız ve namazın bu hedefte ne kadar merkezde olduğunu göreceğiz. Orucun aslında bir diyet programı olmadığını anlayacağız.

Sonuç olarak dünyada doğal bir denge var. Allah faydalı şeyleri emretmiş, zararlıları da yasaklamış. Bu bizim için çok iyi bir şey fakat durum bunun tersi de olsaydı bizim iman ettikten sonra taviz vermeden bunların hepsini eksiksiz bir şekilde yerine getirmemiz gerekirdi. Eğer böyle bir imanımız varsa Rabbimizin huzuruna vardığımzda başımız dik olabilir. Aksi halde yaptıklarımızı ne için yaptığımız sorulduğunda çakılıp kalabiliriz. Allah bizi amelleri boşa gidenlerden eylemesin.

Bilmiyorsan Zorlama Bence

2011-10-08T02:44:00.001+03:00

Eğer bir alanla ilgili olduğunuz bilinirse, insanların sizin yanınızda hep o alanla ilgili konuştuğunu görürsünüz. Aslında en yapılmaması gereken şey budur ama yapması gerekenin tersini yapmayı sevmekten midir yoksa sadece ben de bir şey biliyorum deme hevesinden midir bu yanlış çok yapılır.

Mesela ilahiyat okuduğumu bilenler hemen dini konularda konuşmaya başlarlar. Kimilerini tanırım da, söyledikleri şeylerle en küçük bir ilgilerinin olmadığını da bilirim ama öyleymiş gibi görünmeye çalışırlar. Arada kullandıkları yanlış terimler, uyduruk şeyler ve kendi uydurdukları yüzünden baya komik duruma düşerler ama hala buna devam ederler.

Özellikle orta yaş ve üstü bu konuda çekilmez olabilir. Bir toplulukta oturduğunuzda başlarlar vaaz vermeye. Anlattıkları birçok şeyin İslam'la yakından uzaktan ilgisi yoktur. Uydurma hikayelerle, efsanelerle kendilerini kanıtlamaya çalışırlar. Kimisi daha da ileri giderek "ben alim değilim ama çok alimin sohbetinde bulundum, bir alim kadar biliyorum" der. Kimisi haddi aşar "siz okuyorsunuz ama benim gibi bilemezsiniz" bile der.

Geçen biri bana sordu ne okuyorsun diye, ilahiyat dedim başladı konuşmaya. Bu muhterem adam bir müftüye bir şey anlatmış da, müftü sen mübarek bir insansın demiş de. Bu kadar yıllık müftüymüş de çok eşliliği bu kadar mükemmel anlatan birine rastlamamış da vesaire vesaire... Dayanamadım tabi, daha adam konuşmasını bitirmeden "o müftü değilmiş" dedim.

Avamların sohbetlerine katılmak kimi zaman işkence olabiliyor. Çünkü hemen hemen her oturduğum topluluktan biri başımıza İslam alimi kesilip vaaza başlıyor. Yalan-yanlış, eksik bilgilerle ne konuştuğunu bilmeden, o konudan bu konuya atlayarak başımızı şişiriyor. Yaşlı başlı adamlara susun da diyemiyor ki insan.

Anlamak zor gerçekten. Alanı olmayan bir konuda neden konuşur ki insan? Madem ki gelip başımıza doktor kesilip ameliyat nasıl olur diye konuşmuyorsun; alimliğe soyunup da bilmediğin dini bize anlatma. Anılarından bahset, yaşlı başlı adamsın, binlerce anın vardır dinlenmeye değen veya değmeyen. Ne diye işin olmayan işe karışıyorsun ki? Yirmi yedi yaşına gelmiş bir gence "evlenene kadar yediğin içtiğin haram" deme. Bilmediğin şeyleri a(nla)tma ki değersizleşmeyesin.

Okusaydım Kesin Doktor Olurdum

2011-10-06T19:21:00.001+03:00

Okul açılmadan önce şehre gittim. Sınıf arkadaşımla buluştuk. Tatil boyunca görüşmediğimiz için hasret giderme adına biraz dolaşalım dedik. Arkadaşımın yanında okul okumamış bir arkadaşı da vardı. İlk okul terkti sanırım. Beraber dolaşırken arkadaşımın arkadaşı "okusaydım kesin doktor olurdum" dedi. Aklıma çocukluğum geldi.

Ben orta okula giderken (bizim zamanımızda ilköğretim yoktu) abim üniversite sınavına hazırlanıyordu. Zirve'den bir set almıştı. Üzerinde bir de kaset vermişlerdi. E o zaman bilgisayar, cd falan yoktu. Varsa yoksa ses kasetiydi. Teybe takar dinlerdik. İşte o kasette üniversiteyi kazanmanın ne kadar zor olduğu, biraz da abartılı bir şekilde anlatılıyordu. Bant tiyatrosu şeklinde yapılmıştı yanlış hatırlamıyorsam.

Ben o kaseti dinlediğimde bunlar da çok abartıyor diye düşünmüştüm. Üniversiteyi kazanmak ne ki diyordum. Zamanı gelince güle oynaya kazanırım diyordum.

Zamanı geldi. Hiç kasette anlatıldığı kadar çalışmadım, dershaneye falan gitmedim ama güle oynaya üniversitenin kazanılmadığını da öğrendim. Kaset abartılıydı ama kazanmak için çalışmak lazımdı. Tıpkı doktor olmak için "okusaydım doktor olurdum" demenin değil de okumanın gerekli olması gibi...

Bu sözü sık duyuyorum. Sık derken okul okumayan insanlara pek rastlamıyorum ama okumayan hemen hemen herkes bunu söylüyor. "Ben çok zekiydim, hoca leb demeden ben Pascal Nouma diyordum" diyenleri çok gördüm.

Bu durum, "davulun sesi uzaktan hoş gelir" sözünün tecellisidir. Bir ilme giriş yaparken "ben öğrendim" deyip, biraz öğrenince "aslında hiçbir şey bilmiyorum" demek gibi bu da... Sadece ilk okuldan bir şeyler hatırlıyorlar ve şu anki yaşlarına göre bunlar çok basit şeyler olduğundan bunu çok basit sanıyorlar.

Bir şeyi unutuyorlar: Okumaya karar verme. Zor anında buna direnebilme. Gerçi bugüne kadar bunlardan birine söylemedim ama hep bunu düşündüm bu tür insanları görünce. Zira hepimiz okumayı bırakmayı düşündük fakat direnip okuduk. Böyle insanlar küçük bir zorlukta okumayı bırakmış insanlardır genelde. Bu eksikliklerini, zayıflıklarını unutup "keşke"yle kendilerini kandırıyorlar. Bahane de hazır zaten; imkansızlık. Birçok kişinin ne zorluklarla mücadele edip okuduklarını görmek istemiyorlar.

İnsanın kendini kandırması gibisi yok. Gerçeği bilen tarafınızın ağzını bantlamak gibi bir şey. Baskıya devam! Hayat böyle daha güzel.

Yanlış Mahallenin Doğru Sokağı

2011-09-30T00:46:00.000+03:00

Merhaba günlük, hiç vaktim yok sadece bugün başımdan geçenleri yazıp kaçacağım.

Bugün okula gidecektim. Gidecekken bir haftadır gelmeyen paketimi de gidip kargodan alayım dedim. Kargo şubesi bilmediğim bir yerdeydi. Zaten Diyarbakır'ın batı tarafını hiç bilmiyorum. Önceki gün Google Maps'tan baktım, kendime göre bazı işaretler belirledim ve nasıl olsa bulurum dedim.

Arabaya bindim. Şoföre Dr. Sıtkı Göral caddesi dedim "o da ne" dedi. Maps'tan bakınca da kocaman cadde olarak görünüyor. Neyse ki bir arkadaş önceki gün bana başka bir isim vermişti. Neyse araba bir yere kadar gitti. Ben de rastgele bir yerde indim. Hissettim diyeceğim de Yahşi Batı'daki Kızılderili şefinin durumuna düşeceğimden korkuyorum. İndim arabadan mapsten gördüğüm bir okulu gördüm karşıda. Tamam dedim doğru yerdeyim. Hemen kuzeye doğru yol aldım. Bu arada ne aradığımı da söyleyeyim 41. sokağı arıyorum.

O sokak senin bu sokak benim arıyorum. 32. sokaktan başladım 12. sokağa kadar gittim. Yok dedim bu yanlış yön. Bu sefer başka bir caddeden ter yöne geldim. Sokak numaraları büyümeye başladı. Bir yere geldim 44. sokak oldu. Hah dedim buralar. 47 oldu, 58 oldu 68 oldu, olmadı dedim. Geri döndüm. 32. sokağı görünce durdum. Tam köşede bir cami vardı. Dedim dur namaz kılayım belki biraz sakinleşince daha iyi olur. Bu arada tam bir saat dolaşmışım.

Camiye girdim namaz kıldım. Bu arada belirteyim ki bu köşe, yani caminin köşesi arabadan indiğim yerdi. Yani başladığım yer. Camiden çıkınca bu kez güneye gideyim dedim ki güney yönüne döner dönmez 41. sokağı gördüm. Meğer sokak burnumun dibindeymiş ve ben tam bir saat boyunca çevresinde daire çizmişim. Heyecanla sokağa ilerledim ki bir de ne göreyim. Sıradan bir sokak ve sadece evler var. Hiç de dükkan falan yok. Yine de sokağın diğer ucuna kadar gittim boşuna gittiğimi bilerek.

Tekrar caminin köşesine geldim. Gelen bir üniversite arabasına bindim. Ücreti ödeyip oturunca düşündüm acaba ben nerede hata yaptım diye. Hatamı bulunca da üniversiteyi bırakmayı düşündüm. Çünkü dekan yardımcımız bunu duyarsa beni ilk okula geri gönderebilirdi.

Ne mi yapmıştım: Meğer bir saat boyunca başka bir mahallenin 41. sokağını aramıştım.

Para mı Sevgi mi

2011-09-29T09:54:00.000+03:00

Felsefe dersinde hocamız eş seçimiyle ilgili bir soru sordu. En önemli şey ne diyordu. Kimileri öyle, kimileri böyle dedi ben "para" dedim. Hoca her cevabı tahtaya yazıyordu. Daha sonra bazılarının "aaa, bak biri para demiş" deyip güldüklerini gördüm.

Hayatın gerçeklerinin farkına varmamış gençlerdi bunlar. Onlar daha duyguların gücüne inanıyorlardı. Sadece birkaç ay yürüten duyguların bir ömür boyu süreceğini düşünmek bir yana, daha, ciddi düşünmek için bile çok küçüklerdi. Çünkü ortada bir şey yokken kararlar vermek, ahkam kesmek çok kolaydı. Şöyle bir şey anlatılır: İki fakir adam konuşurlar, biri birine sorar: "iki araban olsa birini bana verir misin? İki evin olsa?..., İki bilmem neyin olsa?..." diye uzatır da uzatır. O her sordukça diğeri "elbette" deyip durur. Sonunda "iki gömleğin olsa?" diye sorar. Diğer adam durur ve "hayır" der. "Neden" sorusuna da "çünkü iki gömleğim var." diye cevap verir.

İşte bizim gençler de daha hiç ciddi düşünmediler bence. Çünkü şimdi ne derlerse desinler iş ciddiye bindiğinde düşünecekleri ilk şey para olacaktır. Hatta zengin birini, evlilik ortaya çıktığında aşık oldukları kişiye tercih edebilirler. Onlar ne kadar kendi kendilerine söz verseler de çevrelerindeki herkes, bir ağızdan onlara aynı şeyi söyleyecek: "Para, para, para..."

Kendilerinden öncekilere baktıklarında da durumun paradan yana olduklarını görecekler. Parası olanların mutlu, parası olmayanların ne kadar birbirlerini sevmiş olsalar da artık birbirlerine sevgiyle bakamadıklarına şahit olacaklar. Bu da onların paraya daha fazla değer vermesine neden olacak.

Toplum bu yönde ilerlediği müddetçe elbette sevgiden bahsetmek çok mümkün olmayacak. İnsanlar ne kadar severlerse sevsinler mutlu bir şekilde yaşamak yerine daha çok para kazanmak için çalışacaklar. Çünkü onlar parayla yaşadıkları yalancı sevgileri gerçek kabul edecek, kendilerin bununla tatmin edecekler. Bastırılmış duygularla bir ömür yaşayacaklar.

Ne yazık ki içinde bulunduğumuz kapitalist toplum bize bunu dayatıyor. Kapitalizmden en büyük darbeyi yemiş pazarcı esnafı bile Steve Jobs'dan daha kapitalist düşünürken zaten başka bir şey beklemek mümkün olmayacak. Sanırım böyle gelmiş ve böyle de gidecek.

Gözaltı 5 - Sorgu Başlıyor

2011-09-27T21:26:00.001+03:00

Namazdan sonra sırt üstü uzanıp düşünmeye başladı. Kim bilir onu neler bekliyordu. Dayak atacaklar mıydı? Elektrik verecekler miydi? Şubat soğuğunda soyup soğuk su dökecekler miydi? Dediklerine göre su öyle tazyikli oluyordu ki ilk çarpışta yumruk etkisi yapıyormuş. Fakat ilginçti korkmuyordu. Bunu dışarıdayken başkalarından duyunca ödü kopuyordu ama şimdi rahattı.

Göz kapakları ağırlaşmaya başlamıştı ki hücreyi müezzinin güzel sesi doldurdu. Günlerden cumaydı. Müezzin Cuma salasını okuyordu. O öğlenin çoktan geçtiğini sanmıştı halbuki daha yeni sala okunuyordu. Zamanın geç işliyor olması fenaydı. Güzel olan da müezzinin sesinin çok yakından gelmesiydi. Hem yerin altında olmadığını anladı, hem de sala sesi duymak rahatlatıcıydı. İçinde farklı bir huzur hissetti.

Tahmini olarak ikindiye yakın tekrar tuvalet ihtiyacı için dışarı çıkarıldılar. İkindi namazından kısa bir süre sonra kapı açıldı. Bu kez gelen kişi bağırmıyordu. Normal bir sesle "Mesut, kapıya kadar gel, arkanı dön" dedi gelen memur. Mesut "hangi Mesut" diye sordu. Ses biraz sertleşti, sanki Mesut'un bunu bilmesi gerekiyormuş da bilmiyormuş gibi kızarak "Mesut Sayar" dedi.

Mesut denileni yaptı. Memur, Mesut'un gözlerini iğrenç bir bezle bağladı. Bez bunun için dikilmişti. Alnın ortasından yanakların ortasına kadar gelen geniş bir bezdi. Arka tarafı ip şeklinde ince dikilmişti. Belki yüzlerce insanın gözüne bağlanmış ve hiç yıkanmamıştı. İğrenç kokuyordu ve tam da burnun üstündeydi. Rengi siyahtı ama önceden mi siyahtı yoksa sonradan mı siyahlaşmıştı bilinmiyordu. Bunu sormak gibi bir hakkı yoktu buraya gelenlerin.

Memur Mesut'un arkasına geçti. Ellerini Mesut'un her iki omzuna koydu. Böylece onu direksiyon gibi kullanacaktı. "Yürü" dedi memur. Mesut önde o arkada bir süre yürüdüler. Bir ara Mesut merdivenden ineceklerini zannetti. Fakat memur hiç uyarmamıştı. Mesut o panikle duvarı tutmaya çalıştı. Memur "ne yapıyorsun" dedi. Mesut kem küm edince "sen sadece yürü, gerisini bana bırak" dedi. Biraz sonra bir kapıya geldiler. Kapı içeriden otomatik kilidin düğmesine basılarak açılıyordu. Dışarıda kol yoktu.

İçeri geçtiler. Memur Mesut'u bir sandalyeye oturttu. Mesut buranın büro gibi bir yer olduğunu hissediyordu. Sanki bir masa ve sandalyeler vardı. Hiç de sorgu odasına benzemiyordu. Memur eline bir dosya aldı ve sormaya başladı. Adın, soyadın, adresin vb sorulardan sonra sıra zor sorulara gelmişti. Söyle bakayım dedi sorgucu, sen hiç camiye gittin mi? Mesut şimdi buraya ne için getirildiğini anlamıştı. Anlaşılan sorgu biraz sert geçecekti.

Gozaltı 4 - Hücrede

2011-09-25T04:24:00.001+03:00

Hem bizim Mesut hem de diğer Mesut'un tuvalet ihtiyaçları vardı. İkisi de sıkışmıştı ama önlerinde kocaman, ön taraftan sürgülü bir demir kapı vardı. Diğer Mesut daha fazla dayanamayacağını söylüyordu. Kapıyı çaldı. Memurlardan biri geldi, mazgalı açtı, sert bir sesle "ne var" dedi. Diğer Mesut ürkek bir sesle "tuvalete gitmem lazım" dedi. Memur sesini daha da yükselterek "niye dışarıdayken söylemedin, şimdi çıkamazsın" deyip mazgalı kapattı. Diğer Mesut hiçbir şey diyemedi. Memur en az iki katıydı ve mekan onun mekanıydı. Bir süre daha öyle bekledi ama dayanacak gibi görünmüyordu. Bu görüntü Mesut'u da zorluyordu. Başka hücrelerden de kapılar çalınıyordu. Anlaşılan aynı durumda olan başkaları da vardı. Bir memur geldi ve "kesin lan, g.....zü de yırtsanız açmayacağım" diye bağırıp gitti. Artık kapıyı çalmanın da beklemenin de bir anlamı yoktu.

Mesut tek çare uyumak dedi. Yorgundu, iki üç saat boyunca çömelerek oturmuştu. Ta birden beri de uyanıktı. Bir battaniyeye sarıldı, kolunu kendine yastık yapıp uykuya daldı. Böylece tuvalet ihtiyacını unutmayı düşünüyordu. Uyandığında diğer Mesut'un sakin sakin oturduğunu gördü. Kapıyı açmış olmalıydılar. "Ne oldu" diye sordu. Diğer Mesut utanarak, "dayanamadım, ayakkabıma..." Tüyleri diken diken oldu. Böyle bir şey olabilir miydi. Bu gencecik insanları buraya kapatıp en doğal ihtiyaçlarını karşılamalarına izin vermemek hangi insan hakları kuralına göreydi? Bu memurlar suçlu olmadıklarını bildikleri bu çocuklara neden bu kadar kaba davranıyorlardı? Amaç sadece gözdağı mıydı? Bunu ilerleyen günlerde görecekti Mesut.

Kısa bir süre sonra kapı gürültüyle açıldı. Dışa doğru açılan kapının arkasına saklanan memur "ceketlerinizi kafanıza çekip çıkın" dedi. Üçü de koridora çıkınca "eğilin" diye bir emir geldi. Onu "birbirinizin kıçından tutun" emri takip etti. Memur, en öndekinin ceketinin ucundan tutarak onları tuvalete kadar götürdü. Onlar içeri girince kapıda bekleyen memur, hemen "çabuk çabuk" diye bağırmaya başladı. Mesut aceleyle abdest aldı. Diğer Mesut ayakkabını musluğa tutmuş, ellerini falan yıkayıp gelmişti.

Hücrelerine geri getirildiklerinde rahatlamışlardı biraz. Şimdiki korku sorgu korkusuydu ama daha geceye çok vardı. Onlar sorgunun gece yapılacağını düşünüyorlardı. Diğer Mesut ve üçüncü kişi uyuyacaklarını söylediler. Mesut uyurken onlar uyumamışlardı. Kısa bir süre sonra da uykuya daldılar.

Mesut'un gözü kapının üstündeki penceredeydi. Küçücük bir pencereydi. Hem kalın bir camı vardı hem de telle örtülmüştü. İçeride lamba yoktu, ışık pencereden geliyordu. Mesut bunu güneş sanmıştı fakat geldiklerinden beri ışık hep aynıydı. Güneş hep buraya vuruyor gibiydi. Mesut ayağa kalktı, bir iki zıpladı, sanki hayalleri yıkılmıştı. Kapının hemen üstünde bir lamba vardı. Güneş falan yoktu. Yerin altında bile olabilirlerdi. Morali biraz daha bozuldu, biraz daha korktu. Başına geleceklerden habersiz "herhalde öğle olmuştur" diyerek, kendinden önce burada kalanların muhtemelen tırnaklarıyla duvara yazdıkları "kıble" yazısına dönerek namaza durdu.

Küçük Kızdan Amcasına

2011-09-24T05:56:00.001+03:00

Kamil Abime özendim, zamanda yolculuk yaptım. Bir zaman önce kendisini korkuttuğum küçük kızın büyüğünü buldum ve derdini dinledim. Bakalım dedim beni dinlemiş mi yoksa bin nasihat bir musibet gelmeden değersizdir kaidesine mi uymuş? Başladı anlatmaya güzel kızımız:

Amca, gördüm onu, bana bakıyordu, gülüyordu. Gülüşünde baharları gördüm, çiçeklerin üstünde vızıldayan arıları gördüm. Tam kaptırıp gidiyordum ki hatırıma sen geldin. Bakışlarımı başka yöne çevirdim. Biraz sonra göz ucuyla bir baktım ki bakışlarımı çevirmem onu çok üzmüş, yüzündeki bahar fırtınalı bir güze dönmüş. Dedim belki de sen yanılıyorsundur amca, belki bu doğru kişidir. Belki beni gerçekten seviyordur. Öyle olmasa bakışlarımı çevirmeme bu kadar üzülür mü dedim.

Seni unuttum amca. Amaaan dedim, dertlinin biriydi. O öyle birine rast geldi diye ben de mi böyle olacağım dedim. Aslında biliyor musun amca her şeyi unuttum. Artık benim için sadece o vardı. Onu düşünerek yattım, onun sesini kulaklarımda duyarak kalktım. Hayat benim için o olmuştu. O dünyaydı, ben onun etrafında dönen ay. Çekimindeydim, etrafında dönüyordum. Döndükçe daha da sarhoş oluyordum. O kadar ki artık onun dışındaki her şeyi bulanık görüyordum.

Sevdim amca, hem de çok sevdim. Senin söylediklerinle dalga geçercesine, tüm dünyanın sevgilerini kalbimde toplarcasına sevdim. Değer verdim, o kadar değer verdim ki eğer istese canımı vermeye hazırdım. O kadar değer verdim ki, başını dizime koyup yatsa, onu uyandırmaz, kalkmam gerekse bacağımı keser öyle kalkardım.

O da sevdiğini, değer verdiğini söyledi. Bana, beni kendinden çok sevdiğini söyledi ben de inandım. Küçüktüm, görmemiştim. İnanmak istedim. Bir güzel yüzün ardında canavarların yaşabileceğini bilemedim. Maskelerin kalktığı güne kadar mutlu yaşadım. Fakat sonra tüm bunların yalan olduğunu anladım. Duygularımı nasıl da sömürdüğünün, ne biçim bir vampir olduğunun farkına vardım.

Sen söyle amca, insan sevdiğini hiç kırar mı? İnsan sevdiği birine hakaret edebilir mi? İnsan birini seviyorsa, ona değer veriyorsa onu incitemez değil mi amca? Eğer gerçekten bana kendinden çok değer verse, hakaretleri benden çok onun canını yakmaz mıydı amca?

Sen haklıydın amca. Hayat acımasızdı, insanlar vefasız. Böyle gelmiş böyle gidecekti ve her insanın kalbi bir gün yerinden sökülecekti. Uyarılar işe yaramayacak, insanlar yine akıllanmak için musibetleri bekleyecekti.

Ne mutlu bir delikten iki kez ısırılmazlara...

Gözaltı 3 - Sorgu Merkezine Giriş

2011-09-23T04:44:00.001+03:00

Araba şehir merkezine girer girmez yine eğ kafanı sesleri yükseldi ön koltuktan. Araba şehirler arası yoldayken bazıları kafalarını kaldırmış, polisler buna ses çıkarmamışlardı. Fakat şimdi kimsenin arabanın nereye gittiğini görmemesi gerekiyordu.

Şehir içinde bir süre yol aldıktan sonra bir binanın bahçesine girdiler. Herkesi tek sıra halinde, kafaları önlerine eğik şekilde enselerinden tutarak içeri götürdüler. İçeriye soktukları kapı arka kapı gibi bir şeydi. İki kanatlı küçük bir kapıydı. Herhalde koca binanın giriş kapısı bu olamazdı.

Onları genişçe bir koridora getirip, camide olduğu gibi saf saf dizdiler. Buradakilerin sesleri daha gürdü ve daha çok bağırıyorlardı. O kadar çok eğ kafanı diyorlardı ki Mesut her seferinde kafasını biraz daha eğmekten sırtının kırılacağını sandı.

Velvele bitmişti. Bir sessizlik oluştu. Biri konuşmaya başladı. "Buraya niye geldiniz lan, size ne olacağını biliyor musunuz? Hayatınızın hatasını yaptınız, gelmeyecektiniz oğlum." diye konuştu. Sonra da gelip küfürler savura savura çökmüş halde bulunan korumasız gençlerin enselerine sertçe birer tokat vurdu. Mesut da bundan nasibini almıştı. Son kişiye de vurduktan sonra "bu daha bir şey değil, hoş geldiniz tokadı, daha neler göreceksiniz a...... k...... teröristleri" diye tamamladı psikolojik işkencesini. Hemen hemen tamamı lise öğrencisi veya yeni mezundan oluşan bu çocuklardan hangisi terörist olabilirdi? Bunu o arızalı beyne sormak lazımdı ama burada soruları onlar sorardı. Mesut daha sonra görecekti ki kimi zaman cevap verme hakkı bile vermiyorlardı.

Burada da tek tek isimler okunmaya başladı. Bu kez saat, kemer dahil her tür eşyayı alıyorlardı. Sıra Mesut'a geldi. Ceplerini boşalttırdıktan sonra pantolonunu indir dedi memurlardan biri. Mesut pantolonu dizine kadar indirdi. Başka bir memur gelip pijamasını ipini de bir bıçakla kesti. Yanındaki muhtemelen çöp olarak kullandıkları karton kutuya attı.

Artık Mesut'un işlemleri tamamdı. Hücreye girmek için hazırdı. Memurlardan biri, bir arkadaş gibi elini Mesut'un omzuna atarak onu on üç numaralı hücreye götürdü. Kapıyı açtı, içeri gir dedi. Mesut girince hücrede iki kişinin daha olduğunu gördü. Birini tanıyordu ki onun adı da Mesut'tu. Üçü de şok yaşıyordu ama bir şey yokmuş gibi davranmaya çalışıyorlardı.

Hücre tek kişi için yapılmıştı fakat böyle toplu operasyonlarda daha fazla kişiyi bir hücreye kapatıyorlardı.Hatta birinden sekiz kişiyi burada on gün süreyle tuttuklarını duymuştu. Hücre muhtemelen ikiye dörttü. Arka tarafta yatmak için betondan yüksek bir yer yapmışlardı. Yerler tamamen kırmızı bir halıfleksle örtülmüştü. Beton yüksekliğin üzerinde bir sünger vardı. İlk gelen kişi kapmıştı. Mecburi Mesut'a hemen kapının arkası kalmıştı. Uzun zaman rüyalarının kabusu olacak o kocaman demir kapının arkası...

Neye Vuruldun?

2011-09-22T02:55:00.002+03:00

Okulda bir arkadaşla karşılaştım. İki üç aydır görüşmemiştik ama onu görünce üç yıldır burada değil sandım. Çocuk resmen çökmüştü. Gözlerinde de bir hüzün vardı. Belli etmemeye çalışıyordu ama gülerken bile dudaklarını kenarı ağlıyordu. Da Vinci'nin tablosu gibi olmuştu çocuk.

Hal hatırdan sonra durumunu sordum "yok bir şey" dedi. Üstüne gittim falan, zorladım nihayet kabul etti. Tabi gençler biraz acayip oluyor. Başta direniyorlar, ipin ucunu yakaladın mı yün kazak gibi sonuna kadar çözülüyorlar.

Bizimki aşık olmuş. İşin ilginç yanı da aşık olduğu kişiyi hiç görmemiş. "Hadi oradan, öyle şey mi" olur diyecektim ama çocuğun hali bu soruma zaten cevaptı. "İyi de neye vuruldun?" dedim, "ben de bilmiyorum ama olduğunu varsaydığım birini çok sevdiğimi hissediyorum" dedi.

Dünyada ne gariplikler oluyor değil mi? Çocuk, arkadaşıma göndereyim derken yanlışlıkla işte bu tanımadığı kıza atmış mesajı. Sonra ne olmuşsa öyle bir iki mesajlaşmışlar falan derken alışkanlık yapmış. Hikayede ilginç bir şey var: Kız çocuğu tanıyor ama birkaç aydır hep konuşmalarına rağmen kim olduğunu, onu nereden tanıdığını söylemiyor.

Sizin de aklınıza aynı şey mi geldi bilmiyorum ama ben çocuğa direk sordum: "Seni işleten bir arkadaşın olmasın" diye. Fakat hiç de öyle değilmiş. Çocuk ben eminim diyor. Hissediyorum diyor. "E hisle olmaz ki" dedim bu sefer de "hiçbir arkadaşımın benim hakkımda bilmediği şeyler biliyor" dedi. Bir dedektif edasıyla, "peki bu bildiği şeyler hangi çevrenden, komşunuz falan olabilir mi" dedim, "Abi hiç sorma, çok şey biliyor" dedi.

Nasıl diyorlar, dumur oldum mu diyeyim, dumura uğradım mı bilmiyorum. Bir süre öyle ağzım açık, otobüste çocuğa baktım. Zavallı "abi ne oldu" diyene kadar da öyle bekledim. Sanırım çocuk şizofren olmuştu. Aslında ona sorular sorarak bunu anlayabilirdim ama daha fazla üstüne gitmek istemedim. Sanırım bu işe uzman bir doktor bakmalı.

Daha bugün okudum, Ali Şeriati, "insan ancak hicret ederek kendini aşabilir" diyordu. Gerçekten de azıcık dolaşma bana neler neler göstermişti. Allah kısmet ederse biraz dolaşırsam daha nelerle karşılaşacağım. Bakalım ne kadar farklı bakabileceğim dünyaya?

Gözaltı 2 - Emniyet Müdürlüğü

2011-09-21T01:31:00.001+03:00

Önceki Bölüm

Biraz sonra araba hareket etmeye başladı. Sokaklar bozuk olduğundan yavaş gitmesine rağmen araba çok sallanıyordu. Mesut, hangi yöne doğru yola başladıklarını bilmesine rağmen, bir süre sonra nerede olduklarını kestiremedi. Sherlock Holmes değildi, ilk defa önünü görmeden bir yere gidiyordu. Aslında kafasını hafif sola çevirince camı görüyordu ama buz tutmuş cam dışarının görünmesine izin vermiyordu.

Bir iki yerde durdu araba. Tahmini on beş-yirmi dakika bekledikten sonra yine hareket ediyorlardı. Anlaşılan başka evlerden başka kişiler de alınıyordu. Neyin operasyonuydu, niye almışlardı şubat soğuğunda, gecenin birinde bilmiyordu ama itaat etmekten başka çaresi yoktu.

Arabalar ilçe emniyetinin önünde durdular. Herkesi indiriyorlardı. "Eğ kafanı", "yürü" sesleri duyuluyordu sürekli. Kaç kişiydiler kestiremedi ama baya bir vardı toplananlar. Hepsini içeri götürdüler. Zemin katta ince bir koridorda, duvar dibinde tek tek çöktürdüler. Tabi bir robot gibi durmadan "eğ kafanı" diye bağıranlar hiç eksik olmuyordu.

Arabanın sıcaklığında titremesi geçmişti. Şimdi biraz daha iyi hissediyordu Mesut. Gerçi bir belirsizliğe doğru gidiyordu ama korkmuyordu. Böyle durumları beklemek zordu ama yaşanılan anda her şey normal geliyordu.

Uzunca bir süre koridorda, çömeltilmiş, başlar eğik vaziyette bekletildiler. Ara sıra isimler söyleniyor, bazılar çağrılıyordu. Kimisi tuvalete gitmek için izin istedi. Onun da ihtiyacı vardı ama izin istemeye cesaret edemedi. Korkudan değildi bu, sadece tecrübesizlikti. Daha on dokuzundaydı, başına ne geleceğini tahmin bile edemezdi.

"Mesut Sayar" adını duyunca istem dışı ayağa fırladı. Memurun biri kolundan tutup onu küçük bir odaya götürdü. Ceplerini boşalttırdılar. Biraz para, cüzdan ve bir iki küçük eşyadan başka bir şey yoktu. Kontrol ettiler. Cüzdanı karıştırdılar. Vesikalık fotoğraflarından birinin arkasına adını yazarak çekmeceye attılar.Sonra eşyalarını geri vererek çömeldiği yere götürdüler. Çömelerek oturmak çok zordu, bacaklar uyuşmuştu ama yapacak bir şey yoktu. Kafalarını kaldırmalarına bile izin vermiyorlardı.

Ne kadar geçti bilmiyordu, sabah namazına yakın olmalıydı çünkü hava çok az aydınlanmıştı. Onları dörder dörder hemen karşıdaki hastaneye götürdüler. Güya sağlık kontrolleri yapılacaktı. Doktarla onları götüren polis memuru doktorla birkaç dakika sohbet ettikten sonra temiz raporuyla geri döndüler.

Çok kısa bir süre sonra ilçedeki işler bitmişti. Arabalara bindirilip şehre götürüleceklerdi. İşte asıl korku şimdi başlıyordu çünkü gidecekleri yer sorgu merkeziydi.

Beklemek

2011-09-20T04:03:00.000+03:00

Yıllar önce, geleceğinden emin olduğum tehlikeden korkarak kaçırdığım uykularda tanıdım seni. Aylarca oyalasan da biliyordum bir gün geleceğini. Kimi zaman sıkıcı bir derste zilin çalışıydın benim için. Kimi zaman da sabah namazına kalkamamak korkusuyla uykuma direnişim.

Her zaman hayatımda oldun. Hep sıkıntıydın. Kimi zaman bir arkadaştın, son anda işi çıkıp randevuyu erteleyen. Kimi zaman bir sıraydın, hastane, postane, banka koridorlarında. Kimi zaman bir şifaydın başımın çatlarcasına acısında.

Kimi zaman sıkıntıdan patlamak üzere olan ben için bir e-postaydın. Kimi zaman sıcak bir sohbetin bildiricisi olan bildirimdin. Kimi zaman karşı tarafta duyulan sıcak bir ses, kimi zaman çalan bir kapıydın.

Baze aniden akla gelen bir ilham oldun hayatımda. Bazen demlenme süresi biten çaydın. Bazen sonunu görmeye hasret kaldığım bir kitap; bazen bir türlü gelmeyen uykuydun.

Bir basket maçının bitiş sesi oldun kimi zaman. Bir filmin başlamasına kalan saniyelerdin. Bilgisayarın açılmasındaki süre, klimanın içeriyi soğutmasındaki cehennemdin.

Ramazanda, susadığım uzun günler oldun; acıktığım son dakikalar... Anahtarımı unutmuşsam kapının açılması için vurduğum yumruklar da sendin, zile uzun uzun basışım da.

Kimi zaman pişmek bilmeyen bir yemek, kimi zaman gelmek bilmeyen bir kargo oldun. Ne kadar uzatsam da bitiremeyeceğim şeydin. Sen "bekleme"ydin.

Gözaltı 1 - Korkma!

2011-09-19T05:20:00.001+03:00

Gözlerini açtığında ışığın açık olduğunu gördü. Halılar toplanmıştı, yerler çıplaktı ve odada kimse yoktu. Abileri neredeydi. Evi su basmış olsa bir yerler ıslak olmalıydı ama her taraf kupkuruydu. Şubatın başında, gecenin bu saatinde evde neler oluyordu?

Salona çıktığında gördüğü manzara soğuktan daha dondurucu geldi ona. Birkaç tane tam teçhizatlı, maskeli polis, ellerinde uzun namlulu silahlarla salonda duruyorlardı. Beresi kaşlarını üstüne kadar çekmiş bir başka polis de diğer odanın kapısı arasında duruyordu. O oda da, salon da dağıtılmış vaziyetteydi. Anlaşılan o uyurken her tarafı aramışlardı.

Abileri salondaki kanepeye oturtulmuş, uzun namlulu bir silah üzerlerine doğrultulmuş şekilde bekliyorlardı. Her nedense uzunca süre ortalığı karıştırmış olmalarına rağmen kimse onu çağırmamıştı. Gürültüden mi, ışıktan mı belirsiz kendiliğinden uyanmıştı.

Soğukkanlı davranıyordu. Önce abilerine yöneldi, "neler oluyor" diye sordu ama kimse ona bir şey söylemedi. Annesi ve babası endişeli bir şekilde bekleşiyorlardı. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu? Bastıkları ev sıradan bir aile eviydi. Hepsi de her zaman ortalıkta olan insanlardı. Daha önce hiçbiri karakola çağrılmamıştı. Evlerinde yasa dışı hiçbir şey de yoktu. Peki bu terörist muamelesi niyeydi?

O bu düşüncelerdeyken yüzü kapalı olmayan polis birkaç kişiyle diğer odadan çıktı ve çıkış kapısına yöneldi. Arkasından genç ve tecrübesiz olduğu belli olan, maskesini açmış bir polis, elindeki listeye bakarak, hafif bir sesle "üçünü de mi" dedi. Bu söz onda sert bir tokat etkisi yapmıştı. Üçün üçüncüsü oydu. Bu, onun da göz altına alınacağının göstergesiydi. Halbuki o daha yeni liseden mezun olmuş, on dokuzunda bir gençti. Bırakın suça karışmak, suça yaklaşmamış, hatta komşudan incir bile çalmamıştı.

Kapılar açıktı, gecenin ayazı salonu serinletmişti. Soğuğun etkisi, uykudan uyanmanın üşümesi ve göz altına alınmanın verdiği korku birleşince Mesut'ta sıtma etkisi yapmıştı. Tiril tiril titriyordu. Gerçi buna titreme de denemezdi resmen sallanıyordu. O kadar ki, yüzü açık genç polis ona "korkma korkma" demişti. Fakat bunun bir faydası yoktu. Daha bir saat boyunca titreyecekti.

Elbiselerini giydiler. İçeride, ebeveynlerin yanında onlara iyi davrana polisler kapını önüne çıkar çıkmaz sertleştiler. "Çek montunu kafana" lafı ilk emirdi. Onu "eğ kafanı" izledi. Ensesinden tutan bir polis onu bahçe kapısının önünde duran minibüse kadar götürdü. Cam kenarında bir koltuğa oturdu. Ön koltukta oturmakta olan bir polis var gücüyle bağırıyordu "eğ kafanı, eğ kafanı" Kafası bacaklarının arasındaydı hemen hemen ama polis bağırmaktan zevk alır gibi sözlerini tekrarlıyordu.

Devam edecek...

Türkleşiyoruz

2011-09-17T05:27:00.002+03:00

Yine o bakkal arkadaşımın yanındaydım. Sekiz-on yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Nazik diye tabir ettiğimiz bir şekille "şey, az önce büyük annem buradan bilmem ne almış..." diye devam ederek bir şeyler söyledi. Konuşması garibime gitti. "Kız sen Türk müsün, Kürtçe bilmiyor musun?" diye sordum, bana Kürtçe cevap verdi. "O zaman büyük annem ne ya" diye şakayla karışık sitem ettim.

Bana garip geldi. Ninem bile demiyor, büyük annem diyordu. Bizde olmayan bir kullanım, nasıl oldu da bu kadar bizim içimize girdi. Allah bilir o kız Kürtçe bir cümle bile kuramıyordur.

Ne yazık ki asimile oluyoruz. Açıkça Türkleşiyoruz. Göz göre göre, aslımızı kaybediyoruz.

Bir yerde okumuştum. Toplumu kadınlar yönetir, kadınlar değiştirir diyordu. Bunu, bu vesileyle tekrar görmüş oldum. Küçüklükten beri özentilerle yaşayan kız çocukları, televizyonda gördükleri gibi konuşmaya çalışıyorlar. Büyüyüp anne olduklarında da çocuklarını böyle konuşturuyorlar. Her ne kadar isteyerek yapmasa da herkes, kendi aralarında böyle konuştukları için çocuklar da Türkçe konuşuyor. Bu çok acı bir gerçek ki artık bir çok evde küçük çocuklar hiç Kürtçe bilmiyor. Bilenler de yarım yamalak bir yabancı dil gibi biliyorlar.

Artık öyle bir seviyeye geldik ki Kürtçe konuşan çocukları görünce şaşırıyoruz. Mesela bir ara kendi aralarında Kürtçe konuşan, beş-altı yaşlarında, pahalı giyimli iki erkek çocuğa sormuştum, siz Kürtçe biliyor musunuz diye. Evet karşımda konuşuyorlardı ama inanamamıştım.

Bizden bir önceki nesil Türkçe bilmiyordu. Anne-babalarımız Türkçe'den bihaber büyümüşlerdi. İleriki zamanlarda gördükleri bu dil hayatlarında küçük bir alan kaplamıştı. Biz ortadaydık. Ne Türkçe ne de Kürtçe konuşabildik doğru dürüst. Nihayet bizden sonraki nesil Kürtçe'yi bir kenara atıp tamamen Türkleşme yoluna girdi.

Durum hiç iç açıcı değil. Eğer bir şeyler yapılmazsa, tarih bizden "asıllarını kaybederek Türkleşenler" olarak bahsedecek.

Büyüğü Varken

2011-09-15T05:32:00.000+03:00

Bir arkadaşıma bir sıkıntımdan bahsettiğimde bana şöyle demişti: "Üzme kendini bu kadar, senin bu sıkıntılarını yaşamak için can atan çok sayıda insan bulunabilir." Biraz düşününce haklı olduğunu düşündüm. Zaten ona da söyledim, insanın tek sıkıntısı olduğunda, ne kadar da küçük olsa dert olur insana. Gerçek sorunları olunca artık bu küçük sıkıntılar önemsizleşir, hatta görünmez olur.

Bu konuşma ve düşüncelerden sonra gördüğüm bir manzara beni baya etkiledi. Tren istasyonunda bilet sırasındayken, küçüklükten tanıdığım birini gördüm. Büyümüştü, delikanlı olmuştu ama hastalığı onu bırakmamıştı.

Felçli olan bu genç dik duramıyor. Yürürken sallanıyor, hareketlerini kontrol edemiyor, kafasının sallanmasını engellemek içinse sürekli gergin duruyor. Rahat konuşamıyor bu talihsiz adam; ağır kelimelerle hitap ediyor.

Biletlerimizi alıp birbirimize iyi yolculuklar diledikten sonra onun hakkında düşünceler aldı beni. O tecrübeli arkadaşımın dedikleri beni sevk etmişti bu düşüncelere. Dedim ki kendi kendime, acaba ben sıkıntı dediklerimi bu gence anlatsam bana ne derdi? Güler miydi yoksa oturup haline ağlar mıydı? Sen de insan mısın bile diyebilirdi bana. Böyle şeyler senin canını her sıktığında beni hatırla, hiç ölmezsin dese, ya da bana beddua etse hiç şaşırmazdım tabi.

Acaba ona en büyük dileğin ne desem, o da bana tek dileğim senin gibi dik durabilmek dese kendimden utanır mıydım? Yemek beğenmediğimde Afrikalıları bana hatırlatanlar, kibirli kibirli yürüdüğümde bana bu genci hatırlatıp kendime gelmemi sağlarlar mıydı?

Dediğim gibi büyük sıkıntılar olmayınca insan küçük sıkıntıları gözünde büyütüp kendini üzer. Bir Müslüman için bugün en çok bulunan şey sıkıntı olduğuna göre benim yaptığım düpedüz düşüncesizliktir. Zira her tarafta akan Müslüman kanı bir yana, savunduğum değerlerin bugün dört taraftan saldırıya uğraması benim için ilgilenilmesi gereken önemli sorunlardır. Kafirler bir yana, İslam'ı anlamamış Müslümanlarla da mücadele etmemiz gerektiğini düşünürsek benim başımı kaşıyacak vaktimin olmaması gerekirdi.

Fakat ben boşluk içinde küçük sıkıntılarımı içimde büyütmüşken, beni hiçbir zaman bana bırakmamış olan Allah'ım, bu kez de bu değerli arkadaşı vesile kılarak kendime gelmemi sağladı. Allah'tan dileğim onu sıkıntılardan uzak tutsun, hem bu dünyada hem de öbür dünyada yüzünü ay gibi parlak kılsın.

Medeniyet Elbisede Değil

2011-09-14T14:32:00.003+03:00

Gassani hükümdarının Medine'ye Müslüman olmak için geldiğini söyledim. O mescitten veya başka bir yerden çıkıyor, çalımla hareket ediyor ve kendini Gassan'da sanıyordu. (Medine'nin başka bir yer olduğunu; bunların şartlarının, durumlarını ve bu tür şeylerden anlamadıklarını bilmiyordu.)

Bu tür merasimlere değer vermeyen normal bir Müslümanın ayağı, beyefendinin kaftanına takılıyor. O da dönüp bu Müslüman adamın kulağına vuruyor. Bu adam şikayet için Ömer'in yanına gidiyor.

Şimdi bu zamanda Ömer ve bütün sahabiler, Arapların en büyük ileri medeniyetine sahip olan Gassanilerin hükümdarı Medine'ye bizzat kendi ayağıyla gelip teslim olduğu için ona iyi davranırlar. Medine, bu büyük zaferi, Arapların en büyük ileri sermayedarlarının gelip fakir Medinelilere, Evs ve Hazreçlilere teslim olmaları nedeniyle en azından görünürde büyük bir zafer olduğu için kutlamıştır.

Ömer, Müslüman adamın şikayetine cevap olarak şöyle der: "Yarın mescidin önüne gel onu çağırayım, eğer onu affedersen et, ben senden maslahat gereği onu affetmeni rica ediyorum" Adam der ki: "Hayır affetmiyorum" Ömer: "Parasını ve fidyesini al." Adam: "Parasını da almam, bütün saltanatını bağışlasa, onu da almam. Ben de onun kulağına vurmalıyım, başka yolu yok."

Öğüt, açıklama, bir bakalım lafları asla fayda etmez. Bu kanundur, bu medeniyettir.

Ömer Gassani hükümdarını çağırıp şöyle der: "Bu adam seni affetmiyor, sen onun kulağına vurmuşsun." Gassani hükümdarı: "Kulağına ne zaman vurdum?" diye sorar. Beyefendi aslında unutmuştur. Halbuki boyun vurduğunda bile bir saat sonra unutuyordu. Şimdi fakirin kulağına vurmuş, olay buralara kadar ulaşmış ve bu kadar kök salmış. Kendi kendine söylenir: Burası neresi? Burası nere ki beyefendiyi çağırıp "mescidin önüne geleceksin" diyorlar. Ne bir sokak ne de bir sokak arkası. İnsanlar mescidin önüne toplanacak ve Müslüman adam tıpkı onun kulağına vurduğu gibi kulağına vuracak.

Gassani hükümdarı meselenin ciddiyetini anlıyor. Bir kurtuluş yolunun olmadığını, ayrıca kaçamadığını görüyor. "Bir mühlet verilemez mi?" diye soruyor. İslam'da verme vardır. Yarına kadar çok iyi diyor. O gece yarısı çıkıp Roma'ya, en azından kişilerin makam ve onurunun korunduğu bir yere gidiyor.

Ali Şeriati'nin Aydın adlı kitabından...

Sevmeyeni Sevmek

2011-09-13T03:46:00.002+03:00

"Hayırdır evlat, neden bu kadar hüzünlü düşünüyorsun" diye sordu yaşlı adam. Genç, kendisinden beklenmeyecek bir özgüvenle, sesini de yükselterek: "Sen hiç seni sevmeyen birini sevdin mi dayı" diye yanıtladı yaşlı adamın sorusunu. Yaşlı adam bunu beklememiş olacak ki hemen cevap vermedi. Yanındaki gence yarım dönmüş, hiçbir şey söylemeden ona bakıyordu. Genç hayatı boş vermiş gibi olmasa bu bakışlardan korkabilirdi ama tavırları "ben zaten ölmüşüm" tarzındaydı. Kompartımandaki diğer dört kişi de susmuş, yaşlı adamın ağzından çıkacak kelimeleri bekliyorlardı. Yaşlı adam yerini düzeltti, kafasını pencereye doğru çevirerek "sevmiyorsa bırak gitsin" dedi. Sonra tepkiyi ölçmek için gence doğru döndü. Genç yere bakıyordu. Yaşlı adamdan yana hiç dönmedi. Onu ciddiye almamış mıydı yoksa gerçekten yarı ölü müydü belli olmuyordu. Ani bir hareketle kafasını kaldırıp tüm vücuduyla yaşlı adama döndü. Hızlı bir söyleyişle "dayı, sen hiç sevdin mi" dedi. Dayı, gazeteye bakmak için taktığı kalın çerçeveli gözlüğünü çıkarıp derin bir nefes alarak söze girdi.

"Köyümüzde bir kız vardı. Adı Melike'ydi. Çok güzel gözleri vardı. Başlık parasını verecek kadar zengin değildik. Ben küçükken babam ölmüştü. Amcalarım da bana yardım etmediler. Kızı bir arkadaşım aldı, düğünlerine dahi gittim. O gün hayatımdan on yıl gitti desem abartmış olmam. Hem sevdiğimi kaybediyordum, hem de gülmek zorundaydım." Kompartımanda derin bir sessizlik oldu. Trenin sesi bile duyulmaz olmuştu sanki. Gencin gözleri nemlenmişti. Köşede oturan orta yaşlı, gözlüklü adam lafa karıştı; "dayı, elinden gelse, Melike'yi bırakır mıydın" Dayı kafasını sağa sola salladı. "İnsan sevdiğini hiç bırakır mı..."

Yine sessizlik oluştu. Kimisi dışarı bakıyordu, kimisi salladığı tespihine. Şu anki durumda genç haklıydı. Her ne kadar yaşlı adam başta bırak gitsin demiş olsa da o da bırakılmaması gerektiğinden yanaydı. Fakat kompartımanda böyle düşünmeyen biri vardı. O kişi gence "şu an en çok istediğin şey, onun seni sevmesi mi" diye sordu. Genç soru beklememesine rağmen, hiç şaşırmamış gibi davranarak "evet, daha fazla neyi isteyebilirim ki" dedi. Konuşma soru cevap şeklinde sürüyordu.
- Neden?
- Neden mi, çünkü ben onu seviyorum.
- Yine sev, sana beni sevme mi diyor?
- Ama yanımda olmasını istiyorum.
- Baksana o yanında olmak istemiyor.
- ...
- Onu düşünmüyorsun, sadece kendini düşünüyorsun. Sadece kendin için istiyorsun. Aslında sen onu sevmiyorsun kendini seviyorsun. Duygularını tatmin etmeye çalışıyorsun.

Herkes bu yeni konuşmaya başlayan kişiye bakıyordu. Farklı şeyler söylüyordu. Bu zamana kadar hep böyle gelip geçmişti. İnsanlar sevmiş, sevdikleri kişiyi elde etmek için birçok şey yapmışlar, hatta kimileri "ya benim olursun, ya kara toprağın" diyebilecek kadar ileri gitmişti. Şimdi bu kişi sadece sevmeli diyordu. Bu nasıl olabilirdi ki? Bu kişi konuşmasına devam etti:

"Birini seviyorsanız sadece seversiniz. Artık o sizin için çok değerlidir. Onun için yapabileceğiniz bir şey varsa yaparsınız yoksa yolundan çekilmek zorundasınız. Siz onu seviyorsunuz diye ondan da bunu bekleyemezsiniz. Çünkü sevgi şartlara bağlanamaz. Ondan bir şey bekleyemezsiniz. Bir gülümsemesi size yeni bir hayat verse de siz ondan gülümseme isteyemezsiniz. Her sözüyle sizi öldürse de tekrar dirilip, yeni bir sözüyle can vermek için yaşamak zorundasınız. Bin canınız varsa ona hediye etmeyi zorluk olarak görmemelisiniz. Eğer canınız sizin için ondan daha değerliyse, hele ki söz veya tavırlarından dolayı ona kızabiliyorsanız demek ki sevmiyorsunuz; sadece kendinize bir arkadaş arıyorsunuz. Gönül rahatlığıyla onun peşini bırakıp başka birini bulabilirsiniz. Hiçbir farkı olmayacaktır sizin için."

Tren durağa gelmişti. Birbirlerine hayırlı günler dileyerek indiler trenden, gerçekten sevenlerle sevdiğini sananların farkının görülmediği dünyaya.

Vefasız

2011-09-12T03:51:00.000+03:00

Derler ki gözleri görmeyen bir kız varmış. Gencin biri ona aşık olmuş. Genç bir ara kıza "gözlerin açılırsa yine benimle evlenir misin" diye sormuş. Kız da "tabi ki" demiş. "Senden başka kimim var ki" Gel zaman git zaman, kıza uygun göz bulunmuş, ameliyat olmuş ve gözleri açılmış. Erkek yanına gelmiş "ne diyorsun, artık evlenebilir miyiz" demiş. Kız bakmış ki erkek arkadaşının gözlerinin yerinde çukurluklar var. Verdiği sözleri de, hayallerini de, gencin kendini ona adamasını da, en önemlisi de ne olduğunu bilmediği ama gencin uğruna gözlerini feda ettiği sevgisini unutmuş ve "senin gözlerin yok ki, ben seninle nasıl evleneyim" deyip gitmiş. Zavallı genç arkasından sadece "Gözlerime iyi bak" diyebilmiş.

Belki abartı, belki komple yalan ama hangimiz yaşamadık vefasızlık örneklerini? Hangimiz değer verdiklerimizin bizi değersiz görmelerine şahit olmadık? Hangimiz uğruna çabaladıklarımızdan ihanetler görmedik? Hangimiz "ölene kadar" diyenlerin üç gün sonra unutmalarına ağlamadık?

Herkes vefasızlık örneklerine rast geliyor. Vefalı insanlar da vefasızlar da yaşıyor bu acıyı. Şüphesiz bu acıların en zoru da sadece kendisi için yaptığınız bir işte, kişinin sizi yüz üstü bırakması.

Sanal alemden bir örnek verelim: Biz burada birbirimizi tanımayız fakat bazen çok iyi dostluklar kurabiliriz. Kimi zaman dostlarımızın acılarını dahi hissedebilecek seviyeye geliriz. İşte öyle dostlarımız için birçok şey yapmayı göze alabiliriz. Buna rağmen yanlış anlaşılabilir, farklı şeylerle itham edilebilir, yüz üstü bırakılabiliriz.

Mesela yorgunsunuzdur. Uyumanız gerekir. Sabah erken uyanmanız gerektiğini de bilirsiniz. Buna rağmen, sırf uykusuz kalmış bir arkadaşınızın sıkılmaması için geç saatlere kadar bekleyebilirsiniz. İşte burada arkadaşınız sizi başka bir şeyle uğraşmakla itham edip gidebilir. Artık "senin için bekledim bu zamana kadar" diyemezsiniz çünkü bu cevabı almayı dahi beklemeyecektir.

Elinizde kalan sadece uykusuz bir gece ve kahrınızı döktüğünüz bu satırlardır. Hiç tanımadığınız biri için üzülmemeniz gerektiğini bilirsiniz ama bu uykusuz kalmanıza engel olmaz. Çünkü her ne kadar sanal da olsa bir vefasızlık yaşamışsınızdır. Zaten bu davranışı sergilediğinize göre bu rahatsızlığı yaşayacak kadar hassas birisinizdir.

Şu var ki asla değişmeyeceksiniz. Her örnekte yaralanacaksınız ama size gülen herkesi can dostunuz sanmaya devam edeceksiniz. Belki gecelerde uykunuzu feda edip bekleyecek, belki günlerde yemek yemeyi erteleyip karşınızdakine güzel vakit geçirtmeye çalışacaksınız. Yapılacak işleriniz olmasına rağmen bunu söylemeyecek, sadece karşınızdakini düşüneceksiniz.

Üzülmeyin! Sonunda eliniz boş kalacak olsa da huzur dolu bir gönülle, dik bir başa sahip olacaksınız.

Sohbetine Doyum Olanlar

2011-09-11T00:25:00.001+03:00

Bir ara bilgisayarımı gasp eden bir yakınımdan bahsetmiştim. Bir hafta kadar bizde kalmış, benim bilgisayarıma, yani hayatımın bir parçasına yaklaşmama izin vermemişti. Akrabalık ve misafirlik hatırına buna ses çıkarmamıştım ama yanlış yapmıştım. Bunu daha sonra anladım.

Normal şartlarda birinin bilgisayarıma dokunması bile hoşuma gitmez. Bilgisayarım bence mahremimdir ve sadece bana ait olmalıdır. Bu düşünceme rağmen bir hafta boyunca bilgisayarımı kendisine bıraktığım akrabam, bu cömertliğimden çok memnun olmuş olacak ki bu durumu yinelemek istedi. Sütten ağzı yanan ben, ikinci kez bu hataya düşmeyecektim elbette.

Ortada bir bilgisayar ve onun başında oturan bir misafir olmayınca, doğal olarak sürekli televizyona bakan, ondan da sıkılınca konuşan bir misafir oldu. Hayatı boyunca bırakın eline almak, bir kitabın yanından bile geçmemiş bir misafirin söyledikleri, az da olsa kitap okumuş biri için çekilmez olabiliyormuş demek ki. Bunu ancak görünce anlayabiliyor insan. Yıllar önce gülmeyi bıraktığınız şakaları, kendisi icat etmiş gibi şevkle anlatan bir misafir, size "bilgisayarı versem de kurtulsam" dedirtebiliyor.

Lisedeyken "falan kitap çok güzel" deyip duran bir arkadaşıma, abarttın demek için sorduğum "yeter artık, başka kitap okumadın mı" sorusundan sonra anlamıştım kitap okumayan insanların olduğunu. Sonraki yıllarda, kitap okumaktan ziyade, tek faydalı işle ilgilenmeyenlerin olduğunu gördüm. Vakitlerini boşa geçirmek, en küçük bir şey öğrenmemek, çevresine en küçük bir fayda sağlamamak için elinden geleni yapanlara şahit olmak, şükretmek için çok önemli bir nedenimin olduğunu gösterdi bana.

Okumak her şey diyemem ama düşünmek, insanı insan olmayandan ayırandır desem, sanırım büyük laf etmiş olmam. Çünkü böyle insanların en büyük sorunlarının okumamak, televizyon seyretmek, elektrik kesilince yapacak bir şey bulamadıklarından uyumak değil; düşünmemek olduğunu biliyorum. Düşünmeyen insanın, hayvan olamayacağını, bir sorun makinesinden başka bir şey olmadığının da farkındayım.

İşte bu yüzden okuyan insan farklı. Çünkü düşünmenin yolu okumaktan geçiyor. Hele yazan insanın sohbetine hiç doyum olmuyor. Çünkü "yazmak düşünmektir" diyor bir kalem reklamında. Bu vesileyle de tüm blog yazarı dostlarıma içten bir selam yolluyorum.

Bakış Açısı

2011-09-09T02:40:00.003+03:00

Bir dizide şöyle bir sahne seyretmiştim. Bir matematik öğretmeni tahtaya bir soru yazdı. Bunu çözün dedi. Öğrenciler bu imkansız dediler. Fakat hoca ısrarla "bakış açınızı değiştirirseniz çözersiniz" diyerek onları çözmeye zorladı.

Matematikle aram olmadığı için soruyla ve cevapla ilgilenmiyorum. Zaten o zaman da ne soruyu ne de çözümü anlamıştım. Fakat bakış açısı konusunda, sözel kafasıyla bir şeyler düşünebileceğime inanıyorum.

Öyle sanıyorum ki insan baktığı şeyi görmekten çok onu yorumlar. Bir sanatkarın sanat eserine bakışıyla bir avamın bakışı arasında fark oluşunun nedeni budur. Avam o eserde en fazla bir güzellik bulur, belki onu bile göremez. Fakat sanatçı baktığı an ondan bir mesaj bile çıkarabilir.

İnsanın olaylara, kişilere, bilimlere, dinlere vb. bakışı da sanırım bilgisine göre değişir. Kur'an okumamış, Arapça bilmeyen, beş vakit namazını camide kılan bir yaşlı insanın İslam'a bakışıyla, bir Sosyoloji öğrencisinin bakışı asla bir olamaz. Birincisi bilmeden sadece inanırken diğeri işin özünü kavrama endişesindedir.

Yaşımıza göre olaylara, kişilere, fikirlere bakışımız farklılaşır. Düşman bellediğimiz bir insan, bir zaman sonra dostumuz olabilir. Olumlu gördüğümüz bazı olaylar, zamanın akışıyla bizim için olumsuz olabilir. Mesela 11 Eylül saldırısı benim için iyi bir şeydi. Ölenler kafirdi yani düşmanlardı (!). Fakat aradan geçen zaman, bana insanın insan olduğu için değerli olduğunu öğretti. İnsan öldürmek yanlıştı. Suçsuz, günahsız insanları, bir de toplu olarak öldürmek ancak ABD, Rusya, İsrail, Çin, Tayland gibi zalim devletlere yakışırdı. Bir Müslüman bunu asla onaylamamalıydı. Fakat ben olaya insancıl bakış açısından değil, kendilerinden başka bir şey düşünmeyen birilerinin kör penceresinden bakmıştım.

Bir nesneye farklı açılardan baktığınızda gözünüze aynı görünmez. Aşağıdan baktığınız şey büyük, yukarıdan baktığınız küçük gelir size. Maddi olarak bile bakış açısı fark yaratırken, manevi olarak bunun ne kadar önemli olduğunu tahmin edebilirsiniz.

Daha çok okuyarak, daha çok insan tanıyarak, daha çok gezerek bakış açımızı genişletebiliriz. Okuduğumuz her kitap bize yazarının bakış açısını kazandıracak, tanıdığımız her insan bize onun gözleriyle hayata bakmamızı sağlayacaktır. Öğrendiğimiz her kültür, bize yeni yeni pencereler açacak, dünyayı daha iyi anlama imkanı tanıyacaktır.

Kendi kabuğumuzdan dünyayı seyrederek sağlıklı kararlar vermemiz mümkün değildir. Düşüncelerimizin sürekli değişmesi buna delildir. Bu değişimin sonunun olmadığını da göz önünde bulundurursak ne kendimizin, ne de güvendiğimiz birinin fikirlerini yüzde yüz doğru kabul etme imkanımız olmayacaktır.

O zaman insanlara karşı anlayışlı davranmalı, her farklı sese saçma dememeli, insanları meşhur olma isteğiyle itham etmemeliyiz. Ne biliyoruz, belki onun dediği daha doğrudur.

Sevgili Günlük 3

2011-09-08T04:28:00.003+03:00

Ne haber sevgili günlük? Sen de benim gibi yaşamaktan sıkıldın mı? Tabi sen de haklısın. Sıkılsan ne yapabilirsin ki? Sanki kaderin kendi elinde. Tamam günlük efendi tamam. Dinlemeye değil anlatmaya geldik. Bir derdin varsa yorum olarak yazarsın.

Durumlar pek iyi sayılmaz. Mesela şu an dudağımdan musluk gibi kan akıyor. Peçete kıpkırmızı oldu. Ama Allah var kanımın rengi çok güzel. Beyaz peçete üzerine kırmızı çok yakışıyor.

Gelecekle sorunlarım var günlük. Bir türlü beni dinlemiyor. Gelme dediğim zaman çok hızlı geliyor. Bana düşünme fırsatı bile vermiyor. Çabuk gel dediğim zaman da sanki tersine akıyormuş gibi benden uzaklaşıyor. Ona dedim, seninle uğraşamam dedim. Benim Rabbim var, ona dayanırım o beni senden korur dedim. Fakat kimi zaman kendimi gene geleceğin cazibesine kaptırıyorum. Ya şöyle olursa, ya böyle olmazsa gibi düşünceler beni deli ediyor.

Deli ediyor dedim de gerçekten deliriyorum sanırım. Psikolojik sorunlarım var artık buna eminim. Mesela istediğim şeye bakamıyorum. İstemediğim şeylere de kimi zaman bakmaya meyilleniyorum. Yanımdan geçen insanlardan rahatsız olduğum oluyor. Kimi zaman kendi kendime gülümsediğimi görüyorum. Kimi zaman da dalıyorum, rastgele bir yön tutturup gidiyorum.

Sanal insanlarla da sorun yaşıyorum. Mesela hiç tanımadığım insanların, ortaya yazdığı kimi şeyler beni rahatsız edebiliyor. Kimi insanlar hep twit atsın istiyorum, kimilerinin ise bilgisayarlarını pencereden atmasını diliyorum gizli gizli.

Biliyor musun ben eskiden birçok şeye tahammül edemezdim. Friendfeed'e takılırdım. Bir resim, bir kelime yüzünden engellediklerim olurdu. Sonra alıştım. En son ne zaman birini engelledim hatırlamıyorum. Biri kutsala hakaret etmedikçe engellemiyorum; velev ki her sözü küfür olsun.

Artık sanal alem beni rahatsız edemez derken bir zayıf noktamı keşfettim: Birilerinin beni yanlış anlaması... Dayanamıyorum günlük. Kendimi yeyip bitiriyorum ekran başında. Sinirden ne yapacağımı bilmiyorum. Sanki bunun için ısrarla yanlış anlayanlara rastlıyorum. Sanki birileri beni delirtmek için çalışıyor.

Tamam görüntü yok, ses yok, mimik yok. Yanlış anlaşılmak olağan ama "gerçeklerin üzerine gitmek lazım ama ön yargısız olarak" sözünden yanlış bir anlam çıkarmak neyle ifade edilir bilmiyorum.

Öyle olsun be günlük. Herkesten iyi olmayı bekleyemezsin. Zaten herkes iyi olsa iyiliğin bir değeri olmazdı. Öyle değil mi sevgiden bihaber sevgili günlük?

İlk Şoförlüğüm

2011-09-06T04:48:00.003+03:00

Mobilya atölyesinde çalıştığım zamanlar araba sürmeye merak sarmıştım. Sık sık arabayla bir yerlere bir şeyler götürüyorduk. Ustamızla aramız iyiydi ve isteyene, müsait yerlerde kullandırıyordu arabayı. Bazı çalışanlar çok fazla sürmek istiyorlardı fakat ustamız sadece boş yerlerde direksiyonu onlara bırakıyordu.

Zamanla benim de merakım oldu ama hiç sürmek istemedim. Ta ki bir tatil gününe kadar: Bir düğün vardı. Düğün salonu ilçenin üç kilometre dışındaydı. Ustam bir otomobil emanet almış, birkaç arkadaşla beraber beni de evden almaya gelmişlerdi. Kapıya çıkınca ben de samimiyete güvenerek "usta, in de ben kullanayım dedim" Kesin itiraz eder diyordum ama hiç konuşmadan inip arka koltuğa geçti. Ben de daha önce hiç şoför koltuğuna oturmamış olmama rağmen şaka yaptım demedim.

Araba zaten çalışır durumdaydı. Yapmam gereken sadece ilk başlarda herkesin yaptığı gibi arabayı tekletmekti. Fakat hiç de öyle olmadı. Arabayı sorunsuz sürdüm. Tabi tek bir yönde ilerliyordum. Elbet sokak bitecekti ve ben dönmek zorunda kalacaktım.

Sokağın başına geldiğimde sağa-sola bakmadan, sinyal yakmadan dönüş aldım. O ana kadar benimle ilgilenmeyen, neşeyle sohbet eden ustam "sinyalini yakmadın, sağa sola bakmadın, vitesi düşürmedin" diye üst üste sıraladı. Be o an heyecandan debriyajı da, gazı da, freni de bıraktım. Araba bir iki tekleyince kendimi tamamen kaybettim. Ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu. Araba üst üste tekliyordu ama bir türlü motor durmuyordu. Yavaş yavaş duvara doğru gidiyorduk. Ben ne direksiyonu çevirmeyi, ne frene basmayı akıl edemedim. Arabada beş kişiydik ama öyle sanıyorum ki hiç kimse bana ne yapmam gerektiğini söylemiyordu. Ya da ben duymuyordum.

Sonrasını hatırlamıyorum. Arabayı nasıl durdurdum. Arka koltuğa nasıl geçtim hiç bilmiyorum. Öyle bir şok olmuştum ki kafamı cama dayayıp sustum. Ne düşündüğümü, ne hissettiğimi hiç hatırlamıyorum. O ruh haliyle düğüne de gittim. Aradan yıllar geçtiği için bu halimin ne kadar sürdüğünü hatırlamıyorum ama inanıyorum ki tüm gün etkisinde kalmışımdır.

Alan Adım Eksik (Mim)

2011-09-03T02:05:00.000+03:00

Blogger'in eksikleri diye bir mim açılmış. Anında Yorum beni mimlemişti. Ben de sanmıştım ki birkaç blog yazarını eleştireceğim. Nasıl yapacağım diye kara kara düşünürken bugün baktım ki Mamontenka da aynı mimde beni mimlemiş. Tabi bir de kendisi yazmış. Yazısını okuyunca aslında konunu basit olduğunu anladım.

Hiç uzatmayayım ben Blogger'i seviyorum. WP kullanırken en büyük sorunum yazılarımın kaybolmasıydı. Blogger'e geçtikten sonra hiç yazı kaybetmedim. Sağ olsun hep kaydediyor. Bu benim için çok iyi. Bir de google hesabıyla kullanılıyor olması önemli bir avantaj.

Eksiklerine gelince benim için en önemli sorun alan adım. Kendime ait alan adım var ama bir türlü yönlendiremiyorum. Ne yaptıysam olmadı. Google gibi bir devin bunu daha basit bir yolla yapması gerekirdi.

Tabi bir de herkesin şikayet ettiği şablon sorunu var. Şablonlar kötü ve çok az. Blogger buna acilen çare bulmalı. Daha hafif, sade ve görsel birkaç temaya ihtiyacımız var.

Her şeye rağmen Blogger'e devam. Daha iyi olacak inşallah.

Isır Beni

2011-09-02T04:15:00.000+03:00

Geçenlerde akşam namazını kılarken bir sivrisineğin etrafımda dolaştığını gördüm. İlk başta rahatsız olsam da sonra olsa olsa bizim aşık sivridir deyip rahatladım. Gider bir yerlere konar, namazdan sonra bir güzel sohbet ederiz diye düşündüm. Fakat o aşağılara doğru yöneldi. Az sonra ayak bileğimde hafif bir sızı hissettim.

Namazdan sonra bir baktım ayak bileğim kaşınıyor. Bir dokundum baktım şişmiş. Meğer gelen bizim sivri değil dişi bir sivrisinekmiş. Bir dişi olarak görevini çok iyi yapmış.

Biraz düşündüm ve şu soruyu sordum kendime: Bütün dişiler mi can yakar?

Çay Sevenler Varmış

2011-08-28T07:09:00.001+03:00

Dün çayla ilgili bir yazı yazmıştım. Bazı arkadaşlar benim çayı çok sevdiğime kanaat getirmişler. Fakat öyle değil. Yani çevreme göre kıyaslarsam ben sıradan bir içiciyim.

Mesela benim bir abim var, durmadan çay içebilir. Hatta uykusu bile kaçmaz. İddia ediyorum, şofbene dem atın. Böyle bir kilo kadar. Sonra o dediğim abime içirin. İçirin dediysem zorla değil. Her içtiği bardaktan sonra hiçbir şey söylemeden bardağını tekrar doldurun. Şöyle elli-altmış olunca bir sorun kaç bardak içtin diye. Alacağınız cevap en fazla beş-altıdır.

Benim sırf yeter demek adetten olduğu için yeter diyen arkadaşlarım var. Tamam ben demlik bitene kadar içiyorum ama benim demliğim bana göre. Üç veya dört fincan ki bu İstanbul bardaklarıyla sekiz-on bardak eder.

Yeri gelmişken, çayı çok seven, çok sevdiğini herkesin bileceği kadar seven bir arkadaşımın başından geçenleri anlatayım: Bu arkadaşım şehre, diş hekimine gidiyor. Diş hekimi dişini çektikten sonra bazı uyarılar yapıyor. Bu uyarılardan biri de belli bir süre çay içmemesi. Bu arkadaşım çıkıp benim o bahsettiğim abimin evine gidiyor. Bekar evi, biraz dinlenirim, sonra eve giderim hesabında. Abim onu görünce direk çayı hatırlıyor. Haber vermeden ona çay yapıyor. Getiriyor demlikleri ortaya koyuyor ve hadi içelim diyor. Bundan sonrası arkadaşımın anlatımıyla:

"Ben içemeyeceğimi söyledim. Abin aldı bardağı, başladı karşımda çay içmeye. O her yutkunduğunda benim içim yanıyor ama bir şey yapamıyorum. Sanki çölün ortasında kalmışım da karşımda su içip bana vermeyen bir insan varmış gibi hissediyorum. Belli etmemeye çalışıyorum. Sohbet ediyoruz ama bardaklarını da sayıyorum. Tam olarak on bardak çay içti gözlerimin önünde. O süre içinde on kilo versem bu kadar üzülmezdim"

Çayı bu kadar sevenler varken benim çaydan bahsetmem bile ayıp kaçar. Ben sadece sevdiğim bir arkadaşın hatıralarını ölümsüzleştirmek için o yazıyı yazmıştım. Tabi bu yazıyı da uykumu kaçıran bir arkadaşa, "bak uyuyamadım yazı yazdım" diye selam göndermek için yazdım.

Ayrıca selam, blogumu şereflendiren herkese olsun.

Çay mı Şerbet mi

2011-08-27T05:14:00.001+03:00

Geçenlerde bir arkadaşla konuşuyorduk. Konu nereden geldiyse çaya geldi. Ben şekersiz içtiğimi söyleyince arkadaş, "ben şekerli ve açık içerim" dedi. Ben de ona içtiğinin çay olmadığını söyledim. "Nasıl yani" deyince şekerli çay ve şekersiz çay aynı şey değiller dedim.

Açıklayayım: Ben birkaç yıl önce şekerle belaya girdim. Yok öyle hastalık falan değil çok şükür, sadece ayarlamasından nefret ediyordum. Küp şekerlerin büyüklükleri aynı değildi. Çayım bazen çok tatlıydı, bazen de hiç tatsız. Ayar sadece evde işe yarıyordu. Ben kalktım şekeri bıraktım. Kimileri on dört gün diyor da ben ne kadar sürdüğünü hatırlamıyorum, çayın şekersizken içilen o tatsızlığı yerini çok güzel bir tada bıraktı. Çayın kendi tadını alıyordum artık.

Sonra durum farklı oldu tabi. Çay artık beni doyurmaz olmuştu. Fazla içiyordum ama doyamıyordum. Genelde demlik bitene kadar... Bu arada alışkanlıktan mı yoksa zaten çayın şeker ihtiyacı hissettirmesinden mi çayla birlikte tatlı bir şeyler de yemenin çok güzel olduğunu gördüm. Genelde kuru çay içsem de karamelli bir Dido olsa fena olmazdı.

Buraya kadar bir sorun yok. Asıl mesele çayın tadını almada. Çayın tadını alınca kötü, çok açık, eski çayları içemiyorsunuz. Hani kimi yerlerde size verilen bulaşık suları var ya, hani şekerle tatlandırıp içtiğiniz. İşte onlar şekersiz içen biri için işkencedir.

Tabi bir de artık şekerli çay içemeyeceğimi öğrendiğim gün var. Anlatacağım bu olaydan sonra öğrendim ki aslında şekerli çay iğrenç bir şey. Misafirlikteydik. Ben kanepede oturuyordum ev sahibi yerde. Bana çay doldurdu ve iki kocaman küp şeker attı. Ben şeker attığı için içmeyeceğim dedim. Fakat orada olan kaba huylu bir arkadaşım beni küçümsedi. "O de nesiymiş, ayak yapıyorsun" gibi sözler sarf etti. Utandım aldım çayı. Yudumu aldım. Tamamen kontrolüm dışında neredeyse ev sahibini üstüne tükürüyordum. Ağzımı açmadım ve zorla yuttum. Çayı geri verdim ve kızdım. Çayınızı falan içmiyorum dedim. Üstelik şekeri karıştırmamıştım da.

Anlayacağınız her gülün bir dikeni var. Şekersiz içersiniz güzel olur ama her zaman güzel çay bulamazsınız bu da kötü olur. Millet şekeri atıp şerbet niyetine içerken, siz yutabilmek için gözlerinizi yumarsınız. Fakat evinizde demlediğiniz kaçak çayı da, demliğin dibini görene kadar damarlarınızda hissedersiniz; şerbet içenler yine şerbet içer.

Ben Güzele Güzel Derim

2011-08-26T12:00:00.001+03:00

Aykırı olmak güzel şey. Kimi zaman bazı laflara, herkesin beğendiği kimi zatlara karşı çıkarak bunu ortaya koymayı seviyorum. Bugün de "Ben güzele güzel demem, güzel benim olmayınca" sözüne takılmak istedim.

Bu söz bence geçerli değildir. Çünkü bir güzelin güzel olması için sizin olmasına gerek yok. Sizin ona güzel demeniz için de bu zorunluluk değil. Zaten siz deseniz de demeseniz de eğer o şey güzelse değişen, sadece sizin sözünüzün doğruluğu veya yanlışlığı olur. Kaldı ki sizin olmayana güzel demiyorsanız ilk zaman bunu nasıl elde ettiniz? Yani sizin değilken güzel değildi, ona hiç bakmamanız gerekirdi öyle değil mi?

Benim olan güzeldir derseniz bunun tutulacak bir yanı olabilir. Her ne kadar o şey diğer insanlar için sıradan da olsa eğer onunla sizin aranızda manevi bir bağ varsa sizin için güzel olabilir. O şeye baktığınız zaman kafanızdaki gözlerle değil de kalp gözünüzle baktığınız için içindeki güzellikleri görebiliyorsanız da tadından yenilmez olur.

Bir de sizin olmadığı halde benim güzelim demek isteyeceğiniz şeyler olabilir. Akıllı bir insanın asla yapmaması gereken bu davranış ne yazık ki oldukça yaygın bir yanlıştır. Eğer herhangi bir şey, size olan aidiyetini inkar ediyorsa yapılması gereken kesinlikle aradaki tüm bağların koparılmasıdır. Sizin artık atasözleri, deyimler, yazılar, şiirler yazmanızın bir anlamı yoktur. Sonuçta o nesne sizin değildir. Elbette sahipsiz bir şey olmayacağına göre doğru olan, onu sahibine bağışlamaktır; sahibinin hatırını göz önünde bulundurarak, onun kendi güzeline güzel demesine saygı göstermektir.

İnsanın göğsünde duran yumruk büyüklüğündeki et parçası her ne kadar isyankar olsa da, bunu kabul etmese de yapılacak başka bir şey yoktur. Akıl denen nimeti insana tac eden Allah, onu danışma aracı kılmışsa, bu danışmanın dediklerine dikkat etmek gerekir. Yapılan yanlışları tekrar etmenin bir anlamı yoktur.

Herkes kendi güzellerine sahip çıkmak ve kendine ait olmayanların, başkasının olduğunu bilerek, onların güzellerine güzel deme haklarına saygı duymak zorundadır.

Ekmeğin Resmini Yapamadım (Mim)

2011-08-25T04:09:00.002+03:00

Biliyor musun abi, benim hiç bisikletim olmadı. Aslında benim hiç bisiklete binme hayalim de olmadı çünkü benim hiç bisikleti sürecek bir yolum olmadı.

Biliyor musun abi benim hiç sabahları çat diye kızarmış ekmekleri dışarı atacak bir ekmek kızartma makinem olmadı çünkü benim hiç taze ekmeğim olmadı. Aslında paylaşılan kırıntılar dışında benim hiç ekmeğim de olmadı.

Biliyor musun abi benim hiç "tabağını bitir" diyen bir annem olmadı. Aslında benim hiç tabağım olmadı. Yemek yemek için kullandığımız kaplar hiç dolmadı. İçindekileri boşaltmak, midelerimizi hiç doyurmadı.

Biliyor musun abi benim hiç bir gömleğim olmadı. Bir kazağım veya bir tişörtüm... Kara vücudum bunlara ihtiyaç duymadı. Hayatta hiç görmediğim parayı bir gün elde etseydim en büyük hayalim bir gömlek almak değil, sıcak bir ekmek bulmak olacaktı. Fakat benim böyle bir hayalim bile olmadı.

Biliyor musun abi benim ölmeyen abilerim, kardeşlerim olmadı. Mucize sizde nedir bilmiyorum ama bizde hayatta kalmaya ad oldu. Etrafımdaki birçok insanın hiç mucizesi olmadı.

Biliyor musun abi benim hiç bir hobim olmadı. Bilim, teknik, sanat, edebiyat kelimelerinin benim için bir anlamları olmadı. Ekmek üzerine şiirler yazmadım hiç çünkü şiir yazmak için bir kalemim, bir kağıdım olmadı. Ekmeğin heykelini yapmadım, çünkü kumu ıslatabilmek için suyum olmadı.

Biliyor musun abi benim zulümle mücadelem hiç olmadı. Bunu anlayabilmek için okuyacağım kitaplarım olmadı. Düşünebilmek için harcayacağım enerjim olmadı. Yürüyebilmem için dizlerimde dermanım, slogan atabilmem için boğazımda yeteri kadar ıslaklık olmadı.

Biliyor musun abi sen bu satırları yazarken ben de diğer kardeşlerim gibi ölmüş olabilirim. Görüyor musun, bu mimi sana yazdıran İhyaca'ya teşekkür edecek zamanım da olmadı.

Ben kim miydim? Ne fark eder ki? Hegel'in insandan bile saymadığı, her altı dakikada bir ölen, üstsüz, kara, bir Afrikalı çocuğum.

İnsanlar İkiye Ayrılır

2011-08-25T01:38:00.000+03:00

Hani hep derler ya Allah'tan ne dilerseniz size onu verir diye. Ben de birkaç yıl önce Allah'tan dünyalık diledim. Bir dünya işine girdim, çalıştım, gecemi gündüzüme kattım ve hep Allah'tan daha fazlasını istedim. İlk başlarda pek bir şey olmadı ama ben ısrarla isteyince ve kimi zaman da acaba niye duam kabul olmuyor diye düşününce Rabbim duamı kabul etti.

Dünya işine öyle bir dalmıştım ki ondan başka hiçbir şey düşünemez olmuştum. Okumayı falan pek önemsemiyordum. Zengin olmak gibi düşünceler zihnimde turlar atıyordu.

Girdiğim açık öğretim sınavlarının Arapça'sından başarısız olunca arkadaşlar biraz Arapça öğrenmeden geçemeyeceğimi söylediler. Bana bir hocaya gidip ders almamı tavsiye ettiler. Gidip hocayı buldum ve ondan ders almak istediğimi söyledim. Peki gel dedi. Gitmemi istediği zamanda, hergün bir iki saat kadar ders almaya gidiyordum.

Hocam benim yaşlarımda çok iyi bir insandı. Benimle birlikte birçok kişiye ders veriyordu. Ders almaya gittiğimde, benden on yaş küçük çocuklar, benden önde olduklarını söyleyerek kendilerini üste çıkarmaya çalışıyorlardı. Bu zor bir durumdur ama Hocam nabza göre şerbet verme konusunda o kadar iyiydi ki kötü hissetmeme izin vermedi.

Arapça'ya başlamadan önce Arapçayı ve eski Arapça kitaplarda yazanları hakir görürdüm. Arapça bence gereksiz bir dildi. O kitaplar da eski zaman insanlarının yazdıkları, çağa uyumsuz kitaplardı.

Derslerimde biraz ilerleyince Arapçanın kendini ifade etmede eşsiz bir dil olduğunu, öğrenmesinin çok zor ama kesinlikle her zorluğa değer olduğunu anladım. O eski kitaplardan o kadar güzel şeyler çıkıyordu ki kendimi onların büyüsüne kaptırmıştım.

Dünyalık artık gözümde eski değerinde değildi. İşimi eskisi gibi önemsemiyordum. İşim büyümeye doğru giderken büyümesine izin vermedim. Çünkü o büyürken beni küçültecek, hatta belki benliğimi içinde yok edecekti.

Artık bilmeyi, öğrenmeyi her şeyden çok seviyordum. Hocamın yanına yeni gittiğinde, ondan çok etkilenmiş olacağım ki onu rüyamda görmüştüm. Öldüğümü ve ruhumun hocamın yanında dolaştığını, onunla konuşmaya çalıştığımı ama beni duymadığımı ona anlattım. Rüyayı anlattıktan sonra ölümden hiç korkmadığımı, aksine hayatı sevmediğimi ve tamamen ölmeye hazır olduğumu söyledim.

Aradan geçen zaman içinde ilim beni kendine aşık edince ölüm hakkındaki düşüncelerim de değişti. Artık ölümden çok korkuyordum. Akıbetimin kötü olacağından değil, sadece dünyada öğrenilecek bu kadar şey varken, beni öğrenmeden mahrum edeceği için ölümden korkuyordum.

Aslında tüm yazı İhyaca kardeşimizin mimi için yazıldı ama cevabı bu son paragrafa bıraktım.

Hocamla bir gün bir fıkıh kitabını ön sözünü okurken Ebu Derda'nın şu sözüne rastladık: İnsanlar ikiye ayrılır; Bilginler ve öğrenenler. Diğerlerinde hayır yoktur. İşte o gün bugündür benim hedefim budur.

Arkayı Beşleyelim

2011-08-25T01:35:00.001+03:00

Dün şehir içi, orta boy halk otobüslerinden boş olanı görünce hemen atladım. Arka tarafta oturmak garanti olduğu için hemen gözümü en arkaya diktim. Otobüslerin son koltukları beşli olur. Sağ taraf cam kenarında bir kız, yanında bir erkekle oturuyorlardı. Ben de sol taraf ikinci koltuğa oturdum çünkü cam kenarındaki koltuğa güneş vuruyordu.

Bir süre oturunca otobüse güle şakalaşa bir kız ve bir erkek daha bindi. İlk önce gelip hemen önümdeki koltuğu oturdular. Biraz sonra akıllarına ne geldiyse erkek olanı cam tarafına geçmek için izin istedi benden. Erkek cam tarafına geçti, bayan da yanıma oturdu. Arkayı beşlemiştik. Ben adama kalk bayan cam tarafına geçsin demeyi düşündüm ama gerek kalmadan onlar bunu yaptılar, yapmaz olaydılar.

Zaten çılgın oldukları her hallerinden belli olan gençler, otobüsün hareket etmesinden sonra daha da çıldırdılar. Sürekli gülüyorlar, şakalaşıyorlar, bağırıyorlar, hatta kimi zaman birbirlerine vuruyorlardı. Ben elimdeki notlarla iki manyak çiftin arasında kalmıştım.

Sağdakiler ilk başta ses etmediler ama sonra onlara da bir haller oldu. Soldakilerden mi etkilendiler ne olduysa erkek yanındaki kızın elini büyük bir gürültüyle öptü. Yarım saat kadar, öpüşmeler, bağrışmalar, hakaretler arasında ders çalışmaya çalışarak yolculuk ettim.

Gözüm hep kağıttaydı ama aklım onlardaydı. Ahlaki açıdan oluşan erozyona üzülmeyi bir kenara bırakarak kızlara acımaya başlamıştım. Çünkü havaların ısınmasıyla ortaya çıkan böyle, sözüm ona sevgileri ciddiye almıyorum. Ciddi olmadığından da olan, hep bayanlara oluyor. Fakat ne yazık ki onlar durumdan habersiz olarak kendilerine her güleni dost sanıyorlar.

Allah bilinç versin. En azından üniversite öğrencilerin iki satır kitap okuma bilinci...

Hayatımın Şiiri

2011-08-25T01:33:00.005+03:00

Geçenlerde Trt1'de Sezai Karakoç belgeseli vardı. Hayatı anlatılırken meşhur şiiri Mona Roza da okundu. Kenan Işık şiiri okuyunca ben de yıllar öncesine döndüm.

Oldum olası şiir sevmem. Nedenini bilmiyorum ama beni etkilemez. Belki de ben küçükken, Türkçe Öğretmeni abimin, sürekli, sesli sesli bana şiir okumasındandır.

Şiir okuduğum, dinlediğim olmuştur. Hatta abim bir ara sen eskiden yazmaya çalışırdın dedi. Her ne kadar hatırlamasam da demek ki yapmışım. Fakat itiraf edeyim bunların hiçbirini isteyerek yapmadım. Ya özenti olsun diye dinlemişimdir ya da başka bir şekil. İsteyerek okumadığımı ve dinlemediğimi, bir şey yapmaya karar verdiğimde bunun kesinlikle şiir olmadığını tecrübe ederek öğrendim. O kadar övülen Dursun Ali Erzincanlı ve Mazlum Işık'ı bile dinlemek istemem.

Bütün bunlardan farklı olarak beni etkileyen, dinlemek ve okumak istediğim ve kesinlikle dinlemekten ve okumaktan sıkılmayacağım bir şiir var ki o da hemşehrim Sezai Karakoç'un, Mona Roza adlı şiiridir. Nedendir bilinmez ama taa küçüklüğümden beri bu şiire ilgi duymuşumdur. Hatta o Türkçe Öğretmeni abime bundan daha güzel bir şiir olamaz demiştim de bani abartmakla itham etmişti.

Tamam, belki dış dünyanın en güzel şiiri değil ama benim dünyamın tek şiiri budur.

MONA ROZA
Mona Roza, siyah güller, ak güller
Geyvenin gülleri ve beyaz yatak
Kanadı kırık kuş merhamet ister
Ah, senin yüzünden kana batacak
Mona Roza siyah güller, ak güller

Ulur aya karşı kirli çakallar
Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa
Mona Roza, bugün bende bir hal var
Yağmur iğri iğri düşer toprağa
Ulur aya karşı kirli çakallar

Açma pencereni perdeleri çek
Mona Roza seni görmemeliyim
Bir bakışın ölmem için yetecek
Anla Mona Roza, ben bir deliyim
Açma pencereni perdeleri çek...

Zeytin ağaçları söğüt gölgesi
Bende çıkar güneş aydınlığa
Bir nişan yüzüğü, bir kapı sesi
Seni hatırlatıyor her zaman bana
Zeytin ağaçları, söğüt gölgesi

Zambaklar en ıssız yerlerde açar
Ve vardır her vahşi çiçekte gurur
Bir mumun ardında bekleyen rüzgar
Işıksız ruhumu sallar da durur
Zambaklar en ıssız yerlerde açar

Ellerin ellerin ve parmakların
Bir nar çiçeğini eziyor gibi
Ellerinden belli oluyor bir kadın
Denizin dibinde geziyor gibi
Ellerin ellerin ve parmakların

Zaman ne de çabuk geçiyor Mona
Saat onikidir söndü lambalar
Uyu da turnalar girsin rüyana
Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar
Zaman ne de çabuk geçiyor Mona

Akşamları gelir incir kuşları
Konar bahçenin incirlerine
Kiminin rengi ak, kimisi sarı
Ahhh! beni vursalar bir kuş yerine
Akşamları gelir incir kuşları

Ki ben Mona Roza bulurum seni
İncir kuşlarının bakışlarında
Hayatla doldurur bu boş yelkeni
O masum bakışlar su kenarında
Ki ben Mona Roza bulurum seni

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza
Henüz dinlemedin benden türküler
Benim aşkım sığmaz öyle her saza
En güzel şarkıyı bir kurşun söyler
Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Artık inan bana muhacir kızı
Dinle ve kabul et itirafımı
Bir soğuk, bir garip, bir mavi sızı
Alev alev sardı her tarafımı
Artık inan bana muhacir kızı

Yağmurlardan sonra büyürmüş başak
Meyvalar sabırla olgunlaşırmış
Bir gün gözlerimin ta içine bak
Anlarsın ölüler niçin yaşarmış
Yağmurlardan sonra büyürmüş başak

Altın bilezikler o kokulu ten
Cevap versin bu kanlı kuş tüyüne
Bir tüy ki can verir bir gülümsesen
Bir tüy ki kapalı gece ve güne
Altın bilezikler o kokulu ten

Mona Roza siyah güller, ak güller
Geyve'nin gülleri ve beyaz yatak
Kanadı kırık kuş merhamet ister
Aaahhh! senin yüzünden kana batacak!
Mona Roza siyah güller, ak güller

Üzülmeye Zamanı Olmayanlar

2011-08-25T01:33:00.003+03:00

Parmakları o kadar hızlı hareket ediyordu ki, bir parmak, bir saniye içinde iki ayrı tuşa ikişer kez basabiliyordu. Gözünü ekrandan hiç ayırmıyordu. Bazen dudağını ısırıyor. Kimi zaman sağa kimi zaman sola eğiliyordu. Heyecanı artmaya başladı, parmaklarının kontrolünü kaybetmişti. Ayağa kalkarmış gibi bacaklarına yükleniyor ama sonra oturuyordu.

Derken hata yaptı. Bir anda kendini kaybetti ki zaten hiç kendinde değildi. Elindeki kumanda kolunu (joystick) duvara fırlattı. Paramparça olan alete bakarken hala küfürler savuruyordu.

Birazdan sinirleri yatıştı. Şimdi daha sağlıklı düşünebiliyordu daha doğrusu artık düşünebiliyordu. Aslında basit bir oyundu ve kesinlikle sinirlenmesine gerek yoktu. Bir anlık siniri kumanda koluna mal olmuştu. İki haftadır aldığından beri hemen hemen hiç elinden düşürmediği, hayatını değiştiren bu sihirli şey artık yoktu.

Başını ellerinin arasına aldı. Sırtını duvara dayadı. Sevdiği tarafından terk edilen bir sevdalıyı andırıyordu. Kafasını kaldırıp kumanda kolunun kırıklarına baktı. O an kırık parçalara bakıyordu ama aslında onları görmüyordu. Sanki bakışları duvarları delmiş, karanlık ve sonu olmayan bir umutsuzluk tüneli açmıştı.

Kalkıp bilgisayarının başına geçti. Oyunu kapatınca masa üstünde kendisine gülümseyen, Buz Devri'nin Sid karakteri, onu azıcık mutlu etti. O an sanki Sid dile gelmiş, ona, hayatın oyundan ibaret olmadığını, iki hafta önce hiç oyun oynamadığı halde hiç boş vaktinin olmadığını söylüyordu.

Bu, ona çok mantıklı gelmişti. Şöyle etrafına bakınca okunmayı bekleyen kitaplar, çalışılacak dersler ve okunacak değerli bloglar olduğunu hatırladı. Aslında kaybettiği bu basit şey için üzülmeye bile zamanı yoktu.

Kumanda kolunu kırdığı için ellerine, o elleri verdiği için de Rabbine şükretti.

Aşk Bitti

2011-08-25T01:33:00.001+03:00

Genç bir yeğenim var. Geçenlerde konuşurken laf arasında aşk da geçti. Konu açılınca hemen "aşk bitti" dedi. Sanırım gençlik hevesi olarak birini sevmiş. Bildiğimiz hikayeler yaşamış ve şimdi de aşkın bittiğini söylüyor. Ben itiraz ettim, "hiç aşk biter mi" dedim. Cevabı manidardı, "zaten aşk diye bir şey yoktur." Tabi ben ona, herkese dediğim gibi "hadi be oradan, sen aşkı nereden bileceksin" demeyi ihmal etmedim.

Acınacak durumdayız. Aşk gibi harika bir şeyi bu kadar basite indirgemişiz. Heveslerimizi, egolarımızı tatmin etmenin adını aşk koymuşuz. Basit bir arkadaşlığa aşk demiş, "aşksız geçen günlerimi günden saymıyorum" naraları atmışız. Canımız azıcık yanınca da suçsuz mahkumumuz olan aşka küfürler yağdırmış, hatta onu küfürlerin en büyüğü olan yoklukla itham etmişiz.

Biz de haklıyız aslında. Görmediğimiz, tatmadığımız bir şeyin varlığını nasıl hissedebiliriz. Tipi hoşumuza giden bir insanı beğenmemizi bize aşk diye anlatmışlar biz de inanmışız. İçimizde oluşan basit, sıradan duyguları aşk sanmış, işi gücü bırakıp kendimizi mecnun diye çöllere atmışız. En acısı da çok kısa bir süre sonra ya başka birine aşık(!) olmuşuz ya da aşk zaten yoktur demişiz.

Mantık dersinde bile tanımsız olarak geçen aşkın tanımını yapmak haddim değil ama bu kadar basit olarak algılanmasını kabullenemiyorum. Tamam belki çoğu insan ne olduğunu bilmiyordur ama bence aşk vardır ve yine bence biten bir şey değildir. Eğer bitiyorsa aşk değil; eğer aşksa biten bir şey değil.

Arkadaşım Olur musun

2011-08-25T01:32:00.001+03:00

Çok hızlı ilerliyordu. Bir yere yetişmek için hiç durmadan gidiyordu ama hep aynı yerde dönüp durduğundan haberi yoktu. Dokuzdan sonra yokuş yukarı tırmanan bir araba görüntüsü veriyordu. On ikiden aşağı indi mi de freni olmayan bir bisikletin, bir tepeden inişini sergiliyordu.

Nihayet gözünü saatten alabildi. Sıcağın onu rahatsız ettiğini hissetti. İki eliyle tişörtünün altından tutup birkaç kez salladı. Çok geçici bir çare olmasına rağmen en çok kullanılan serinleme hareketiydi. Müzik artık onu rahatsız etmeye başlamıştı. Sabahtan beridir dinliyordu ama kapatmak da istemiyordu. Oda sessiz olunca daha da bir yalnız hissediyordu kendini.

Kendini bildi bileli yalnızdı. Genelde bundan şikayet etmezdi. Pek de sıkılmazdı ama bugün durum farklıydı. Günlerce süren iştahsızlık ve uykusuzluktan sonra önceki gün hem çok yemiş hem de fazla uyumuştu. Sabahtan beri içerideydi. Biraz ders çalışmış, biraz da internette dolaşmıştı.

Akşam yemeği olarak kendine yumurta kaynatmıştı. Çok severdi haşlanmış yumurtayı. Yemek olmadı mı en güzel çareydi. Tavuklar da evden olunca daha bir büyük oluyordu sarıları.

Yumurtaların hepsini yiyememişti. Artan tek yumurtayı masada duran gazoz şişesinin üstüne dik olarak yerleştirdi. Az sonra alıp üstüne iki göz, bir burun, bir de ağız çizdi. Tam karşısında duruyor, ona bakıyordu yumurtanın gözleri. Kötü çizdiği için komik buldu çizimini.

Yumurtaya bakıp gülümserken aniden bir ses duydu. "Ne gülüyorsun, adam gibi çizseydin" dedi ses. Etrafına baktı. Müziği durdurdu. Kapı kapalıydı. Biraz korkmuştu ama fazlaca heyecanlanmıştı. Kim konuşmuştu onunla. Yumurtaya bakmaya cesareti yoktu. Dik olarak yumurtanın üzerinde durduğu şişeye bakıyordu. Ses tekrar duyuldu: "Ne oldu, az önce gülüyordun. Bakıyorum korkudan sapsarı kesildin. Merak etme sen beni yemezsen ben seni yiyemem."

Ne gözlerine, ne kulaklarına ne da aklına inanıyordu şu an. Konuşan yumurtaydı. Daha doğrusu yumurtaya çizdiği çirkin surattı. Korkusu biraz geçmiş olmasına rağmen heyecanı daha da artmıştı. "Sen mi konuştun" diye sordu yumurtaya? Yumurta, "Benden başka kim var yanında?" diye soruya soruyla karşılık verdi. Yumurtayla birlikte bir sürü eşya vardı masada. Yumurta bunu fark edince "Tamam ama onların suratı yok." dedi.

Müziği tekrar açtı. Gözlerini kapattı. "Bu imkansız, yumurta konuşamaz. Hem o suratı da ben çizdim." Yumurtanın sesi yine duyuldu: "İçinden geçirdiklerini de duyabiliyorum." dedi. Gözlerini açıp yumurtaya yalvarırcasına bakarak sordu: "Ben deliriyor muyum?" Yumurta; "Aslında daha delirmedin ama böyle giderse o günler de gelecek. Çok uzak değil yani" diyerek pişkin pişkin güldü.

Şeytani bir gülümseme yayıldı yüzüne. Yumurta durumu anlamıştı. Bağırmaya başladı, "Hayır, hayır beni yiyemezsin. Hem az önce bir sürü arkadaşımı yedin, sen fil misin?" Elini gayri ihtiyari karnının sol tarafına götürdü. Gerçekten de doluydu. Hem canı da bir şey yemek istemiyordu.

Yüzündeki şeytani gülümseme yerini tatlı bir tebessüme bıraktı. Yumurtaya "arkadaşım olur musun?" diye sordu. Korktuğu başına gelmişti. Şimdi gerçekten kafayı yiyordu.

La Bebe Biz Nasıl Adamlarız La?

2011-08-25T01:30:00.001+03:00

Meşhur bir laf vardır: "Benim kalbim temiz" diye. Genelde Müslüman olduğu halde sahip olduğu sıfatın gereklerini yerine getiremeyenler bu sözü kullanırlar. Bir de bunun karşıtı vardır: "Dış için aynasıdır" diye. Bu söz de genelde ilkini diyenlere bir reddiye olarak söylenir.

Bu konuda benim düşüncem şudur: İç temizliği, yani inanç, diğer bir deyişle iman çok önemlidir. Temel olandır ve olmazsa olmazdır. Fakat tüm bu öneme rağmen bakıyoruz ki İslam özellikle namaz konusunda hiç taviz vermemiş ve her durumda kılınmasını emretmiştir. (Bildiğiniz üzere namazı kazaya bırakmak diye bir şey de yoktur)

Aklımıza sorduğumuzda diyebilir ki ben gece gündüz namaz kılanlardan daha büyük bir samimiyetle rabbimi seviyorum. Hem millet tüm ibadetleri yaparken faiz, adaletsizlik, rüşvet gibi çok büyük günahları da işliyorlar. Halbuki ben bunlara karşıyım, ve yaptırmamaya da çalışıyorum. Peki neden ille namaz kılmalıyım?

Elbette ki Allah bizden daha iyi bilir, eğer namaz kılmamızı bu kadar ısrarla istemişse demek ki önemlidir. Bu yeterli bir cevap mı, bence evet ama detayı da var: Allah Kur'an'da, namaz, kötülüklerden korur demektedir. Bu ne demektir? Demek ki kalp temizliğinin devamını sağlayabilmek için namaz şarttır. Aslında namaz kimilerinin sandığı gibi bir borç değil, kendini Allah'a arz etme, bir nevi hesap verme eylemidir.

Bu konu çok uzatılabilir, bunu başka bir konuya bırakalım. Videomuz konuyla ilgili ve bence gayet komik.

Çok Eşli Padişah

2011-08-25T01:29:00.001+03:00

Hazır çok eşlilik gündemdeyken ben de konuyla direkt ilgili olmasa da bir masal anlatayım.

Derler ki Padişah'ın biri tebdili kıyafet dolaşırken tarlasını süren bir adam dikkatini çekmiş. Bu adam bir yandan çift sürerken diğer eliyle bir mendil sallıyormuş. Padişah çok merak etmiş, yanına gidip sormuş: "Be adam deli misin, bu elindeki mendili niye sallıyorsun?" Adam Padişah'a bakıp gülmüş. "Beyim, karımdan o kadar memnunum ki sürekli bu mendili sallamak istiyorum." Demiş. Padişah adamın deli olduğuna tam kanaat getirmiş. Çünkü Padişah'a göre karıdan memnun olmak imkansızmış. Meğer zaten Padişah'ın çıkıp dolaşma sebebi buymuş. Düşünmüş, adama misafir olup gözleriyle görmek istemiş. "Nasıl, oluyor? Yani karın ne yapıyor da o kadar memnunsun" diye sormuş. Adam anlatmış: "Eve yaklaşınca suyum ve terliklerim hazır olur, ben abdest alana kadar seccademi serer, namaz kılıp döndüğümde yemeğim hazırdır, yemek biter bitmez çay, çaydan hemen sonra da döşeğimi serili bulurum."

Padişah'ı da davet etmiş ve beraber eve gitmişler. Bahçeye varınca bakmışlar ki iki ibrik su hazır. Abdest alıp içeri girmişler ki seccadeler serili... Sözün özü her şey adamın dediği gibiymiş.

Durum o kadar çok Padişah'ın hoşuna gitmiş ki kimliğini adama açıklamak zorunda kalmış. Adama bir de teklifte bulunmuş: "Benim üç karım var, gel üçünü de boşayıp sana vereyim, sen de bu eşini boşa ben alayım." Koca padişah, adam ne yapsın. Kabul etmiş mecburi.

Padişah'la beraber gitmişler. Yol üstünde bir nehir varmış. Dönüş yolunda adamın yeni karılarını tek tek karşıya geçirmesi gerekiyormuş. Bir tanesini sırtına almış, nehrin ortasına geldiğinde kadına sormuş: "Padişah neden seni sevmiyor?" Kadın: "Herkes bana sen ahmaksın diyor" diye cevaplamış. Adam: "Ahmak düzelmez" deyip kadını suya bırakmış. Zavallı kadın suya kapılıp gitmiş. Diğer iki kadın kenarda çok korkmuşlar. Bizi de mi nehre atacak diye titremişler.

Adam ikinciyi alıp sorunca kadın odasına erkek aldığını itiraf etmiş. Adam "bu huy geçer" deyip kadını karşıya geçirmiş. Üçüncü de hırsızlıktan vazgeçemediğini söylemiş ama adam hırsızlığın da geçici olduğuna kanaat getirip bunu da karşıya taşımış.

Adam her birine özel bir oda yapmış. Onları odalarına koymuş ve gitmiş. Kocasının aldatan kadının odasına iki kapı yapmış. Hırsız olanın odasına da bir sürü eşya ve bir terazi bırakmış. Günlerce onlara hiç uğramamış. Bunlar ilk başta korkudan dışarı çıkamıyorlarmış ama daha sonra dayanamamışlar ve bir gün adam tarladan dönünce önüne çıkıp yalvarmışlar. "Durumu anlamak istiyoruz, bu nedir, bizi kapatıp gittin?" diye sormuşlar.

Adam anlatmış: "İki kapılı odanın anlamı şu: Eğer ben odana gelince orada başka bir erkek varsa arka kapıdan kaçabilir. Teraziye gelince, dedim ki al sana istediğini çal ama ne kadar çaldığını bil."

Kadınlar hatalarını anlamışlar. Bundan sonra bu hataları yapmayacaklarına dair söz vermişler.

Aradan bir zaman geçmiş. Padişah yine oradan geçiyormuş ki bakmış adam bu kez iki mendil sallıyor. Hayret etmiş. Gidip sormuş. Adam, "Padişah'ım Allah senden razı olsun" diye başlayarak devam etmiş, "Şimdi eve gidiyorum biri suyumu hazırlıyor, biri seccademi seriyor, biri yemeği yapıyor, öteki çayı getiriyor."

Sevgi Böyle mi Ölçülüyor

2011-08-25T01:28:00.003+03:00

Birazdan hayatınızın en sıkıca yazısını okuyacaksınız; çünkü kendimden bahsedeceğim. Daha önce de dediğim gibi insanlar kendilerinden bahsetmeyi sever ama dinleyenler bunu sevmez. Şu yazı itibariyle dinleyici ya da daha doğru söyleyişle okuyucuları hiç umursamayacağım. Çünkü İhyaca sağ olsun beni mimleyerek bana bu fırsatı verdi. Artık okuyup okumama size kalmış.

Mim konusu şu: “Bir gün biri çıktı karşınıza farz edin. Ve “Hadi bana en çok sevdiğin kişiyi/şeyi ne kadar sevdiğini söyle” dedi ve ekledi “Çok’u cevap olarak kabul etmiyorum.”

Ben İhyaca'ya söyledim, benim "en"im yoktur dedim. Hiç karar veremem, buna rağmen yazayım mı dedim, yaz dedi. İşte yazıyorum. Gelin beni tanıyın, ne işinize yarayacaksa artık :)

Öncelikle şunu belirteyim ki ne hakkında konuşursak konuşalım çok fazla kategori olmalı. Mesela en sevdiğin kişi dendiğinde bir isim söylesem, biri gelip sen bunu Peygamberinden daha çok mu seviyorsun diye sorabilir. Fakat sevdiğim bir insanla Peygamberi (Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun) karşılaştırmaktan haya ederim ben. Eğer karşılaştırırsam o zaman her şeyden daha çok onu sevdiğimi söylerim ve konu kapanmış olur.

Bunu göz önünde bulundurmak koşuluyla en sevdiğim kişiyi söylersem yok öyle biri diyebilirim. Tamam annemi herkesten çok seviyorum ama sonuçta o benim annem. Kalpte onun yeri ayrı sevebileceğim başka birinin yeri ayrı. Düşünüyorum da bir sürü kişiyi çok seviyorum ama "en" yok maalesef.

En çok sevdiğim şeye gelince ne olabilir ki; bilgisayarım, kitaplarım, ayakkabım?

Ya ben anormalim ya da soru çok zor. Yok işte cevap yok. Bir de sorunun devamı var. Tabi sorunun başına cevap veremediğim için sonuna ne diyeceğim hiç bilemiyorum.

Annemi ne kadar mı seviyorum? Hani kollarını açarsın ya. Hani iki elin arkada birleşir. (Bu arada kollarımı açınca boynuma kramp girdi çok fena) İşte ellerinin çizdiği daire bir dalga olarak yayılsa ve hiç durmadan genişlese... İşte ben annemi o kadar seviyorum.

Beni Aya Işınlayın

2011-08-25T01:28:00.001+03:00

Volkan Abi beni mimlemiş. Konu ışınlama. Kendisi çok güzel bir yazı yazmış ama Abimiz ben ne soruyorum siz ne diyorsunuz diye eleştirmiş. Buna rağmen ben Volkan Abinin yaklaşımını beğendim.

Jumper diye bir film var. Baş roldeki genç dünyada istediği yere bir anda geçebiliyor. Işınlama ile ilgisi ne derseniz ben ışınlamanın da böyle bir şey olduğunu düşünüyorum. Aslında açıp biraz bakabilirdim ama Kamil Abi ben oradan buradan bilgi istemiyorum demişti diye duygularımı yazayım dedim. Sonuçta yazdığım bilimsel bir makale değil öylesine bir blog yazısı.

Yıllar önce şöyle bir şey duymuştum: Işınlama olmayacak bir şey değildir. Nesneler atomlarına bölünerek hızlı bir şekilde başka bir yere nakledilirse ışınlanmış olur demişlerdi. Atomlara bölmek de olabilecek bir şeydir ama o atomları bulup birleştirmek için kimsenin hali hazırda bir fikri yok demişlerdi.

Buna rağmen ben, ışınlamanın çok olağan bir şey olduğuna inanıyorum. (Konu hakkında fikrim yok Kamil Abi gülme lütfen) Çünkü Kur'an-ı Kerim'de konu geçmekte. Hz. Süleyman Belkıs'ın tahtını istediğinde bir cin ben bir öğünde getiririm diyor. Buna karşın, ne olduğu belirtilmeyen ilim sahibi biri, koca tahtı göz açıp kapayıncaya kadar Hz. Süleyman'ın sarayına getiriyor.

Asıl mesele ışınlama değil. Er ya da geç olacak bir şey. Önemli olan Volkan Abinin de dediği gibi, bunun yaygınlaşmasından sonra hayatımızdan neyin eksileceği...

Hatırlıyorum da en yüksek bağlantı bir megabitken biz iki yüz elli altı kilobit bağlantı kullanırdık. O hızla yedi yüz megabaytlık bir dosyayı indirmek ne kadar meşakkatlidir, yaşayan bilir; ama o dosyayı seyretmek daha bir tatlıdır çünkü uzun bir uğraşın, emeğin ürünüdür. Bir de şimdi dört megabitlik internetle aynı dosyayı indirmeyi kıyaslıyorum. Kesinlikle eski tadı vermiyor.

O geçmişe özlem duymuyorum ama geliştikçe hayattan daha az tat aldığımız bir gerçek. Işınlama olursa hayatta nelerin olacağını düşünmek bile korkunç. Düşünsenize istediğiniz kişiyi anında görebiliyorsunuz, bunun bir anlamı olur mu? Bu konuda GSM şirketlerinin kampanyaları da güzel bir örnek olabilir. Hatırlıyorum ev telefonundan bir akrabamız aradığında hepimiz telefonun başında toplanırdık, bir sevgi bir muhabbet... Fakat şimdi o kadar rahat ve sık konuşuyoruz ki bazen telefonu açmayı bile istemiyoruz.

Ben teknoloji taraftarıyım. İlerlemesi hoşuma gidiyor ama evime bu bilgisayar girdiğinden beri günlerce evden çıkamayabildiğimi de biliyorum. Her ne kadar teknolojik ilerlemeyi sevsem de her adımın hayatımızdan bir güzelliği, bir mutluluğu götürdüğünün farkındayım.

Beni, bilmediğim bu zor konuda mimlediğiniz için teşekkür ederim. Ben de öcümü bu berbat yazıyı size okutarak aldım.

Konuş Konuş Nereye Kadar

2011-08-25T01:27:00.003+03:00

Facebook'ta bir arkadaşla (gerçi o, senin arkadaşın değilim diyor ama olsun) konuşurken laf içinde telefonla saatlerce konuşanlar da geçti.

Bakıyorum kimi zaman, bacının biri almış telefonu, uzun koridorda volta ata ata konuşuyor. Ara sıra da gülüyor. Takip etmediğim için vakit belirtemem ama sanırım uzun süre konuşuyorlar.

Kimi zaman akşam eve giderken bakıyorum, köşeden bir mırıltı geliyor. Bakıyorum gencin biri, telefon kulağında konuşuyor. Bu seferki erkek olduğu için rahatlıkla inceleyebiliyorum. Kesinlikle şu anda benim olduğum dünyada değil. Artık telefon ağı üzerinde nasıl bir yol açılıyorsa o yoldan başka mekana geçmiş. Gözleri tam olarak boşluğa bakıyor ve tam bir huzurla, havadan sudan konuşuyor.

Bizim sınıfta biri var, telefonu hemen hemen hep elinde. Açıyor mesaj yazıyor gelen mesajı okuyor. Böyle yuvarlanıp gidiyor. Bazen sohbet ediyoruz, bakıyorum (adı bende saklı olsun) bende saklının sesi kesiliyor. Bir de bakıyorum elindeki telefona bakıp gülüyor. O an tam olarak "kendi kendine gülene deli derler"i canlandırıyor karşımda. Ne oldu diyorum, ses yok. Aradan biraz zaman geçiyor tekrar soruyorum, boş gözlerle hiiç diyor. Hiç mi? Ama sohbetimizi bozdun be kankam diyemiyorum tabi çünkü bu kelimeyi telaffuz edemiyorum.

Biz Türkçedeki Ka harfini çıkaramayız. Ya Ke deriz ya da Arapçadaki Kaf harfini kullanırız. Arapçadaki Kaf harfi Türkçedeki Ka harfine göre daha kalın ve derinden çıkan bir harftir. Kanka'daki Ka'ları Kaf'la söylersem çok sert ve komik oluyor. Ke ile de söylesem olmuyor. Ne yapayım ben de ses çıkarmıyorum.

Zamanda Mim Arıyoruz

2011-08-25T01:27:00.001+03:00

O gizli kapıyı bulduklarından beri içi içine sığmıyordu. Ne pahasına olursa olsun içeri girip bakmalıydı. Arkadaşları tehlikeli bir şey olabilir diye sabahı beklemeyi uygun görmüşlerdi ama o dayanamıyordu.

Zaman gece yarısını çoktan geçmişti. Yatağına uzanalı çok zaman geçmiş olmalıydı ya da o öyle sanıyordu. Kendini bildi bileli çok meraklıydı. Kapalı kapılar ardında olsun, yüreklerde saklı olanlar olsun, gizli her şeyi bilmek istiyordu. Bu yüzden olacak çok kitap okuyordu. Sanki tüm bilinen şeyleri kafasına sığdırmaya çalışıyordu.

Yataktan kalktı. Varsın geç olsun. Varsın ucunda ölüm olsun diye düşündü. Gidip o kapıyı açacaktı. Parmaklarının ucuna basarak odasından çıktı. El yordamıyla el fenerini buldu. Evin arka tarafında bulunan eski yapıya doğru yol aldı. Kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki gecenin sessizliğinde davul sesi gibi geliyordu ona.

Şimdi kapının önündeydi. Derin bir iki nefes aldı. Kapının tokmağını avuçladığında son bir kez düşünmesi gerekip gerekmediğini düşündü. "Gerek yok" dedi kendi kendine. Tokmağı çevirdi ama bir şey olmadı. Olamaz yoksa kilitli miydi? Gecenin sessizliğinde kapıyı kıramazdı da. Tekrar çevirdi ama bu kez daha güçlüce asıldı. Bir de omuz verince kapı cızırtıyla açıldı. Kafasını eğerek içeri girdi. El fenerini yaktı. Bir iki adım attı sonra önemli bir şey unutmuş gibi hızla dönüp kapıyı kapattı. Şimdi kendini daha güvende hissediyordu. Kalp atışları da biraz normale dönmüştü.

Işığı duvarlara tuttu. Hiçbir şey yoktu, bildiğimiz düz duvarlar. Biraz daha ilerleyince örtülü bir şey gördü. Tekrar heyecanı tavan yaptı. Kalbi bu kez daha hızlı çarpıyordu. Aklından bir sürü şey geçti ama en itibar ettiği düşüncesi bunun bir antika araba oluşuydu.

Örtüyü kaldırınca olduğu yerde kaldı. Aman Allah'ım dedi istem dışı. Bu top gibi yuvarlak şey de neydi. Demirden yapılmış bir çeşit makine miydi? Etrafında bir tur attı. Yuvarlak kısım makineden sadece bir parçaydı. Bir pervane gibi ana gövdenin ucuna bağlanmıştı. Kapağı olduğunu fark etti. Açınca daha da bir şaşırdı. İçinde bir koltuk ve bir sürü düğme vardı. Yoksa bu bir çeşit uçak mıydı?

Sonuna kadar gitmeye kararlıydı. İçine girdi kapıyı kapattı ve kırmızı düğmeye bastı. O anda etrafındaki kabuk hafiften dönmeye başladı. Bir de ışık vardı içeride, artık el fenerine gerek kalmamıştı. Önündeki düğmeleri incelemeye başladığında gözleri faltaşı gibi açıldı. İki eli havada, ağzı öylece açık düğmelere bakıyordu. En başından da tahmin ettiğiniz gibi bu bir zaman makinesiydi. Kahramanımız da tarih seçme düğmelerini görmüştü.

Gerçekten çalışıp çalışmadığını düşünecek halde değildi. Hemen başka bir zamana gitmeliydi. Zaman yolculuğunu çok merak ediyordu ama nereye gidecekti? Zamanlar arası yolculuk diye bir şey olmamasına rağmen kime sorsanız gitmek istediği bir zaman mutlaka vardı ama o hiç böyle düşünmemişti. Nereye gitmek istediğini düşündü ama belli bir zaman gözlerinin önüne gelmiyordu.

Gözlerin kapattı. Tarih düğmelerine rastgele bastıktan sonra altındaki yeşil düğmeye tıkladı. En başından beri yavaşça dönen dış kabuk hızlanıyordu. Makine titremeye hatta sallanmaya başladı. Sanki biri onu dürtüyordu. Sonra yüzüne birkaç damla su değdi. Acaba geldiği zamanda yağmur mu yağıyordu. Bir ses duymaya başladı. Sanki ona uyan diyordu. Son olarak sert bir şekilde sallandı. Bu su damlacıklar da neyin nesiydi?

Gözlerini açınca annesini başucunda buldu. Elinde su bardağıyla ona bakıyordu. Uyandığını görünce: "Oğlum ne oldu sana, yüz kez çağırdım uyanmadın, kalk namaza geç kalacaksın" dedi ve odadan çıktı.

Boş gözlerle annesinin kapattığı kapıya baktı. Daha önce hiç bu kadar gerçekçi rüya gördüğünü hatırlamıyordu. Kamil Abi'sinin miminden çok etkilenmiş olmalıydı.

Ana Yüreği

2011-08-25T01:26:00.001+03:00

Anneler Günü ile ilgili yazdığım bir yazıda yılın bir gününün annelere ayrılmaması gerektiğinden bahsetmiştim. Yılın her günü hatta günün her anı annelerin olmalı demiştim. Madem dedim uygulamak da en başta bana düşer. Uygulama derken ara sıra "Anneler" ile ilgili yazı yazmaktan bahsediyorum.

Anneler gününden bir iki gün sonra halk otobüsünde eve geliyordum. Elimde kitabımla en arkada oturmuştum. Bir durakta bir kadınla oğlu bindiler. Orta kapıdan binmişlerdi. Otobüste yer olmadığı için orada ayakta beklediler. Çocuk sekiz on yaşlarındaydı, anne de otuz beş falan.

Çocuk kapının hemen yanındaki şeye (boru mu diyeyim ne diyeyim bilemedim) tutunmuştu. Annesi ısrarla kapının karşı tarafındaki çubuğu tutmasını istiyordu. Çocuk her nedense annesini dinlemiyordu. Gerçi tehlikeli bir şey yoktu ama ana yüreği bu, çocuğunun kapıya bu kadar yakın durmasına dayanamıyordu.

İkide bir annenin sesiyle başımı kitaptan kaldırıyordum. Çocuğu bu tarafa alıyor ama her seferinde çocuk kapı tarafına geçiyordu. Baktı ki olmuyor bari diğer taraftaki çubuğu da tut dedi. Çocuk bu kez annesini dinledi ama annenin gönlü rahat değildi. Bu kez çocuğun kolunu tuttu. Yani şu an çocuk, otobüsün ortasında, üç yerden bağlıydı.

Biraz sonra koltuklardan biri boşaldı. Kadın hemen çocuğu oturttu ve kendisi başında beklemeye başladı. Bu sefer rahatladığı belliydi.

Her ne kadar kitap okumaya çalışsam da önümde cereyan eden olay hakikat kitabının kendisiydi. Allah'ın dünya düzeni için her şeyi nasıl da en ince ayrıntısına kadar ayarladığının bir kanıtıydı. Korkak tavuklarımızın yavruları olunca bize meydan okumalarına neden olan annelik duygusu da bunun aynısıydı.

Anne-babanın içine bu duyguyu yerleştiren rabbim, çocukların içine bunu yerleştirmemişti. Anne-babaya, çocuklarına karşı bir imtihan ortamı bırakmayan ilahi düzen belki de çocuğu onlarla imtihan etmek istiyordu.

Acaba o çocuk otuz yıl sonra o otobüste olanları hatırlayacak mıydı? Acaba bu imtihanı başarıyla geçebilecek miydi? Acaba biz geçtik mi?

Aşk İmkansız Olmalı

2011-08-25T01:25:00.005+03:00

Serin bahar havasında yukarıdan vuran güneş çok iyi bir etki yapıyordu. Bu yüzden kitabını bırakıp dışarı çıktı. Bir arkadaşı, yalnız başına bahçede dolaşıyordu. Ona doğru yürüdü. Okul şehir dışında olduğundan ders aralarını okulda geçirmek zorundaydılar. Bazen kitap okuyorlar, sıkılınca da çıkıp bahçede dolaşıyorlardı.

Arkadaşıyla konuşmaya başlayınca gergin olduğunu fark etti. Sık sık banklara doğru bakıyor ve sanki bir şeyler yapmak istiyormuş da birileri ellerini ve ayaklarını sıkıca tutmuş gibi bir hali vardı.

Bankın birinde kızın biri yalnız başına, mahzun bir şekilde oturuyordu. Arkadaşının sıkıntısı bu muydu yoksa? Bu kızla ilgili bir durum muydu? Sorsa söyler miydi? Sordu ve o da söyledi. Hayret hiç çekinmemişti. Kızdan hoşlandığını ve gidip ona bunu söylemek istediğini ama cesaret edemediğini rahatlıkla anlatmıştı.

Biraz sonra arkadaşını yalnız bırakıp yine içeri girdi. Birkaç saat sonra arkadaşı gelip ona durumu anlattı. Gerçekten gitmiş kızla konuşmuştu. Kız, telefon numarasını verip düşüneceğim demişti. Arkadaşı, bu evet demek diyordu. Neye evet? Evlenecekler miydi? Hayır, bunlar sadece oyun oynuyorlardı.

Biraz düşününce aslında çevresinin böyle ilişkilerle dolu olduğunu hatırladı. İnsanlar buna "Aşk" diyorlardı. Ne kadar da kolaydı. Birini göreceksin, beğeneceksin, gidip ona açılacaksın. Bu kadar. Peki ya kabul etmezse ne olacak? Mecnun olup çöllere mi düşecekti arkadaşı? Anladığı kadarıyla sadece başka birin bulacaktı. ..ve ne yazık ki buna "Aşk" diyorlardı.

Sonra biraz daha düşündü. Kendisi olsa ne yapardı. Gerçekten birini beğense gidip ona söyleyebilir miydi? Belki söylerdi ama bu o zaman aşk olur muydu? Onun anlayışına göre bu sadece basit bir evcilik oyunu olurdu. Çünkü o, aşkın bundan çok daha öte bir şey olduğuna inanıyordu. Ona göre aşkta vuslat yoktu. Aşk demek, tamamen karşılıksız sevmekti. "Aşk dediğin maşuğa kavuşunca biten bir şeyse böyle olmamalı" diye mırıldandı farkında olmadan.

Kendisini bir ara aşık olabilme ihtimalini düşündü. Peki bu nasıl olacaktı? Formülü vardı aslında: Eğer bir insana aşık olacaksa bu, onu asla kabul etmeyecek biri olmalıydı. Böylece o maşuğunun aşkıyla tutuşurken karşılık görmeyecek ve bu aşk gittikçe büyüyecekti. Fakat bir risk vardı ya maşuk yumuşarsa ne olacaktı? En iyisi başkasına aşık olan birini bulmaktı.

Birden etrafına baktı. Hala kantindeydi. Aşık(!) arkadaşı kalkıp gitmişti. Kimisi çay içiyor, kimisi satranç oynuyor kimisi de ders çalışıyordu. Önündeki kitaba baktı. Yine aşık olabilme ihtimalini hatırladı. Tekrar kitaba baktı. Okunacak bu kadar kitap varken aşık olup da ne yapacaktı. Önemli bir şey bulmuş gibi başını havaya kaldırdı. Yoksa okumaya mı aşık olmuştu? Bir gözünü kapatıp başını sağa sola sallayarak durumu kafasında tarttı. Kitapları çok seviyordu ama aşık değildi. Çünkü aşk çok büyük bir şeydi.

Linux Çok Daha Kolay

2011-08-25T01:25:00.003+03:00

Birkaç yıl önce bir bilgisayar satış-tamir dükkanında çalışmıştım. En çok yaptığım şey yeni sattığımız veya tamire gelmiş bilgisayarlara iki harfli bir işletim sistemi kurmak, sürücüleri yüklemek ve en son da bir ev kullanıcısı için lazım olabilecek otuz kadar programı yüklemekti. (Müzik, ofis, resim araçları vb.)

Bu işi o kadar çok yapıyordum ki artık adımları ezberlemiştim. Hatta işletim sisteminin o saçma harflerden oluşan, yirmi beş haneli lisans kodunu bile ezbere biliyordum. Hoşuma giden bir iş değildi. Tam bir işkence idi. Uzunca bir süre eski on beş inç ekranın başında, ayakta bekliyor. Boş gözlerle ekrana bakıyor ve sürekli "next" diyordum.

Dokuz ay kadar çalıştım. İşi bıraktıktan sonra aynı işlemleri arkadaşların bilgisayarlarına yapıyordum. Bu uzunca bir süre devam etti. Yaşadığım bu küçük yerde birazcık tanınan bir bilgisayar kullanıcısı olmuştum. İnsanlar birçok şeyi bana sorarlardı. Kimi zaman telefonla arar "bilgisayarımdan ses çıkmıyor" ve benzeri sorular sorarlardı. Cevap genelde "hoparlörün fişini tak" olurdu.

Linux'u sevmeye başladıktan sonra o iki harfli sistemi ve beş harfli abisini hayatımdan çıkarmaya başladım. Elimdeki cdleri attım. Artık Gnu/Linux kullanıyordum ve oyun sevmediğim için de hayatımdan memnundum. Hayatım heyecan dolmuştu çünkü burada bir sürü denenecek dağıtım vardı. İlk başlardaki heyecanla bu değişimi bana güvenen, sözümden çıkmayan çevreme de uygulamak istedim. Ne olduysa daha düne kadar hoparlörün fişini takmasını bilmeyenler uzman kesildi ve benimle bu yeni sistem konusunda tartışmaya başladılar. Bir süre sonra acı gerçeği anladım ve insanlara zorla Linux kullandırmaktan vazgeçtim.

İnsanlara hep Linux daha kolay derim de kimse inanmaz. Kendilerini yeni bir şeyler öğrenmeye kapattıklarından olsa gerek "kullanamıyoruz, çok zor" derler. (Benim de başıma geldi) Tabi benim elimde buna dair kanıtlar var. Gerek iki harfli sistemi olsun, gerek abileri beş harfli ve tek rakamlı sistemleri kullanmış biri olarak bu konuda iddialıyım. Zira her ne kadar insanlar bu yeni sistemden kaçsa da bilgisayarlarını bana getirip "bize Ubuntu kur" diyen arkadaşlarım oldu. Ben bunu yaparken bir Gnu/Linux dağıtımını kurmanın, harfli bir dağıtım kurmaktan ne kadar kolay olduğunu anladım.

Bir tecrübemi de anlatsam iyi olacak: Bir arkadaşım bana kasasını getirdi. İnternet bağlantısı olmadığı için evimde kurmam gerekiyordu. Ubuntu cdsini taktım on onbeş dakikalık bir kurulumdan sonra bilgisayar açıldı. Varan bir: Harfli sistemlerde tam bir işkence olan sürücü yükleme sorunu Linux'ta yok.

Dil paketleri, kodekler falan hep otomatik yükleniyor. Zaten ofis araçları ve bir iki çalıcı yüklü olarak gelmesine rağmen, Gnu/Linux dünyasının çeşitliliğinden yararlanmak için on beş yirmi program yüklemek istedim. Varan iki: İnternetten program arama, next next ve lisans sorunu yok. İstediğini kadar programı tek tıkla veya tek komutla kurabiliyorsunuz. O arkadaşın küçük çocuğu olduğundan oyun da yüklememi istedi. Açtım yükleme merkezini, otuz kadar oyun seçtim. Yükle deyip yattım. Sabah kalktığımda her şey tamamdı. (Gerçi sonra oğlunun çok oyun oynadığından şikayet edip sildirmişti de neyse...)

Sonuç olarak dostlar; biz Linux severler öyle boş konuşan insanlar değiliz. Eğer en başından beri Linux kullanıyor olsaydık bizden şüphe duyabilirdiniz. Fakat biz yıllarca kullandığımız sistemleri bırakıp Linux sever oluyorsak en azından bir bildiğimiz vardır. Gnu/Linux dolu güzel günlere inşallah...

Kendimden Bahsetmeyi Seviyorum

2011-08-25T01:25:00.001+03:00

İnsan genelde kendisi hakkında konuşmayı sever. Sanırım bu doğal bir şeydir. İnsanın kendini ifade etme isteğinin dışa yansımasıdır. Anlatan taraf için güzel olan bu durum aslında dinleyen taraf için kötü bir şeydir. Bu nedenle de buna bir sınır bulmak zorunludur.

Genelde kitap okumayan, başkalarının fikirlerinden haberi olmayan, sadece kendi dünyalarında büyüyen insanların kendileri hakkında daha çok konuştuklarına şahit oluruz. Başta dediğim gibi kendini anlatmaya çalışma doğaldır ve bu insanlar bir şekil almamış insanlardır. Buna karşın kültürlü gibi görünen insanlar kendilerinden daha az bahsederler. Bu insanlar da aslında kendilerini anlatmaktan hoşlanırlar ama karşı tarafın bundan hoşlanmadığını düşünebilecek kadar bilgindirler.

Aslında birilerinin kendi anlatması o kadar da kötü bir şey değildir ama bunun da bir takım ölçüleri vardır. Mesela anlatıcı başkalarında sıkça rastlanmayan bir özelliğini anlatıyorsa, bunu dinlemek zevkli bile olabilir. Ne yazık ki çoğu zaman bu böyle yürümez. İnsanlar herkesin yaşadığı şeyleri, çok ilginç bir şeymiş gibi anlatırlar. Klişe kapsamına giren bu konuşmalar, işkenceyle geçen dakikalara dönüşür. Mesela laf uykudan açılır, biri atılır: "Benim uykum gibisi yok" siz nasıl diye sormazsınız ama bu onun umurunda değildir. Bir kez anlatma moduna girmiştir. "Uykum öyle hafiftir ki çıt duysam uyanırım" İçinizden "bana ne" diye düşünmek bir yana "bunun neresi iyi" diye geçirmeye fırsat bulmadan öteki lafa atlar. "Benim uykum çok güzel" sanki az önce söylenen şeye zıt değilmiş gibi rahatça tamamlar, "top patlasa duymam."

Meşhur bir deyiş oluşmuştur aramızda; Kendimden söz etmeyi sevmiyorum diye. Benim de kimi zaman kullanmış olduğum bu söze artık inanmıyorum. Çünkü ben her insanın kendini anlatmak istediğine inanıyorum. Bu yüzden kendimce yeni bir formül buldum; Kendimden bahsetmeyi seviyorum ama kendinden söz etmemek erdemdir diye susuyorum

İnsanların kendilerinin normal hallerini anlatmalarını sevmiyorum. Dinlerken çok rahatsız oluyorum. Bundan korunmaya çalışıyorum ama kimi zaman kendimi kaybettiğimi, boş konuştuğumu ve karşımdakileri rahatsız ettiğimi esefle görüyorum. İnşallah bu yazıdan sonra daha dikkatli olurum.

Rabbim, bana kendimi kontrol edebilme yetisi ver ve beni bana bırakma. Rububiyetinle beni en güzel şekilde terbiye et.

Ali'nin Adaleti

2011-08-25T01:24:00.001+03:00

Perşembe günü ince bir gömlekle okula gitmiştim. Öğleden sonra hava bozdu. Akşam dönüşte yağmura yakalandım ve sırılsıklam oldum. Islak bir şekilde minibüse bindim. Son anda bindiğim için yerim de rahat değildi ama tam cam önündeydim. Buğulu camın ardından doğayı seyrederken aklıma bir şey geldi.

Nereden, kimden duydum bilmiyorum ama şöyle bir şey duymuştum: Avukatın biri tanıdık bir savcıya iyi hala nasıl karar veriyorsunuz diye sormuş. Savcı, eğer takım elbise giyerse, traş olup gelirse bunu iyi hal sayarız demiş. Bu kadar basit bir sistemin saçmalığı üzerine kafa yormaktan çok bir de işin tersi aklıma geldi. Olur da sanık hakime küfretti, ne olur? İnsan böyle bir adalet sisteminde bunu düşünmek bile istemiyor.

Islak oluşumdan mıydı yoksa arabanın kaloriferinin etkisinden miydi bilmiyorum aklıma Hz. Ali (R) geldi. Elinde gücü bulunduranlar genelde adaletin karşısında olmuşlar ve zulme askerlik yapmışlardı ama Ali hem güçlü, hem cesur, hem de aklın almayacağı kadar adildi.

Savaşın birinde kafirin birini etkisiz hale getirmiş, tam öldürecekken kafir o mübarek yüze tükürmüştü. Allah'ın aslanı, Zülfikar'ın sahibi, Hayber fatihi Ali sinirlenip adamı ortadan ikiye böleceğine arkasını dönüp gitmişti. Bu imkansız bir şeydi. Sizi öldürmeye çalışan birine galip geleceksiniz, tam öldürecekken sırf Allah rızası için yaptığınız işe kendi payınız karışmasın diye, size tüküren adamı öldürmeyeceksiniz. Bu, o onda düşünülebilecek, karar verilebilecek bir şey değil. Bu, Ali'nin yüce ruhunun, yüce imanının ve aldığı eşsiz terbiyenin sonucudur.

Ali, iki cihan serverinin (S) elinde büyümüş nadide bir çiçektir. Ali, zulme karşı adaletin kılıcı, koruyucusu, savunucusudur.

Ali'yi bildiğimiz anlamda adaletin temsili Ömer'den ayıran, en kötü zamanlarda bile adaletten taviz vermeyen, adaletin tesisi için kutlu kanını akıtana kadar zulme karşı mücadelesinden vazgeçmeyen eşsiz imanıdır. Ömer adaletin terazisiyse; Ali onun kılıcıdır. Ömer var olan adaleti uygulayan eşsiz bir halifeyse; Ali bozulmuş adaleti geri getirmek için kanını döken eşsiz bir yiğittir.

Allah'tan dileğimiz bizleri onların nurlu yolundan ayırmamasıdır.

Blog da Nereden Çıktı (Mim)

2011-08-25T01:23:00.003+03:00

"Büyük Türkçe Sözlük’te “mimlemek” “birini, hoşa gitmeyen veya iyi olmayan bir davranışı dolayısıyla hakkında iyi düşünülmeyenler arasına koymak” anlamına geliyor. Blog dünyasında ise bu kelime gerçek anlamından biraz ırayarak anlam kaymasına uğramış. Daha narin, daha muzip bir şekilde “bak seni mimledim” derken karşı tarafa aslında “seviliyor, sayılıyor, okunuyor ve blog arkadaşlığından dostluğa doğru yol alıyorsun, benim için de bir yazı yazar mısın?” denmek isteniyor. Blog yazarları arasında gelişen bu hareket zaman zaman onları mecburi konulu yazılar yazmak zorunda bıraksa da şu an olduğu gibi genellikle memnuniyetle kaleme alınıyor. Bu yazıların konuları ise o mim hareketini başlatan kişi tarafından belirleniyor ve “elim sende” misali mimin uğradığı her blogda o konuyla ilgili yazılar yazılmaya devam ediliyor. İleri de belki daha önemli ve kişisel olmayan konulara yönlenirse daha dolu dolu bir beyin fırtınası yapılabilecek mim konuları ortaya çıkabilir."

Kamil Abim beni mimlemiş. Sağ olsun var olsun. Mimlemenin ne demek olduğunu bilmediğim için yukarıdaki yazıyı ondan çaldım.

Blog yazmaya nereden başladım: Daha önce bazı anılarımı yazmış olmama rağmen bunu hiç anlatmamıştım. Gerçi öyle ilginç ve kayda değer bir şey değil ama olsun. Sonuçta mimlendik ne olur ne olmaz yazalım biz.

Blogun ne olduğunu bilmeden Wordpress'te bir hesap açtım. Oradan buradan kopyaladığım bazı şeyleri yapıştırıp yayınlıyordum. İlmin kaynağı okumaktır diyerek sitelerle ilgili bir şeyler okumayı ihmal etmiyordum. Birileri başarı için özgün içerik şart diyordu. İtiraf edeyim ki ben özgün içerikten ne kast edildiğini tam olarak anlamıyordum. Başarıyı da aradığıma göre çok tıklanacak bir şeyler bulmaya çalıştığımı hatırlayabiliyorum. Wordpress ana sayfasında etiketler vardı. Bir etikete tıklayınca o etiketi son kullananların yazıları çıkıyordu.

Bir ara blogla ilgili yazılara bakarken şöyle bir cümle gördüm. Bu, tıklanma için blog açanlar, kopyala yapıştır yapanlar, blog yazmanın tadını bilseydi.... diye devam eden bir cümleydi. İşte bu cümleyi okuyunca kendimden utandım. Tıklanma endişesini falan bir kenara bırakıp yazmaya başladım. Birileri okusun diye de değil sadece yazmak için yazdım. Wordpress, Blogger derken yasaktan sonra Drupal...

Şimdi blogu sadece bir yazı tahtası, bir yayın aracı olarak görmüyorum. Foto yayınladığım, anılarımı yazdığım, sevdiğim videoları daha sonra tekrar seyretmek için sakladığım, bana lazım olacak dokümanları depoladığım sunni bir hafıza olarak kullanıyorum. Blog yazmayı seviyorum. İnternetteki evim olarak gördüğüm bloguma misafir olarak gelen abilerimi gördükçe daha da şevkle yazmaya çalışıyorum. İnşallah hep yazacağım.

Laleler Gülü

2011-08-25T01:23:00.001+03:00

Bir arkadaşın blogunda anneler günü ile ilgili bir yazı okudum. Çok güzel yazmıştı, etkilendim.

Artık bir ticaret kaynağı haline gelen bu anneler günü nereden, kimden çıktı bilmiyorum ama sanırım annesini sevmeyen biri veya birileri icat etmiş. Annelerini sevenler anneler günün kutlamaz demek istemiyorum; asıl demek istediğim annelerini sevenler için her günün anneler günü olduğudur.

Eğer başta belirttiğim arkadaşımın yazısını okursanız, aslında bir anne için de her günün çocuklar günü olduğunu anlarsınız. Çocuklarının onların gönlünden bir an bile çıkmadığını anlarsınız.

Dün bir film seyrettim. (Rabbit Hole) Filmin bir sahnesinde anne ve kızı konuşuyorlardı. Annenin oğlu öleli on bir yıl olmuştu. Kızının oğlu da sekiz ay önce ölmüştü. Kız annesine sordu: "Bir an bile olsun acısı hafiflemedi mi?" Anne, "hayır" dedi. "Sadece sanki zamanla değişiyor, sanki azıcık olsun tahammül edilebilir oluyor."

Yaşlandıklarında huzur evlerine bırakılan veya onlardan ayrı eve çıkılan anneler bir an bile olsun çocuklarını unutmazken, anneleri yılda bir hatırlamanın, onlara yalancı bir hediye almanın ne anlamı var? Allah'tan sonra bize karşı en şefkatli olan, bizi kendisine tercih eden, bize hiçbir zaman ihanet etmeyecek olan annemizi bir yıl boyuncu unutup sadece bir günde hatırlamak bizim değil ancak batılıların kültürsüz kültürü olabilir.

Eğer annelerimizi hep düşünüyorsak, hep onların yanındaysak, ihtiyaçlarını karşılayıp ara sıra hediyelerle de sevindiriyorsak "Anneler günü" ya annemin deyimiyle "Laleler gülü" bu günlerin daha da renkli olduğu bir gün olabilir. Aksi halde, kendimizi kandırmaktan başka bir şey değildir.

Her günü hayatlarımızın en değerli varlığına adamak dileğiyle annelerimizin üç yüz altmış beş günü kutlu olsun.

Okumak Ne Zor

2011-08-25T01:22:00.001+03:00

Birkaç yıl önce Zaman Bilinci diye bir kitap okumuştum. Kitap zamanın değerli olduğundan bahsediyor, Emevi ve Abbasi devrinde yaşamış İslam alimlerinin hayatlarından örnekler veriyordu. Kimisi yemek yerken kitap okumayı terk etmemek için kız kardeşinden ona yemek yedirmesini istiyor, kimisi Camiye giderken yolda bile kitabını okuya okuya gidiyormuş.

Kitaptan çok etkilenmiştim. Kısa da sürse zamanımı boşa harcamamaya çalışmıştım da konu bu değil. Bu aralar kitap okumaya fena sardım. Vizeler final arası bu kısa sürede ne okusam kardır diye hızla okuyorum. Okuyorum okumasına da bu öyle kolay olmuyor. Mesela uzun bir süre okuyunca gözlerim yanıyor. Işığı doğru kullanmak için eğri büğrü oturuyorum, oram buram ağrıyor. Yurttan kötü haberler duyuyorum moralim bozuluyor.

Gerçi şunu biliyorum. Siz iyi şeyler yapmaya çalıştığınızda önünüze engeller çıkacaktır. Tarih bunun örnekleriyle ağzına kadar doludur. Zaten asıl mesele zorluklara karşı direnebilmektir.

Not: Ne olduysa yazamıyorum.

Linux Dağıtımlarını Usb ile Kurma

2011-08-25T01:21:00.005+03:00

Her seferinde orada burada aradığım bir komutu buraya yazayım hem ben aramayayım hem de ihtiyacı olan baksın.

Herhangi bir Linux dağıtımının iso kalıbını cdye yazdırmadan usb bellekten kurmak çok kolay bir iştir. Hem böyle daha hızlı da kuruluyor.

İşte bu komutla iso kalıbı usb belleğe yazılır ve bilgisayar usb bellekten başlatılır.

dd if=indirdiğiniz iso kalıbı of=/dev/sdb1

Buradaki sdb1 usb belleğe karşılık geliyor. Sizinki ne ise oraya onu yazmalısınız

Bu arada bu komutu root yetkisiyle vermelisiniz.

Komut için Doctus'a baktım

Demo Krasi

2011-08-25T01:21:00.003+03:00

Milattan önce on iki yılında bir ülkede seçim yaklaşıyormuş. Seçime doğru bu ülkenin siyasi partileri arasında çok ilginç şeyler oluyormuş. Partiler hem birbirleriyle hem de halkla dalga geçmeye çalışırken halk arasındaki parti taraftarları da diğer partilerle dalga geçtiklerini sanıyorlarmış. İşin aslındaysa kullandıkları sistem herkesi kafaya alıyormuş ama kimsenin haberi yokmuş.

İsterseniz biraz daha geri gidelim: Krallık mrallık gibi gerici yönetim biçimlerinin artık halkı sarmadığını gören bu ülkenin üst tabakası kendi aralarında bir başka idare şekli bulmaya karar vermişler. Sonunda halkın kendi kendini yönetmesi üzerinde karar kılmışlar. Yalnız bunu öyle yapmalılarmış ki hem halkı yine onlar yönetecek hem de halk, kendini yönettiğini sanacak.

Siyasi partiler kurmuşlar, dört beş yılda bir seçimler yapmışlar. O zaman başka ülkelerde kadının insan olup olmadığı bile tartışılırken bu ülkede kadınlara bile seçme hakkı vermişler. (Kadınlar vaatlere daha kolay kanıyormuş.)

Ülkenin yöneticileri, bu yeni sistemle tüm zamanların en iyi yönetim şeklini bulduklarını iddia ediyorlarmış. Zira istediklerini yapıyorlar ve halk artık itiraz edemiyormuş. Gerçi halk seçim yoluyla itiraz ettiğini sanıyormuş ama itirazı bir işe yaramıyormuş. Çünkü bu sistemde halkın yüzde ellisi birini desteklese bile (ki bu orana hiçbir zaman ulaşılmamış) diğer yüzde elli bu kişiyi istemiyormuş. Kaldı ki birçok defa halkın yüzde yirmisinin istediği kişi, koalisyon dedikleri ek sayesinde ipleri eline alıyormuş.

Ne kadar gerici bir sistemden bahsediyoruz değil mi? Halkın yüzde seksenine karşılık yüzde yirminin istediği şekilde ülke yönetiliyor ve zavallı halk kendinin yönetimde olduğunu sanıyor. İşin aslı, bu dediklerimin üzerinden iki bin yıldan fazla bir zaman geçmiş ama insan yine de üzülmeden duramıyor.

Hikayenin başında demiştik ya milada on iki yıl varmış. Bu ülke insanları milada çok önem veriyorlarmış. Yönetici adayları başlamışlar milatla ilgili yalan.. af edersiniz vaatlere... İşin en acı yanı da bunlar halkı düşündüklerini söyleyip kendilerinden başkasını düşünmüyorlarmış. Omuz omuza verip ülke için iyi şeyler yapacaklarına sanki ülke babalarının malıymış gibi rekabete girişmişler. Biri ben böyle böyle yapacağım diyormuş, öbürü hadi lan oradan o benim projemdi sen benden çaldın diye yaygara koparıyormuş. Ülke kimsenin umurunda değilmiş. Herkes alacağı oyların peşindeymiş.

Allah'a milattan günümüze kadar geçen saniyeler sayısınca şükürler olsun ki biz bugün öyle saçma bir yöntemle yönetilmiyoruz. Biz bugün kendimizi yönetiyoruz. Zaten insanın kendi kendini yönetmesinden daha güzel ne var ki?

Yalaka mı Nankör mü

2011-08-25T01:21:00.001+03:00

İnsanoğlu genel anlamda menfaatçidir. Eğer belli bir bilinç edinmemişse hep kendi çıkarlarına doğru gider. Bu yolda kendisine iyilik yapan insanlara bir yaranma, tabiri caizse bir yağ çekme eylemine girişir. Bu, biraz da doğal bir işleyiştir. Kendisine iyi davranan insanlara biraz farklı davranma eğilimi herkeste görülür.

Benim takıldığım nokta, genel olarak devam eden seyir değil; üç kuruş menfaat için virgül gibi eğilmeyen noktadır. Çok az da olsa insanların mallarına bakmayan, kendisine edilen yardımı çıkara dönüştürmeyip bir teşekkürle karşılayabilen kişiler vardır.

Bunu söylerken insanların çoğu yalaka dediğimiz sınıfa giriyor demiyorum. Zaten kimse de bunu iddia edemez. Yalakalık dediğimiz fiil çok kötü bir eylemdir. Böyle insanlar da zaten toplum içinde bellidirler ve genelde sevilmezler.

Asıl anlatmak istediğim orta yolu tutmanın ne kadar zor olduğu. Yalakalığa kaçmadan; ama edilmesi gerektiği gibi teşekkür etmenin zorluğunu anlatmaya çalışıyorum. Size bir iyilik yapan, borç para veren, sizi arabasına alan insanla olan diyaloğunuzun ayarının na kadar zor olduğunu açıklamak istiyorum.

Muhatabınızı teşekkürlere boğsanız, yerlere eğilseniz, insanlar arasında ona farklı muamelede bulunsanız, ona daha bir tatlı gülseniz olmaz. Olursa yalakalık olur.

Sırf bu duruma düşmemek için somurtsanız, kuru bir teşekkürle geçiştirseniz de olmaz. O zaman da nankörlük olur.

Aslında bu ayarın çok da zor olduğuna inanmıyorum. Sadece bu ayarı tutturamayanları görünce üzülüyorum. Üzülünce de gelip buraya yazıyorum. Psikologa verecek param olsa hiç blogla uğraşır mıydım. :)

Neden Linux Kullanıyoruz

2011-08-25T01:20:00.001+03:00

Kimi zaman bana sorulan bu sorunun cevabını vermeyi düşündüm. Bu konuyu bilgisayarı Windows sanan kişilere anlatmak zordur. Çünkü hala akılda bir işletim sistemi kavramı oluşmamıştır. Buna rağmen ben, okuyan insan için zor bir şeyin olduğuna inanmıyorum. Okumak her zorluğun üstesinden geliyor. Yeter ki biz komik videolardan, dizilerden ve çağımızın vebası oyunlardan biraz fedakarlık edelim.

Linux'un hayatıma nasıl girdiğini daha önce anlatmıştım. İki yıldır da sadece Linux kullanıyorum. Çok şükür Windows'la hiç işim olmuyor.

Peki neden Linux?

Bu soruya şu an için cevap vermem gerekirse "özgür olduğu için" derim. Canım sıkkınken sorulsa "Linux'la kafam rahat olduğu için" derim. Virüslerden korkan biri sorsa "virüs sorunu olmadığı için" derim. Vista kullanan biri sorsa "Linux çok hızlı" derim. Mac kullanan biri sorsa "görselliği aklımı aldığı için" derim.

Linux'a merakla başladım ama çok sevdim. Çünkü kullanırken kendimi hırsız değil mal sahibi gibi hissediyorum. Linux camiasına girince farklı yerlerden, farklı fikirlerden insanın, şeklime, cahilliğime bakmadan bana kıymet verdiklerini gördüm. Her sorunumla, sıkılıp bırakmak istememe rağmen ilgilenenler gördüm. Hiçbir karşılık beklemeden vakitlerini başkaları için harcayanları gördüm. Gündüz çalışıp gece geç saate kadar forumlarda insanlara yardım edenleri gördüm.

Bu güzel ortamlarda olmak, bu güzel insanlarla konuşmak bile çok büyük bir güzellikti ama kullandıkça Linux kullanımının da harika olduğunu fark ettim. Eskiden kullandığım birçok şey yoktu ama hayatın onlardan ibaret olmadığın anlamıştım. Eski dünya farklıydı; Linux dünyası farklı... Alışkanlıklarımı arayacağıma yeni dünyama alışmam gerektiğini fark ettim.

İki yıldır Gnu/Linux kullanıyorum. Birçok dağıtım denedim. Hepsinde güzel bir şeyler buldum ama en çok Ubuntu kullandım. (bu biraz da benim külüstürle ilgili) Kimi zaman kullanmam gereken programları kullanamadım. İdefix'ten e-kitap alamadım. İzlemek istediğim bazı videoları izleyemedim. E devlet sitelerinde sorun yaşadım ama bunları hiç dert etmedim. Çünkü bu Gnu/Linux'un değil, Gnu/Linux'tan habersiz cahillerin sorunuydu.

Çok şükür hala Linux kullanıyorum. Bu kadar güzel bir şeyi bana hiçbir karşılık beklemeden sunan insanların, ben kullandıkça mutlu olduklarını düşündükçe daha bir aşkla, daha bir şevkle kullanıyorum. Allah izin verirse kullanmaya devam edeceğim.

Beyin Kanayınca Dil Ne Yapsın

2011-08-25T01:19:00.003+03:00

Bu akşam bir hasta ziyaretine gittik. ilk okula giden bir çocuk beyin kanaması geçirmiş. Yoğun bakımdaymış.

Giderken hiçbir şey bilmiyordum. Babası anlattı: Babası mutfaktayken çocuk yanına gitmiş. "Baba konuşamıyorum" demiş. Babası sormuş ne oldu diye ama o her seferinde daha da ağırlaşarak aynı şeyi tekrarlamış. Biraz sonra hepten dili dönmez olmuş. Babası onu alıp hastaneye götürmüş. Yolda sol tarafının uyuştuğunu görmüş. Tomografi çekmişler beyin kanaması çıkmış.

Ben yeni sanıyordum ama bu olay on üç gün önce olmuş. Çocuk hala yoğun bakımda. Artık katı yiyecekler de yiyebiliyormuş ama hala kafası kan doluymuş. Doktor beyninde bir düğüm oluştuğunu, ve anjiyo veya ameliyat ile düzeltilmesi gerektiğini söylemiş.

Çocuk herhangi bir darbe yememiş. Yere falan da düşmemiş. Yani çarpma falan yok. Aniden olmuş.

Hey gidi kendine güvenen insan. Bak gör ki aslında hiçbir şeye sahip değilsin. Bu küçük olaydan ibret almazsan depremlerden al. Onlar da ne ki dersen tsunamileri, nükleer sızıntıları düşün. Hiçbiri umurumda değil dersen sadece ölümü düşün. Çünkü bu güne kadar ondan kaçan olamadı.

Gören de Dişi Ağrıyor Sanacak

2011-08-25T01:19:00.001+03:00

Perşembe günü yine dişim ağrımaya başladı. Yediğim içli köftelerden miydi, hindistan cevizli çikolatalardan mıydı yoksa kaçak çaydan mıydı bilmiyorum; fena ağrıyordu. Beni kantinde, kaynanam ölmüş gibi üzüntülü gören bir arkadaş yanıma geldi. Dişim ağrıyor deyince ne hissettiğimi anladığını, Allah'ın gavurlara bile diş ağrısı vermesini istemediğini söyleyip bana bir de fıkra anlattı.

Padişahın birinin dişi ağrımış. O kadar şiddetli ağrıyormuş ki padişah feryat etmeden duramıyormuş. Bakmış haline utanmış. Diş küçük bir şey olduğu için ağrısı da küçük olmalı demiş. Halbuki dişi çok ağrıyormuş. Düşünmüş taşınmış en iyisi elimi keseyim demiş. Almış bıçağı elinde derin bir yara açmış ve başlamış rahat rahat bağırmaya.

Bunu duyan vezirler mezirler doktorları çağırmışlar. Doktorlar gelmiş "padişahım ne oldu" demişler. Padişah elini gösterince doktorlar: Allah iyiliğin versin padişahım, biz de dişin ağrıyor sandık

Anlamadan Tv İzlemek

2011-08-25T01:18:00.001+03:00

Dün akşam en son El Kevser kanalını seyrettim. Televizyonu kapattım. Sabah kalkıp okula gittim. Annem televizyonu açmış. Kanal değiştirmeyi bilmediği için mecburi El Kevser'i izlemiş.
Anlatıyor: İki çarşaflı kadın çıktı konuştular, konuştular, konuştular; onlar gitti başka bir kadın çıktı çiçeklerden bahsediyordu galiba, o da konuştu, konuştu, konuştu, ardından iki adam çıktı onlar da konuştular, konuştular, konuştular...
Eee dedim, bir şey anlamadan nasıl seyrettin bu kadar? Bazı kelimeleri anlıyordum dedi. Arapça'nın nesini anladın diye sordum, ara sıra salavat getiriyorlardı dedi.

Burada komik olan annemin anlamadığı dilde televizyon seyretmesi değil çünkü annem bunu yıllardır yapıyor. Tek kelime Türkçe bilmeden yıllardır televizyon seyrediyor zaten. Asıl mevzu, hemen hemen her zaman karşılıklı iki kişinin konuştuğu, arapça bir kanalı seyretmiş olması.

Ön Yargılardan Kurtulmalı

2011-08-25T01:17:00.003+03:00

Yazdığım bir yazıya değerli arkadaşlarımın yaptığı yorumları okuyunca bir şeyler hakkında yorum yaparken daha dikkatli olmam gerektiğini anladım. Gerçi isim vermedim. Herhangi bir insanı çağrıştıracak bir şey yazmadım ama yine de utanır gibi oldum. Neden utanmadın da utanır gibi oldun derseniz hala iddiamda haklı olabilirim.

Haklı olayım veya haksız, karar vermede acele ettiğim kesin. Tamam herhangi bir alanda profesyonel değilim, yazılarımı birçok insan okumuyor ama kendime hesap veriyorum. Belki yazdıklarım bir insanı etkilemeyecek ama kişiliğimin aynası olan bloğum, beni bana örnek gösterecek.

Peki bir alanda yazarken o konu hakkında detaylı bilgi sahibi olmak mı lazım? Bunu iddia edemem ama bir şeyler bilmek gerek.

Aslında ben cahili olduğum bir konuda yazmadım. Tamam kabul ediyorum kimi zaman ağzıma geleni söylerim ama her aklıma geleni yazmam. Yazarken biraz düşünürüm. Buradaki sorun galiba benim ön yargılarımdan kaynaklı.

İnşallah zamanla okuduklarım, arkadaşlarım ve Rabbimin yardımıyla bu kötü hastalığın etkisinden kurtulur; herkese hak ettiği değeri veririm.

Yazar Ne Yazar Ne Yazmaz

2011-08-25T01:17:00.001+03:00

"Ilık bir ilkbahar akşamıydı." Yok yok sıcak bir yaz öğlesi olsun. O da olmadı buz gibi bir kış şafağı olsun ama ılık bir ilkbahar akşamı olmasın. Bilmiyorum ılığın sizin için anlamı ne; benim için soğumaya yüz tutmuş bir çaydan başka bir şeyi hatırlatmıyor.

Bu berbat girişten sonra meramımı anlatayım: Bilirsiniz piyasada bir sürü kitap var. Gelen yazıyor; giden yazmış ama kimisi sadece yazarken kimi yazdığına ruhundan bir parça eklemiş.

Ağzı bozuk blog yazarlarının kitap bastırdığı günümüzde o kadar kötü bir durum var ki nasıl diyeyim bilmiyorum. Eline güzel bir hikaye geçiren bir kitap yazmış, okuyunca keşke hikayesini bir yazara verseymiş diyorsunuz.

Kendinizi kitaba kaptırmadan okursanız görürsünüz ki bazı yazarlar oldukları gibi yazacaklarına okuyucuya güzel görünmek için taklalar atıyorlar. Yersiz devrik cümleler, birkaç kısa cümlenin birleşiminden oluşan paragraf cümleler, klişe laflar, imkansız benzetmeler ve benzeri...

Özellikle meşhur olmuş birilerinden böyle şeyleri okuyunca ne diyeceğimi bilmiyorum. İmkansız benzetmeler dedim ya, niye böyle bir yola başvurulur anlamıyorum. Benzetme insanlara bir şeyler hissettirmek için yapılıyorsa bir duyguyu, hiç olmamış veya olması imkansız bir şeye benzetmenin ne gibi bir anlamı olabilir?

Hangi birini söyleyeyim bilmiyorum. Söylememin bir faydası olur mu onu da bilmiyorum ama söyleyeceğim. Zaten buraya yazmamın bir şeyleri düzeltme gibi bir hedefi yok. Birileri buraya bakıp yazma niyetlerinden vazgeçerse ne mutlu bana :)

Tanrı Öldü

2011-08-25T01:16:00.001+03:00

Bir fıkra var: Biri duvara "Tanrı öldü. Nietzsche" diye yazmış. Aradan zaman geçmiş Nietzsche ölmüş. Bunu duyan bir adam duvara "Nietzsche öldü. Tanrı" diye yazmış.

Biz hep bunları, bilmeden, tanımadan böyle şeylerle anlatıp güldük. Biri Freud dedi mi hemen sapık dedik. Biri Marx dedi mi "yahu biliyor musunuz Komünizm'de kadınlar ortak maldır, isteyen erkek istediği eve gider" gibi yalanları tekrarladık.

Kalkıp Komünizm'i savunacak değilim. Ya da bu adamları övecek de değilim ama bu tavırların bir Müslümana yakışmadığını da içime atacak değilim.

Birincisi bir Müslümanın, yeryüzünde korkacağı, çekineceği bir fikir yoktur. İslam o kadar mükemmeldir ki hiçbir "izm" ona ne bir eksik bulabilir ne de kendisinde olan bir şeyin İslam'dakinden daha iyi olduğunu savunabilir. Eğer bunun aksini iddia edebileceğiniz bir şeyler gördüyseniz ya yanlış görüyorsunuz ya da aslında gelenekte olan bir şeyi İslam'dan sayıyorsunuzdur.

İkincisi de eğer birilerini veya bazı fikirleri düşman olarak görüyorsanız onlar hakkında bilginizin olması lazım. Çünkü sadece bildiğinizden emin olabilirsiniz. Düşmanlarınız hakkında ne kadar detaylı bilgiye sahip olursanız onlarla o kadar iyi mücadele edersiniz. İslam düşmanları bunu iyi biliyorlar. Oryantalistler eğer İslam hakkında altmış bin kitap yazıyorlarsa (bir hocamız söyledi) bu onların bunu ne kadar iyi anladıklarının delilidir. Ülkemizde yazan bazı sosyalistlerin kitaplarını okursanız görürsünüz ki onlar hep Müslümanların açıklarını kullanıp aslında günümüzde Müslüman geçinenlerin hepsinin İslam'a ihanet ettiklerini savunurlar.

Bir de şu var ki İslam'ın yalana ihtiyacı yoktur. Yalanlarla İslam'a hizmet ettiğini sanmanın anlamı da yoktur. İslam Allah'ın dinidir ve eksiksizdir.

Ubuntu Denetim Merkezi

2011-08-25T01:15:00.001+03:00

Ubuntu'nun Windows'taki Denetim Masası tarzı bir yönetim merkezi yoktur. Eğer Mandriva kullandıysanız gelişmiş bir yönetim merkezinin ne kadar kullanışla olduğunu bilirsiniz. Eğer benim ihtiyacım yok, ben Uçbirim'i Tetris oynar gibi kullanırım diyorsanız sağda okuyabileceğiniz yazılar var. :)

Ubuntu Tweak aslında bir yönetim merkezi midir; değil midir bilmiyorum ama ben bu gözle bakıyorum ona. Eğer daha önce görmediyseniz bu zamandan sonra Ubuntu kullanımınızı kolaylaştıracağına eminim.
Ubuntu Tweak'in kullanımını anlatmayacağım. Zaten Türkçe ve kullanımı çok kolay. Ben sadece biraz özelliklerinden bahsetmek istiyorum.

Ubuntu Tewak ile
- Güncelleme yapabilir, yansı listenizi düzenleyebilirsiniz.
- Resmi depolarda olmayan ve çok kullanılan paketleri kurabilirsiniz. JDownloader gibi...
- Giriş ekranınızın görünüşünü ve davranışını kontrol edebilirsiniz.
- Compiz ayarlarınızı düzenleyebilirsiniz.
- Masaüstünde görünen Bilgisayar, Ev, Çöp ve Ağ Bağlantıları dizinleri gösterip gizleyebilir, adlarını değiştirebilirsiniz.
- Pencereleri ayarlayabilirsiniz. Eğer son sürümde sola alınan başlık çubuğu düğmelerini eskisi gibi kullanmak istiyorsanız bunu rahatlıkla yapabilirsiniz. Hatta düğmelerin yerini istediğiniz gibi kişiselleştirebilirsiniz.
- Kısayollar atayabilir, düzenleyebilirsiniz.
- Ev dizininizdeki alt dizinlerin yolunu değiştirebilirsiniz.
- Sistem bilgilerini görüntüleyebilir, makine adını değiştirebilirsiniz.
- Tüm dosya tiplerinin varsayılan uygulamalarını değiştirebilirsiniz.
- Sistem önbelleğini boşaltabilir, eski kernelleri silebilirsiniz.

Bundan başka daha saymadığım özellikleri var. En iyisi kurup görmek. Ubuntu Tweak'i kendi adresinden indirip üstüne iki kez tıklayarak kurabilirsiniz.

Öğretmenler ve Ders Geçirenler

2011-08-25T01:14:00.001+03:00

Son zamanlarda okuyan insanların çoğu, geçimlerini sağlamak için okuyor. Genelde, yarım gün olması ve tatilinin daha fazla olması nedeniyle de öğretmenlik tercih ediliyor. Benim şahid olduğum hemen hemen herkes sevdiği veya yapabileceği alana değil; para kazanacakları alanlarla ilgileniyorlar. Bu da beraberinde önemli sorunlar getiriyor.

Okul okuyan herkes kendine göre öğretmenleri sınıflandırabilir. Kimisi sırf maaşın alabilmek için okula gelir. Kimisi öğrencilerle savaşarak emekli olur. Eğer sıralamam gerekirse dört çeşit öğretmen var derim. Bu ikisi dışında bir baba öğretmenler bir de gerçek öğretmenlervardır.

Baba öğretmenler öğrencileri çok severler. Öğrenciler bir çaba göstermeseler de gerekli notu verirler. Dersleri sohbet şeklinde geçer. Öğrenciler, bu öğretmenlerin kendilerine bir şey katmadıklarını yıllar sonra anlarlar.

Gerçek öğretmenleri hepimiz biliyoruz. Derse zamanında gelen, dersini seven, notu önemsemeyen ama aynı zamanda kimseye hak etmediği notu vermeyen vs. diye uzar gider.

Aslında benim üzerinde durmak istediklerim sırf para için öğretmen olanlar. Derslerinden nefret edip teneffüsü iple çekenler. Dersin kaynaması için her şeyi yapanlar.

Böylelerine öğretmen demek aslında öğretmenlik mesleğine, öğretmenlere hakaret oluyor ama ne yapalım cins isim diye bir şey var.

Ne yazık ki biz öğretmenin ne olduğunu anlamadık. Bu gidişle de hiçbir zaman anlayamayacağız.

Git Beş Ay Sonra Gel

2011-08-25T01:13:00.003+03:00

Yıllardır hiç bakmadığım dişlerimden bir ikisi geçenlerde ağrımaya başladı. Pazartesi olunca aldım sağlık karnemi okula gittim. Sevk aldım beni Dicle Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesine gönderdiler.

Ben, şimdi gideceğim, doktorun biri dişlerime bakacak, ağrıyanı çekecek, tedavi için de git bir iki hafta sonra gel diyecek diye düşünüyordum. Ayrıca gittiğim yerin adına bakınca aklıma yabancı filmlerde gördüğüm hastaneler geldi.

Hastaneye gidince danışma ilk önce sağ tarafta kayıt yaptır dedi. Baktım yan yana dört tane sonradan yapılma, lambriyle kapatılma pencere. Pencerelerde ve duvarda herhangi bir tabela yok. Her pencerede iki üç kişi bekliyor.

Kayıttan sonra ilk muayene yazan bir odaya girdim, elimdeki kağıdı sinirli bir bayana verdim. Dışarıda bekle çağıracağım dedi. Yaklaşık yarım saat bekledikten sonra gencin biri beni çağırdı. Göğsünde bir şey yazmıyordu. Aldı beni, insanın içini karartan bir yarım odaya götürdü. Ellilerden kalma bir koltuğa oturttu. Bir dakika kadar dişlerime baktı. Film çekmeye gönderdi. Ben meşhur olacağım derken... (Kabul ediyorum kötü şaka)

Fazla uzatmayayım. Öğleden sonra o genç beni üçüncü kata, tedavi bölümüne gönderdi. Tedavi bölümü şifreli, arksında ne olduğu sır olan bir kapıyla bir küçük, çirkin pencereden oluşuyordu. Tabi kapı daha çirkindi. Kolu kırık, kendisi döküktü. Belki o şifreyi yeni bir kol takacak paraları olmadığı için takmışlardır. :)

Filmi ve kağıdı o küçük pencereden uzattım. Bir saat kadar bekledim. Bir saat kadar sonra üzerine bir tarih yazarak kağıdımı geri verdiler. 21 Mart'ta dişim ağrıdığı için gitmiş olduğum Dicle Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi bana git 5 Ağustos'ta gel dedi.

Hadi diyelim benim için çok önemli değil. Dişimdeki problem beş ay da on beş ay da bekler. Peki ya bekleyemeyenler ne olacak? Orada sürekli ilaç kullandığım halde dayanamıyorum, beş aya kadar dişim çürür gider, bu tarihte askerde olacağım diyenler vardı. Peki bu kadar insan ne yapacak?

Her ne kadar sağlıkta önemli adımlar atılıyorsa da anlaşılan hala çok eksiğiz. Eğer tüm hastaneler öyleyse, küçük bir hastalıktan da gitseniz muhakkak ardından bir psikiyatra uğramanız gerek. Küçük bir şey için saatlerce beklemek bile sizi rahatsız etmeye yeter. Allah kimseyi düşürmesin.

Dünyanın Çivisi Çıkmış

2011-08-25T01:13:00.001+03:00

Televizyonda Zor Ölüm 4 var. Filme bakıp biraz düşününce "nereye gidiyoruz" diye kendime sormak zorunda kaldım. Çünkü birkaç gündür teknolojiyi kullanma şeklimizin hayatımızı nasıl olumsuz etkilediğini görüyorum.

Eskiden ulaşım zorluğu nedeniyle akrabalar birbirlerine misafirliğe gittiklerinde bir iki gece kalırlardı. Meşgul olunacak pek bir şey olmadığından iki taraf da bundan memnun olurdu. Şimdi ise televizyon ve bilgisayarlar o kadar çekici ki kimse gidip gelmez oldu. Gidenler de bir iki saat kalıp ayrılıyor. Tabi bundan da her iki taraf memnun. Her iki tarafın da seyretmeleri gereken dizileri, Facebook'ta paylaşmaları gereken komik videoları var.

Geçenlerde dayımın oğlu bize geldi. Bir hafta burada kaldı. Bir hafta boyunca sabah sekiz, gece bir bilgisayarın başından kalkmadı. Yaptığı tek şey online okey ve Facebook'taki strateji oyunlarını oynamaktı. Bir hafta boyunca bilgisayarımı işgal etmesine rağmen ona "madem ki bizimle konuşmak için gelmedin, bilgisayardan başını kaldırıp yüzümüze bile bakmıyorsun ne diye buradasın" diyemedim.

Sadece bu mu? Bununla kalsa dünyanın çivisi çıkmış demezdim. Bir de yeğenim var. Okula gitmiştim "dayı ben de geleceğim" dedi. Eve yedi buçukta geldik. Yemek yiyene kadar sekiz oldu. Bilgisayarın başına oturdu. İki üç saat sonra dayımın oğlu bilgisayarı isteyince hemen yatıp uyudu. Hiçbirimizle konuşmadı desem abartmış olmam. Sabah da kalkmış gitmiş. Onu yakalasam soracağım "madem öyle ne diye geldin" diye. Ne de olsa yeğenim.

Anlaşılan eski zaman eskide kaldı. Sanal zamana alışmamız lazım. Japonlar gibi kırk metrekare tek bölüm daireler üretip o yaşama ayak uydurmamız lazım. Kim bilir belki aya bile çıkarız.

Hiçlik Makamı

2011-08-25T01:11:00.001+03:00

Nasrettin Hoca'ya sormuşlar: “Kimsin?” “Hiç” demiş Hoca, “Hiç kimseyim.”

Dudak büküp önemsemediklerini görünce, sormuş Hoca: ...“Sen kimsin?” “Mutasarrıf” demiş adam kabara kabara.

“Sonra ne olacaksın?” diye sormuş Nasrettin Hoca. “Herhalde vali olurum” diye cevaplamış adam. “Daha sonra?” diye üstelemiş Hoca. “Vezir” demiş adam. “Daha daha sonra ne olacaksın?” “Bir ihtimal sadrazam olabilirim.” “Peki, ondan sonra?” Artık makam kalmadığı için adam boynunu büküp son makamını söylemiş: “Hiç.”

“Daha niye kabarıyorsun be adam. Ben şimdiden senin yıllar sonra gelebileceğin makamdayım: "Hiçlik makamında!”

Üçlü İttifak | 16.Bölüm | Sakin Ol

2011-08-24T01:47:00.000+03:00

Bir Önceki Bölüm

Bu masaya oturduğunda arkadaşları çok şanslısın demişlerdi. Şansa inanmıyordu ama hoşuna gitmişti bu deyiş. Koca katta, bu kadar masa arasında pencereyi gören bir masada oturmak bir ayrıcalık olmalıydı. Gerçi onlar daha çok masaya ve ekrana bakıyorlardı ama düşünceli zamanlar için dışarıyı görmek çok iyiydi.

Aklında Nermin'den başka bir şey yoktu. Bir elini masaya iliştirmiş diğer elinde bir kağıtla öylece kalakalmıştı. Pencereden dışarı bakıyordu ama gördüğü şey karşıdaki binalar değil, güzel bir bahar manzarasıydı. Hayallere dalıyor, ara sıra farkında olmadan gülümsüyordu. O an Nermin'nin sesini duydu. Hemen arkasındaki kolonun arkasında Serpil'le konuşuyorlardı. Kulak misafiri oldu istemeden:

- Kim o yüzü yanık çocuk?

- Çok tutacak hikayeleri var, yazmayı düşünüyorum.

- Kızım sen fotoğrafçı değil misin? Ne işin olur hikayeyle?

- Evet ama yazmak da istiyorum.

- Neyse onu boş ver. Bak o çocuğa nasıl baktığını gördüm.

- Saçmalama ne alakası var?

- Geç bunları arkadaşım. Ben anlarım. Hem heyecanını çok belli ediyorsun, haberin olsun.

- Bilmiyorum ki ben de. İlk gördüğüm andan beri aklımdan gitmiyor. Onu görünce heyecanlanıyorum. Sanki böyle...

Gerisini duymadı. Masaya iliştirdiği eli düştü. Omuzları çöktü. Hala dışarı bakıyordu ama bu sefer gördüğü sadece hüzündü. Sanki pencerenin önüne aniden bir sonbahar manzaralı branda çekilmişti. Demek ki Nermin'in ilgisizliğinin nedeni buydu. Demek bu yüzden o uzun boylu gencin peşinden koşmuştu.

Ayağa kalktı. Müdürün odasına doğru yöneldi. Artık hiçbir şeyin önemi yoktu. Eğer onun gönlü başkasına aitse onun düşünmek bile anlamsızdı. Bundan dahi utanacak bir terbiyeyle büyümüştü. Müdürün kapısındaydı. Hiç çalmadan içeri girdi. Arkasından kapıyı kapatmadı. "Müdür Bey ben işi bırakıyorum" deyip çıktı. Bir iki adım attıktan sonra geri döndü. Odanın boş olduğunu gördü. Aynadan kendine baktı. Ruh hali çöküktü ama şekli normal görünüyordu. Kendine "sakin ol, sakin ol" dedi. Odadan çıkıp saygılı bir şekilde kapıyı kapattı. Eve gidip dinlenmesi gerekiyordu.

***

Yavuz heyecanla içeri girdi. "Amca, Amca" diye bağırıyordu. Salim Amca belki de son yıllarda ilk defa bu kadar heyecanlanmıştı. Yavuz gibi vakur biri neye heyecanlınmıştı bu kadar acaba? Yavuz "Amca!" diyerek odaya girdiğinde aniden durmak zorunda kaldı. Vedat ve Merve de içerdeydiler. Herkes merakla ona bakıyordu. "Ne oldu" dedi Vedat. Yavuz soru kendisine sorulmamış gibi "ne arıyorsunuz burada" diye sordu. Vedat sinirlenmişti "ne olduğunu anlatacak mısın" Yavuz bu soruyu görmezden geldi. "Amca hemen seninle konuşmam lazım" dedi. Salim Amca durumun ciddiyetinin farkındaydı. Ayağa kalktı. Vedat sesini yükselterek "neler oluyor burada" dedi ki Salim Amca eliyle dur işareti yaptı.

Yavuz'la beraber dışarı çıktılar. Salim Amca Yavuz'un yüzüne baktı. Ne oluyor der gibiydi. Yavuz "Dilistan'ı kontrole gittim yine, bana bu kez Musa demedi." Salim Amca'nın gözleri fal taşı gibi açıldı. "Musa nerede diye sordu ve..." deyip sustu. Sanki Salim Amca'yı heyecanlandırmak istiyordu. Salim Amca sabırsız bir insan değildi ama karşısındaki bu olağan üstü olay onu da heyecanlandırmıştı. "ve ne?" diye sordu. Yavuz "Bu bebek gerçek değil, benim bebeğim, Mervem nerede diye sordu" dedi.

Sonraki Bölüm

Sanal Arkadaşlık

2011-08-23T07:34:00.000+03:00

İnternetin zararlarından çokça bahsedilir. Kimileri bazı zararları için tümünden uzak durmak gerek dese de aslında internet olmazsa olmazlardandır artık.

Hayatımızın vazgeçilmezi olan internet her ne kadar vaktimizi boşa harcamamıza neden olsa da hiçbir zaman hayal bile edemeyeceğimiz arkadaşlıklar kurmamızı da sağlar. Farklı görüşlerden, farklı kökenlerden, farklı ülkelerden insanlar sanal ortamda can ciğer arkadaş olabiliyorlar. Birbirlerine çok şey kazandırıyorlar.

Sanal ortamda kurulan arkadaşlıklar kimi zaman dışarıda kurulan arkadaşlıkları geçebiliyor. Öyle ki bazıları hep internet başında bazı arkadaşlarıyla vakit geçirmeyi, bu tamamen konuşmak dahi olsa çok sevebiliyor, diğer işlerine tercih edebiliyor.

Öyle sanıyorum ki buradaki etken, insanın yazarkenki serbestliği, kendini sınırlayan bir şeyin olmaması ve karşı tarafın tanınmıyor olmasıdır. Eğer konuşan kişi iyi bir hatipse o kişiye insan çok fazla ısınabiliyor. Çünkü hiçbir kötü yanı bilinmiyor. Sadece konuşması, yani en iyi yaptığı şey görüldüğünden samimiyet oldukça ilerleyebiliyor.

Sanırım bir diğer etken de insanın klavye başındaki rahatlığı. Normal hayatta karşınızda duran insandan duygularınızı gizleyemezsiniz. Ne kadar oyuncu da olsanız gözleriniz sizi ele verir. Fakat sanalda görülen tek şey yazı olduğundan istediğinizi yapabilirsiniz. Siz bilgisayar başında ağlarken, karşınızdakilere gülücükler yollayabilir, hatta şakalar yapabilirsiniz. Gözlerinizden damlayan yaşlar, klavyenizden çıkan seslerle size hüzünlü besteler dinletirken, bunu karşınızdakine oyun havası olarak aksettirebilirsiniz.

Sanal artık bizim dünyamız. Burada hemen ekranın arkasında yaşıyoruz. Tron Efsanesi'ndeki gibi içeri girmek için yeni bir teknoloji icad edilene kadar kendimizi burada gizlemeye devam edeceğiz.

Kaymakama Koruma Ordusu

2011-08-22T07:39:00.000+03:00

Cuma namazına gittiğimde cami sokağında polislerin olduğunu gördüm. Halk da belli bir yöne doğru bakınca acaba operasyonlar yüzünden yürüyüş falan mı var Cuma saatinde diye kendime sordum. Camiye yaklaşınca insanların "kaymakam geliyormuş" dediklerini duydum.

Camiye girdim. Dış kapının önünde uzun namlulu silahlarla bekleyen polisler vardı. İçeri girdim, üst kata çıktım. Pencereden sokağa bakınca polislerin çok olduğunu gördüm. Her tarafı tutmuşlardı ve bir sürü araba vardı. Bana garip geldi, sürekli ilçede olan bir kaymakam neden bu kadar korunur ki?

Biraz sonra bulunduğum kata, kulağında kulaklık olan bir koruma geldi. Etrafı kontrol edip alt katı gören bir yere oturdu. Bu işte kesin bir iş var dedim.

Namaz bittikten sonra dışarı çıktım. Kalabalıktan gelenin kim olduğunu göremedim. Lüks bir makam otomobili görünüyordu insanlar arasında. Ben yolun karşısına geçene kadar araba hareket etti. Etrafındaki gözlüklü ve kulaklı korumalar dikkat çekiciydi. O arada makam otosunun plakasını da gördüm. 0026 yazıyordu.

Camimize Türkiye'nin yirmi altı plakalı arabasına binen biri gelmişti, bu kalabalık onun içindi fakat ben hala bir kaymakama neden 0026 plaka bir araba veriliri düşünüyordum. Buna rağmen hala zeki olduğumu düşünenler var.

Yoluma devam ettim. Arkama bakınca bir arkadaşımın geldiğini gördüm. Bekledim yanıma gelince, Allah kabul etsin, hal hatır derken "kimdi bizim camiye gelen" diye sordum. O da adını bilmediğini söyledi. "O kel olan bakan var ya, hani Gercüşlü" dedi.

Meğer bizim camiye maliye bakanı Mehmet Şimşek gelmiş.

Üçlü İttifak | 12.Bölüm | Su Sebili

2011-08-20T06:18:00.001+03:00

Bir önceki bölüm

- Ne yapmaya çalışıyorsun amca, onları gerçekten Çukurca'ya göndermeyeceksin değil mi diye sordu Salim Amcaya.
- Vedat Merve'yi seviyor, Merve de annesini bulmayı çok istiyor. Merve'nin anne özlemi Vedat'a güç verebilir. Böylece Vedat ayağa kalkarsa bu ne büyük bir iş olur düşünebiliyor musun?
- Her şeye rağmen bence Merve'ye bunları anlatmamalıydın, diyelim ki Vedat iyileşti, o zaman nasıl söyleriz annesinin burada olduğunu? Bir de durumunu öğrenince Merve ne yapacak hiç düşündün mü?Yaşlı çınar eliyle beyaz sakalını karıştırdı. Yavuz'un tam aksi yöne doğru kafasını çevirdi. Bir şeye bakıyor gibiydi oysa ki sadece düşünüyordu. Yavuz bir cevap beklemiyordu aslında ama dikkatle Salim Amcaya bakıyordu.
- O zaman bakarız. Her şeyin bir çaresi bulunur. Gidip baktın mı ona?
- Evet.
- Nasıl?
- Eskisi gibi, pencerenin kenarında oturup oyuncak bebeğini seviyor. Yine bana Musa dedi.

Yavuz kolundaki saate baktı. Gitmesi gerekiyordu. Hiçbir şey söylemeden yerinden kalktı. Salim Amca arkasından bir şey konuşmadı. Yıllardır böyle alışmışlardı bundan sonra da böyle devam edeceklerdi anlaşılan. Otobüs durağına gelince önce nereye gideceğini düşündü. Acaba önce rehabilitasyon merkezine, Vedat ve Merve'nin yanına mı gitsem, yoksa... Gelen otobüse bindi.

Büyük bir binanın kapısından içeri girdi. Kapıdaki güvenlik görevlisi ona bakmamıştı bile. Tabelalara baktı. Gideceği bölüm üçüncü kattaydı. Asansörü sevmediğinden merdivenlerden çıktı. İnsanlar rahatlık yüzünden sağlıklarını hiçe sayıyor ve hemen hemen hiç yürümüyorlardı. Üçüncü kat çok kalabalıktı. Bir sürü masa vardı, kimin nerede olduğunu bilmek için bilmek gerekiyordu, ya da bir süre aramak. Ellerindeki kağıtlarla merdivene doğru yönelen birine bir şey sordu. O da parmağıyla bir yeri işaret etti. Teşekkür edip oraya doğru yöneldi. Su sebilinin yanına gelince durdu.

Masasında oturup, ekrana bakıyordu. Kafasını hafif sola eğmiş öylece bir şeyler okuyordu. Omuzlarına kadar olan saçları yüzünün sol yarısını kapatmış, sağ taraftan ise kulağını arkasına takmıştı saçlarını. Belki de bu yüzden başını sola doğru eğik tutuyordu. Ellerinden biri farenin üstündeydi. Diğer elini ara sıra istem dışı yüzüne sürüyordu. Yavuz bir süre orada durup onu seyretti. Sonra masasına gitti.

- Selam. Nermin neye uğradığını şaşırmıştı. Ayağa kalkmakla kalkmamak arasında kararsız kaldı. Sonra kalktı. Elini Yavuz'a doğru uzatıp
- Günaydın, hoş geldiniz. dedi.
- Hoş bulduk.
- Buyurun şöyle oturun lütfen diyerek Yavuz'a yer gösterdi. Yavuz oturduktan sonra bir süre bekledi. Yüzündeki tebessüm yerini ciddiyete bıraktı.

Sonraki Bölüm

Öğretme(n)

2011-08-19T04:38:00.000+03:00

Orta okul birdeyken Türkçe dersimize bir sınıf öğretmeni giriyordu. Öyle sanıyorum ki Türkçe dersini de bilmiyordu ve kesinlikle öğrenciye de insan gözüyle bakmıyordu. Bir süre devam edince biz dersten de okuldan da soğuduk. Hatırlıyorum belki her ders "kasaptan etleri getirsek koysak bu sıralara sizden iyi dinlerler" diyordu. Bunu o kadar tekrar ediyordu ki artık kendimizi et yığını olarak görüyorduk.

Sene döndü biz orta okul iki olduk. Türkçe öğretmenimiz değişti. Fırat adında genç bir öğretmen girmeye başladı derslerimize. Branşı Türkçe'ydi ve sanırım alanında çok iyiydi. Hitabeti de öyle iyiydi ki o konuşurken başka bir şeyle ilgilenmek için aşık olmak gerekirdi.

Bu hocayla birlikte ben Türkçe dersine ısındım. Sanırım o yaşlarda şekillenmeye başlayan yönelimlerinden biri de Türkçe dersi oldu. O zamandan bu zamana kadar hep en sevdiğim ders Türkçe oldu. Zaten orta okuldan birden beri başladığım kitap okumanın da etkisiyle Türkçeyi artık çevreme göre daha iyi biliyordum. Mesela Kürtçede ö harfi olmadığından bizim buralarda ü ve ö harfi hep karıştırılır. Bizim böyle sorunlarımız hiç olmadı çok şükür. Hala bazı deyimlerde sorun yaşasak da öğreniyoruz.

Anlatmak istediğim şu ki öğretmen çok önemli. Size bir şeyi anlatan kişi onu severek anlatıyorsa bu, o anlatılanı sizin de sevmeniz demektir. Eğer anlatan anlattığını yaşayarak anlatıyorsa siz de dinlerken, öğrenirken yaşarsınız öğrendiğiniz şeyleri. Durum bunun tersiyse elde olan, öğreten için de öğrenen için de hüsrandan başka bir şey değildir.

Keşke öğretmenler buna göre alınabilseydi. Keşke anlatmasını bilenler, yaptıkları işi sevenler öğretmen olsaydı. Keşke öğretmen olmanın amacı iş sahibi olmak olmasaydı. Belki o zaman ben de şu an biraz matematik biliyor olurdum.

Üçlü İttifak | 9.Bölüm | Annemi Özledim

2011-08-18T07:30:00.001+03:00

Bir önceki bölüm

Denizden gelen ılık rüzgar saçlarını dalgalandırıyordu. Ağlamaktan kıpkırmızı olmuş gözleriyle ufka bakıyordu. Vedat öylece oturmuş Merve'nin şoktan kurtulup bir kelime etmesini bekliyordu. Merve hala Salim Amca'nın anlattıklarının şokundaydı. Bastonuna dayanmış yaşlı çınar, on beş yıllık ağzını bir açmış pir açmış, Merve'nin yüreğini dağlamıştı. Merve geçmişini öğrenmişti ama buna da çok üzülmüştü. Uzunca bir süre ağlamış, sonra da Vedat'ı alıp deniz kenarına gelmişlerdi.

- Sence annem yaşıyor mudur? Diye sordu Vedat'a. Vedat:
- Kim bilebilir ki?
- Ah Salim amca, neden beni alıp onu orada bıraktın, neden onu da almadın? Nasıl bir kader bu? diye ağlamaya başladı yeniden. Vedat onu sakinleştirmeye çalıştı:
- Onu da otobüse bindirmeye çalışmışlardır, hikayenin sonunu dinlemedin aslında. Büyük bir ihtimalle o an annen kendinde olmadığından babanı bırakmak istememiştir.
- Her ne olursa olsun bir kadın orada nasıl bırakılır? Gitmeliyim, kesinlikle Çukurca'ya gidip onu bulmalıyım. İçimde bir his yaşadığını söylüyor.
- Saçmalama, nasıl bulacaksın onu, daha kim olduğunu bile bilmiyoruz. Salim Amca da bilmiyor. Sadece annenin sana otobüste Mervem Mervem diye sarıldığını görmüş o kadar.
- Ne yapayım, böylece bekleyeyim mi?
- Başka çaremiz var mı? Yirmi dört yıl sonra hangi izi takip etmeyi düşünüyorsun?
- ?!...
- Artık bambaşka bir hayatın var. Geçmişi bir sünger çekmeliyiz. Hepimizin geçmişi hüzünlerle dolu fakat unutmaya çalışmak zorundayız. Bak bundan sonra ben de buradayım, sen hep kalmamı istemiyor muydun? Seninle birlikte belki ......
Merve telaşla gözlerini silip Vedat'a döndü.
- Evet belki ?
- Şey... sen üşümedin mi? Eve dönmeyelim mi? Merve istediği cevabı alamamıştı fakat üstelemek istemedi.
- Üşüdüm sanki biraz, hadi gidelim dedi.

Dördü birden sofra başında oturuyorlardı. Kimsenin iştahı yoktu. İstemeye istemeye yiyorlardı. Merve elindeki kaşığı bırakıp "Ben Çukurca'ya gideceğim" dedi. Vedat "fakat bunu konuşmuştuk" deyince Salim Amca elini kaldırdı: "Tamam git ama yalnız gidemezsin. Vedat ayağa kalkınca beraber gidersiniz" Bu konuşma salonda buz etkisi yapmıştı. Vedat ayağa kalkabilecek miydi, bu önemli bir sorundu. Tedavi olsa bile bu çok uzun sürebilirdi. Acaba Salim Amca başka bir yolla gitme mi demek istemişti yoksa Vedat'la ilgili bir şeyler mi düşünüyordu?

Bir sonraki bölüm

Allahım sen konuyu biliyorsun, Amin!

2011-08-17T07:24:00.001+03:00

Kimi zaman sosyal paylaşım sitelerinde bu cümleye rastlıyoruz. Genel itibariyle şaka olsun diye söylenen bu söz bence son derece tehlikeli ve üzerinde düşünülmesi gereken bir sözdür.

İnsanı yoktan var eden, insanın sahip olduğu her şeyi kendisine veren Allah'tır. İnsan dünyaya gelince bunun farkında olmadan başlar hayata. Yanında anne ve babası vardır ve çocuk olduğu sürece ona her gerekeni onlar verir. Çocuk Allah'ın verdikleri konusunda bir şey görmeden büyümektedir. Bu bilinçle büyüyen çocuk bir yetişkin olduğunda da kendi ihtiyaçlarını kendi karşılamak zorunda olduğunu görmekte ve herhangi bir konumda Allah'ın verdiği bir şeyi gözüyle görmemektedir.

Hayatın yüzlerinden biri olan maddi yüz bunu gösteriyor. Kim çalışırsa elde eder. Bunun karşısında hayat içinde bir de manevi yön vardır ki herkesin bundan haberi yoktur. Bütün insanlar için çok önemli bir sorun olan bu manevi yön genelde dini duygular tarafından baskı altına alınır. Böylece insan, boşluk hissini bu duygularla avutur. Dindar olmayan insanlarda ise vakti boşa harcamakla arka plana atılan manevi yön, insanın boşluğu hissetmesine engel olacak bol aksiyonla unutulur. Kimi dindar olmayan insanlar da hayatta önüne başka hedefler koyarak manevi yönlerini bu hedefe ulaşma gayretiyle doyurur.

Fakat insan yaratılışı bunlardan hiçbirine göre değildir. İnsanın içinde bir tanrı duygusu vardır ve bu duygunun öyle ya da böyle doyuma ulaştırılması gerekir. Tanrıyı bulamamış bir insan her zaman içinde bir boşluk hisseder. Buna karşın tanrıyı bulabilmiş, onun varlığının farkına varmış bir insan tüm zorlukların üstesinden gelebileceği bir güç bulmuş demektir.

Bu güç duadır. İnsanın tanrısıyla, yaratıcısıyla, hiçbir şekilde ulaşma imkanı olmayan o yüce güçle iletişiminin adıdır dua. Dua insanı rabbe götüren, onu manevi boşluklardan yüce tatminlere ulaştıran bir sedadır. Dua, insanın dünyadaki yaşamına anlam veren, onu uyuyan insanlardan farklı kılan en güzel nidadır.

Yazının başında söylediklerimize dönersek duada en önemli şey yapılanların itirafıdır. Bu duanın kabul olmasının yoludur. Çünkü yanlışını itiraf eden insan onu bir daha yapmayacağını da kendisine kabul ettirmektedir. İsterseniz deneyin, bir insanla bir sorun yaşayın. Sonra gidin ondan af dileyin ama sadece beni affet deyin. Sonra bir başka insanla sorun yaşayın, ondan af dilediğiniz zaman ben böyle böyle yaptım hatalıyım lütfen beni affet deyin. Bakın bakalım hangisi önce affediyor.

Önemli olan günahı itiraf etmek ve Allah'tan istemektir. İnsanı manevi olgunluğa ulaştıran budur. Aksi halde zaten her şeyi bilen Allah'a dua etmenin de bir anlamı olmazdı. Hatta yaşamak da amaçsız olurdu.

Vefasız Yar

2011-08-16T09:07:00.001+03:00

Yine uyku tutmadı bu sabah. Yatakta öylesine dönerken sivrisineğin biri gelip sol elimin üstüne kondu. O ısırmadan ben indireyim şaplağı diyerek sağ elimi kaldırdım, tam indirecekken sivrisinek ön sağ ayağını kaldırarak "dur abi dur" dedi. Ben ne oluyor diye, bir elim havada öyle şaşkın şaşkın bakarken, "vallaha ben erkeğim, erkekler kan içmez" demesin mi? "Ne rahatsız ediyorsun o zaman" dedim sivrisineğe. Derinden bir ah çekip anlatmaya başladı.

"Duydum ki sen bizden anlıyormuşsun. Geçenlerde bizimle ilgili bir yazı yazmışsın. Beni de bu sabah efkar bastı geleyim derdimi sana anlatayım dedim" dedi. "Bir git işine, benim derdim bana yeter" dedim. Boynunu büktü. "Bu garibe acı, çok şey mi istiyorum, azıcık dinleyeceksin" dedi. Kendimden çok başkalarına üzülen, hatta bu yüzden kendine acılar çektiren yufka yüreğim dayanır mı böyle bir feryada. Anlat bakayım dedim.

"Abi" dedi. "Ben bir kıza aşık oldum, beni benden aldı. Bir göreceksin abi o kadar güzel ki. Upuzun bacakları, ince beli, kocaman gözleri ve eşsiz hortumuyla bir melek gibi. Onu görünce kalbim yerinden fırlayacakmış gibi oluyor." Senin de mi kalbin var diye sordum. "Dalga geçme lütfen, burada adam gibi bir şey anlatıyoruz" dedi bana. Sivrisinek başımıza adam kesildi, bizi adamdan saymıyor şimdi.

"Abi ben bu kızın peşinden günlerce dolaştım. (bu onlarda çok uzun bir süre) Bu insafsızın kızı bir türlü bakmadı bana. Onu etkilemek için ne taklalar attım bilemezsin. Neyse sonunda taş değil ya, kalp onunkisi de. Gerçekten sevdiğimi görünce bana bir güldü. Uzatmayayım, arkadaş olduk. Gezdik tozduk eğlendik. Ben onu deliler gibi seviyorum ya, sanıyorum ki o da beni seviyor. Aslında hiç belli etmiyor ama benim aklım başımdan gitmiş farkında değilim. Ona romantik şeyler söylüyorum kimi zaman sus böyle konuşma bile diyor.

Neyse, geçenlerde hastalandım, iki gün hasta yattım evde bu vicdansız bir kere bile gelip sormadı. Ben zaten hastalıktan ateşler içinde yanıyorum. Bir de bunu düşününce içim de yanıyor. Ben olsam bir dakika yanında ayrılmayacakken o bir kere bile gelmedi ziyaretime görüyor musun abi vefasızlığı?

İyileştim gittim yanına. Onu görünce yine aklım başımdan gitti tabi. E kalp bu kafa yok ki. Hastaydım hiç sormadın dedim bana ne dese beğenirsin hastalanmasaydın, sen kendini hasta ediyorsun. Düşünebiliyor musun abi, meğer ben onun umurunda bile değilmişim. Ulan ben senin derdinden ölüyorum sen bana böyle mi diyorsun dedim işte o an beni bitiren lafı da kullandı kendini öldürme o zaman..."

Sana değer vermiyorsa bırak git o zaman. Tamamen terk etsen en azından unutursun zamanla dedim. "Ah abi sen daha benim derdimi tam dinlemedin" dedi. "Ben de zaten bana değer vermeyeni ne yapayım deyip onu terk etmeyi düşünüyordum. Yeniden yanına gittiğinde aramızda hiçbir şey yokmuş gibi, sadece arkadaşmışız gibi davranmaya çalıştım bu sefer kızmaya başladı. Bana tavır yapıyor, küsüyor konuşmuyor. Benden ne istiyor abi bir anlasam?"

Ula sivri dedim. Benim gibi adama bu yapılır mı? Sabah sabah yüreğimi dağladın be. Şimdi seni burada ezip kurtarsam bu çileden bana ne dersin dedim. Küçük sivrisinek insanları utandıracak şu sözleri sarf etti:

"Vallaha abi şimdi ez beni de kurtulayım derdim ama ben yine onun için üzülüyorum. Ya öldüğümü duyup birazcık da olsa üzülürse..."

Üçlü İttifak | 6.Bölüm | Dur Gitme

2011-08-16T01:11:00.001+03:00

Bir önceki bölüm

"Bize o günleri tekrar yaşatmak mı istiyorsunuz" diye söze girdi Vedat. Nermin panikle "hayır amacım bu değil, ben düşündüm ki belki anlatmak istediği...." Merve sözünü kesti "anlatacak bir şeyimiz yok, tam yeniden toparlanmaya çalışırken eski günlere dönmek istemiyoruz" dedi. Bu sözü söylerken Vedat'ın gözlerine tatlı bir gülümsemeyle baktı. Vedat'ın burada kalacak olması onu çok mutlu etmişti. Çocukluktan beri severdi Vedat'ı ama o elim olay, birlikte kalmalarına izin vermemişti. Hep onu özlemişti, her sene anma töreninde onu burada kalması için ikna etmeye çalışmıştı fakat Vedat inatçı mı inatçıydı. Nihayet bugün Yavuz, Vedat'ı zayıf noktasından, eniştesi üzerinden yakalamıştı.

Masada hakim olan şey şu an sessizlikti. Hiç kimse konuşmuyordu. Merve hayallere dalmıştı. Kim bilir belki de Vedat'la geçireceği vakitleri düşünüp mutluluk hissediyordu. Nermin sürekli Yavuz'u inceliyordu. Yavuz bu bakışlardan sıkılmış, biraz da utanmış olarak başını önüne eğmişti. Vedat ise hayatının bundan sonrasının nasıl geçeceğini hesaplar gibi uzaklara bakıyordu.

Sessizliği bozma görevi Yavuz'a düştü: "Ne öğrenmek istiyorsunuz?" diye sordu. Tüm gözler Nermin'e çevrilmişti fakat Nermin hiçbir şeyin farkında değildi. Soruyu da duymamış gibiydi. Hala hayranlık dolu gözlerle Yavuz'a bakıyordu. Yavuz Nermin'in suskunluğuna anlam veremedi. Vedat'a döndü. O da şaşırmış gibi Yavuz'un yüzüne baktı. Yavuz, "size sordum gazeteci hanım" diye biraz da kaba bir üslupla sorusunu tekrarladı. Nermin, "af edersiniz, dalmışım galiba" dedi titrek bir sesle. Düştüğü durumdan utandı. Yanakları al al oldu. Ne yaptığını bilmiyordu şu an, hayatında ilk defa böyle bir duruma düşmüş gibiydi. Fotoğraf makinesini yerinden alıp birkaç santim öteye koydu. Saçlarını önce karıştırdı, sonra düzeltir gibi yaptı. Herkes şaşkınlıkla ona bakıyorda Salim Amca hariç.

Nermin gülünç duruma düştüğünü düşünüp kalkma gereksinimi duydu. Bir şey sormadan gitmiş olacaktı ama şu an doğru kararlar verecek durumda değildi. Ayağa kalktı, fotoğraf makinesini masadan alıp "af edersiniz benim şimdi gitmem lazım" dedi. Sandalyeye astığı çantasını alıp koluna taktı. Hiç kimse ititraz etmemişti. Herkes öylece ona bakıyordu. Tam arkasını dönüp gidecekken daha önce duymadığı bir ses duydu: "Dur gitme kızım" dedi. Konuşan Salim Amca'ydı. On beş yıl aradan sonra ilk defa konuşmuştu. Nermin bu sese itaat etti. Salim Amca, "gel otur" dedi. Kimse bir şey demiyordu. Herkes on beş yıl aradan sonra açılan bu iki dudağa bakıyordu. Birazdan mutluluğun şifrelerini verecekti sanki.

Mutluluğun şifreleri Kamil Abi'de

Üçlü İttifak | 3.Bölüm | On Üç Can

2011-08-14T03:10:00.001+03:00

- Birinci Bölüm - - İkinci Bölüm -

Genç kız oturduğu banktan genci süzmeye devam ediyordu. Siyah kumaş pantolonu yeni ütülenmiş gibiydi. Üstüne beyaz gömlek de çok yakışmıştı. Öylece ayakta otobüsün gelmesini bekliyordu. Düzgün taranmış siyah saçları beyaz, sinek kaydı tıraş edilmiş yüzüne uyum sağlıyordu. Genç kız onun böyle özenle giyinmesine bakınca sevdiğini bekliyor olmalı diye düşündü ama yine de gözünü ondan alamıyordu.

Otobüs yavaşça durağa girdi. Durunca yolcular birer birer otobüsten inmeye başladılar. Genç, gelenlere hiç dikkat etmeden bekliyordu. Sanki bekleyeceğinin en son çıkacağını biliyordu. Yolcular bitince muavinin yanına gitti. Genç kız gözleriyle hep onu takip ediyordu. Acaba bu yakışıklı gencin beklediği kız nasıl biriydi. Bu güzelliği hak ediyor muydu? Muavin bagajı açtı. İçinden katlanmış bir tekerlekli sandalye çıkarıp gence verdi. Kız istem dışı oturduğu yerden doğruldu. "Neler oluyor" dedi kendi kendine. Genç tekerlekli sandalyeyi açtı ve otobüse girdi. Az sonra sırtında kendine benzeyen bir erkekle otobüsün kapısında göründü. Onu sandalyeye oturttuktan sonra yürümeye başladı. Onlar uzaklaşırken genç kız arkalarından öylece bakakaldı. Gördüğü bu güzel gençten etkilenmişti. Acaba yüzünün diğer yarısını gördükten sonra da böyle düşünebilecek miydi?

Tekerlikli sandalyede oturan gencin adı Vedat'tı, süren ise Yavuz. Hem kardeştiler hem de kader arkadaşı. On beş yıl önce kapılarının önünde, art arda patlayan iki bomba ikisinden de çok şey almıştı. Vedat artık hiç yürüyememiş, Yavuz ise bu güzelliğine rağmen yüzünün yanan yarısı nedeniyle hiç gülememişti. Vedat olayın şokunu atlatamadığından ve tekerlikle sandalyeyle metropolde yaşamanın zorluğundan, köyde teyzesinin yanında yaşamaya karar vermişti. Bugün şehre gelmesinin amacı patlamanın yıl dönümü olmasıydı. Burada olmak, başı dik olarak "yıkılmadık, kan emicilere yenilmedik" demek istiyordu.

Biraz sonra patlamanın olduğu alana gelmişlerdi. Patlamanın olduğu yere bir anıt yapılmıştı. Ellerini ileri doğru uzatmış gülen birkaç çocuk ve önlerinde canlı bomba olmuş olan köpeğe nispeten bir köpek heykeli bulunuyordu. Anıtın önünde o gün hayatını kaybeden on üç çocuğun adı yazılıydı.

İnsanlar anıtın önünde toplandılar. Hayatın kaybeden çocukların aileleri, akrabaları, mahalleli ve daha başka bir çok kişi. Vedat tekerlekli sandalyede olan tek kişiydi. Bu yüzden en öndeydi.

Beyaz sakallı, yaşlı ama başı dik bir adam kalabalığı yara yara en öne kadar geldi. Gelip Vedat'ın yanında durdu. Bu Salim Amca'nın ta kendisiydi. Olay olduğundan beri hiç ağzını açmamış tek kelime etmemişti. Torunları, mahalleli hatta doktorlar ne kadar uğraştılarsa onu konuşturamadılar. Her yıl bu talihsiz olay anılırken en önde durur, yapılan etkili konuşmalar boyunca başını hiç eğmez, oradaki tüm insanlar ağlarken o gözlerini bile kırpmadan anıttaki çocuk heykellerine bakardı. Sanki dünyadaki tüm canilere "benden çocuklarımı aldınız ama yenilmedim, sizi sevindirmeyeceğim, işte buradayım" der gibiydi her hareketiyle.

Dördüncü bölüm Kamil Abi'de

Aşkın Tarifini Yaptım

2011-08-13T07:38:00.001+03:00

"Sevgi yürekle ilgiliyse, yürekte büyüyüp gelişiyorsa neden gözle başlıyor" diye boyumu aşan bir söz ettim. Gittim oturdum bunun üzerine biraz düşündüm. Gördüm ki durumda bir çelişki var.

Bir insanı seversiniz. Kimi zaman çok seversiniz. Gözüm senden başkasını, hatta senden başka hiçbir şeyi görmez dersiniz. Onun için ağıtlar yakar, şiirler yazarsınız. Uyumaz, yemez fakat bol bol içersiniz. Gecenizi gündüzünüze katar içinizde onu büyütürsünüz, vs. vs...

Bu sevgiyi burada bırakıp başa gelirsek, size; tüm bunlar nerede başladı veya neden başladı dersem ne cevap verirsiniz?

Kimse inkar etmesin sevgi görmekle başlıyor. Çünkü hiçbir insana görmediği bir insanı sevme hakkı verilmemiştir. İlle de göz teması... Durum ne olursa olsun seveceğiniz kişiyi görmeniz gerekir. Siz bunu önemsemeseniz dahi toplum bunu kabul etmez ki ben bunun bir örneğinin olduğunu da sanmıyorum. Gördüğümüz tüm aşklar görüşler üzerinden kurulmuştur.

İşte tam da burada benim aklıma korkunç diyebileceğim bir şey geliyor. İnsan neyi seviyor? Güzelliği mi? Bilmiyorum buna başka bir cevap verecek biri çıkabilir mi ama eğer cevap buysa bu bana çok basit geliyor. Üstüne bir de çelişki var. Sevgiler yürekte diyoruz. Seni sevince gözüm hurileri bile görmez oldu diyoruz ama sırf güzelliğini sevdiğimiz için onu seviyoruz.

Size de basit geldi mi bilmiyorum yalnız bence bu biraz daha basit bile olabilir. Yani aslında sevgi görüşle bile başlayan bir şey olmayabilir. Bir insanı sırf güzel diye sevemezsiniz; güzel olduğunu kabul edersiniz, sonra da kendinizi onu sevmeye şartlandırır ve seversiniz. Örnek vermek gerekirse; Şah ve Sultan'daki Bihruze... Yazar övdükçe övüyor. Onu bir kere gören Şah İsmail de Sultan Selim de ona aşık oluyor. Kızılbaşlar kadına değer verdiklerinden yüzü açık olarak dolaşmasına ve hep Şah'ın yanında olmasına rağmen başka kimse ona aşık olmuyor. Halbuki bu kadar güzel bir insana, her görenin aşık olması lazımdı. Bu bir şartlanma olamaz mı?

Tüm örnekleri Şah ve Sultan'dan mı vereceksin derseniz yok, size gerçek hayattan da örnek verebilirim. Türk filmlerini pek seyretmediğimden yazıya yabancı aktrisler üzerinden devam edeyim. Bilen bilir bunlar arasında çok güzeller var. Bu aktrisleri milyonlarca insan seyrediyor ve bu aktrisler bu insanların çoğunun aşık olduklarından çok daha güzeller. Bu insanlar neden bunlara aşık olmuyor? Tamam hayran oluyorlar, kimisi odalarını onların resimleriyle dolduruyor ama kalplerini onlara ayırmıyorlar. Bir hobi gibi bir kenarda tutuyorlar. Peki neden?

Mevzu derin olunca yazı uzuyor, kesmem gerekirse ben şunu diyorum: Sevgi dediğimiz şey bir şartlanma ve büyütmeden ibaret. Bir insanı görürüz, beğeniriz, istem dışı onu sevmeye şartlanırız. Onu içimizde büyütürüz, büyütürüz, büyütürüz ve bir de bakmışız ki aşık olmuşuz. Bence bu kadar basit.

Kadınlardan Allah'a Sığınmalı

2011-08-12T06:14:00.000+03:00

Köylünün biri dua ediyormuş. Bunu gören eşi "kadınların şerrinden Allah'a sığınırım demeyi de unutma" demiş. Adam duasını bitirip ellerini yüzüne sürdükten sonra eşine dönüp "kadınların şerri de neymiş, peh" diyerek kadınları küçümsemiş. Kadın durumunu ciddiyetini kocasına anlatmaya çalışmış ama adam anlamak istemiyormuş. Kadın "bak, kadınlar adamın başına çorap örer, adam neye uğradığını şaşırır" deyince adam "ben onların ördüğü çorabı alır, kafama geçirir, gider banka soyarım" diye dalga geçmeyi de ihmal etmemiş.

Ona göre erkekler kadınlardan daha zekiymiş. Kadın "bak seni uyarıyorum, sonra demedi deme" dedikçe adam kadınları daha da küçümsemiş. "Dünyadaki tüm kadınlar birleşip Voltran oluştursa yine bana sökmez, bilmiyor musun eskiler demiş yedi kadının aklını bir tavukta toplamışlar tavuk gitmiş......." vb. sözlerle eşini alaya almış.

Eşi bu duruma çok sinirlenmiş. Aradan birkaç gün geçtikten sonra kocasının başına bir iş getirmeye karar vermiş. Bir gün sabah erken, kocası uyurken tarlaya gitmiş. Önceki gün aldığı birkaç kilo balığı tarlada dağıttıktan sonra eve dönmüş. Adam çift sürmek için gittiğinde balıkları görmüş. Bir üç beş derken balıkları toplayıp getirmiş. Duruma anlam vermese de "Allah gönderdi" deyip fazla kurcalamamayı daha uygun görmüş.

Balıkları getirip eşine vermiş. Durumu da anlatmış. Eşi hiç bozuntuya vermeden "peki akşama bunları bir güzel kızartırım, yanına da bir bulgur pilavı yaparım" demiş.

Akşam olmuş, adam evine gelmiş. Yemek için sofraya oturmuş. Kadın getirip bulgur pilavını önüne koyup çekilmiş. Adama beklemiş beklemiş balık yok. Çağırmış eşini balıkları sormuş ama kadın balık falan görmediğini söylemiş ısrarla. "Yahu hani sabah getirdim ya" diye kanıtlamaya çalışıyormuş ama kadın Nuh diyor peygamber demiyormuş. "I ıh, sen balık falan getirmedin..."

Adam sinirlenip sesini yükseltince kadın "yetişin komşular" diye feryat etmiş. Komşular toplanmış. Durumu sormuşlar, kadın "kocam delirdi" demiş. Adama dönmüşler, adam "ben sabah balık getirdim ama karım sen hiçbir şey getirmedin diyor" demiş komşulara. Kadın lafa karışmış "bir sorun bakalım nereden getirmiş" komşular sormadan adam cevaplamış "nereden olacak tarladan"

Komşular bu cevabı duyunca adamın delirdiğine kanaat getirmişler. Eşine zarar vermesin diye onu bağlayıp evlerine gitmişler. Herkes çekilince kadın eşinin yanına gelmiş ve "söyle bakalım" demiş. Adam "ben anladım siz isterseniz Şeytan'a hocalık yapabilirsiniz" diye pişmanlığını belirtmiş.

Mutlu musun

2011-08-11T06:36:00.000+03:00

İnternet üzerinden biri bana ulaştı. Daha doğrusu kazara yollarımız çakıştı. Tanıştıktan sonra bu kişinin dertli olduğunu öğrendim. Yardıma ihtiyacı vardı. Benim yapacak bir şeyim yoktu ama yine de onu yalnız bırakmak istemedim. O da zaten benden teselli almaktan başka bir şey beklemiyordu.

Bir süre böyle sanal ortamda bu tanımadığım kişiyle konuştum. Ona teselli vermeye çalıştım. Sanırım iyi geliyordu söylediklerim. Belki de sadece birilerine derdini anlatmak iyi geliyordu. Sonra sorununun çözüldüğünü söyledi. Bana veda ederken, can-u gönülden olduğuna inandığım şu duayı etmeyi de ihmal etmedi: "Allah seni daima mutlu etsin."

Bu duanın kabul olduğuna inanmak istedim. Çünkü kendisine çok iyiliğimin dokunduğunu söylüyordu ve sanırım bunda samimiydi.

Aradan geçen süre duasının kabul olmadığını gösterdi. Ya da ben öyle sandım.

Mutluluk neydi? Mutlu olduğumuza neye göre karar veriyorduk? Mutlu olmak hiç derdi, kaygısı olmamak mıydı? Mutlu olmak hiç ağlamamak, hiç özlememek, hiç kalbinde bir sızı duymamak mıydı? Eğer böyleyse gözleri açılmamış bebekler bile ağlıyorken dünyanın derdini omzuna yüklemiş bir yetişkin nasıl mutlu olabilirdi?

Bediüzzaman'ın kitaplarında, dünyadaki şeylerin zıtlarıyla bilindiğini okumuştum. Sıcağın derecesi soğuğa göre, karanlığın miktarı aydınlığa göre, tatlının tadı, acıya göre bilinir. Bu ölçüye göre mutluluğu yaşamanın formülü, onu bir takım hüzünlerle, zorluklarla kıyaslamak olamaz mıydı? Bunun için de biraz hüzünlenmek, biraz kendinden bezmek, biraz hayata küsmek gerekmiyor muydu?

Şimdi diyorum ki ben aslında hep mutluydum. Tamam içimde bir hüzün olmalıydı. Açlıktan ölen her canlıda bir acıma, dünyanın bir köşesinde haksızca ezilen her insanda bir keder, bulmadan kaybettiğim sevgilerde bir ıstırap duymalıydım. Fakat bunlar mutluluk için bir engel değildi. Bunlar belki sadece rehavete engel olabilirlerdi. Çünkü mutluluk hüznün olmadığı yerde değildi.

Çünkü mutluluk aç olana katık olmak, ezilene destek olmaktı. Mutluluk taş kalplere sevgi, kör gözlere nur olmaktı. Mutluluk düşünmeyen kafalara fikir, yordamsız kalan akıllara kılavuz olmaktı.

Çünkü mutluluk doyurup aç kalmak, kaldırıp ezilmek, sevip üzülmek, yol gösterip o yolda ölmekti.

Dertli Padişah

2011-08-10T05:02:00.001+03:00

Derler ki padişahın birinin sıkıntıları varmış. Ne yapayım ne edeyim diye sormuş vezirlerine. Doktorlar toplanmış, toplantılar düzenlenmiş. Doktorlar ancak anlatarak sıkıntılardan kurtulabilirsin demişler padişaha. Padişah almış vezirlerinden birini karşısına başlatmış anlatmaya ama vezir nerede ne diyeceğini bilmediğinden padişah daha da sıkılmış.

Bu böyle olmaz demişler. Sormuşlar soruşturmuşlar, o zamanın psikoloğu gibi olan bir bilge bulmuşlar. Getirmişler bilgeyi padişahın huzuruna, anlatmış padişah derdini. Konuşmaları bitince padişah rahatlamış biraz. Ondan sonra bunu yapmaya devam etmişler.

Gel zaman git zaman padişahla bilge arkadaş gibi olmuşlar. Çok sık sohbet ediyorlarmış fakat prensiplerine sıkı sıkıya bağlı olan bilge, padişahın sıkıntılarıyla belirli saatler dışında asla ilgilenmiyormuş. Padişah bazen başka zamanlarda da onu dinlemesini istiyormuş bilgeden ama bilge kesinlikle olmaz diyormuş.

Padişahın üç eşi varmış. Bilgeden aldığı nasihatlerin etkisiyle de eşlerine çok iyi davranıyormuş ama kimi zaman eşlerinden bazıları sorun çıkarıyorlarmış. Bana da az zaman ayırıyorsun, falankesle daha çok vakit geçiriyorsun gibi sözlerle padişahın canını sıkıyorlarmış. Konu mahrem olduğu için padişah bunu bilge adama açamıyormuş ama büyük sıkıntı olmuş bu konu onda. Eşlerinden birini veya ikisini boşamayı bile düşünüyormuş.

Nasıl yapayım derken konuyu örtülü bir şekilde bilgeye anlatmaya karar vermiş. Konuşma saati gelince, bilgeye şöyle açıklamış: "bir arkadaşınla zaman konusunda anlaşamazsanız, sık sık tartışırsanız, onu yoluna göndermek mi doğrudur yoksa cezalandırmak mı" diye sormuş. Bilge adam konuyu direk yanlış anlamış. Ne kadar da bilge olsa, ne kadar da iyi dinleyici olsa insan yanlış anlayabilir. Önemli olan bunu kabullenebilmektir ama bilge bunu kabullenememiş, "peki efendim ben giderim" demiş. Padişah ne oldu, neden gitmek istiyorsun" diye ısrarla sormasına rağmen bilge bundan sonra tek kelime etmemiş.

Halbuki bilge kişi padişaha ne demek istiyorsun diye sorsa, ya da padişahın açıklamasına izin verse arkadaşlıkları ölüme kadar devam edebilirmiş. Fakat insanoğlu bir acayip. Sözleri tam dinlemeden, daha birkaç kelimede dahi kendine yanlış paylar çıkarıp, yanlış kararlar verilebiliyor. İnsanlar konuşa konuşa anlaşır sözünü tüm insanlar bilmesine rağmen birçok konu konuşmadan çözülmeye çalışılıyor ki bu da beraberinde önemli sorunlar getiriyor.

Haddim olmadan yazının sonuna bir de nasihat eklemem gerekirse: Bırakın derdini anlatan kişi tam olarak ne demek istediğini söylesin. Belki o zaman yardım edeyim derken o dertli insanın derdine bir dert de siz katmamış olursunuz.

Görmeyene Aşkı Sormak (Mim)

2011-08-09T06:03:00.002+03:00

Kamil Abi mimlemiş beni. "Arama motorlarının hangi kelimelerle yapılan aramalarda blogunuzu gösterdiğinizi yazın da biraz eğlenelim" demiş değerli ustam.

Benim adetim değildir, güldürmek için söylenmemiş şeylere gülmem. İstesem de gülemem, ki Kamil Abimin o güzel yazısı tebessüm bile ettirmedi bana. Fakat ortada bir mim var ve yazılması lazım. Ne yapmam gerek derken bloguma gelen güzel bir arama cümlesinden yola çıkmayı uygun gördüm.

Biri Google'de "her görenin aşık olması için" diye bir cümle aratmış. Google efendi de benim aşk adamı olduğuma kanaat getirmiş olacak ki onu bloguma yönlendirmiş. Fakat büyük bir ihtimalle bunu arayan kişi hayal kırıklığına uğramış. Gelip blogumda, görmediğine aşık olan delilerin hikayelerini okuyunca herhalde "Google, ben ne diyorum sen ne diyorsun" diye tepki göstermiştir.

Şaka bir yana da ben bu aramayı görünce çok şaşırmıştım. Bir insan neden böyle bir arama yapar, neden her görenin kendisine aşık olmasını ister diye düşünmüştüm. İki sonuca vardım: "Bu ya basit biridir, insanları etkileyerek eğlenmeye çalışıyor ya da çok kötü darbe yemiş bir kadındır, bir sürü erkeğin canını yakmak istiyor" dedim.

Sevgi çok temiz bir şeydir, saftır, içinde herhangi bir kötülük barındırmaz. Bu, karşı cinse duyulan sevgiyse sadece ilki böyledir. İlk sevgide, kişi hayal kırıklığına uğrayınca sevgisine bir kara leke vurulmuş olur. Eğer o kişi temiz kalpli biriyse bu lekeyi temizlemeye çalışır ama eğer öyle değilse, canının yandığı kadar can yakmaya yemin eder.

İşe ilk önce kalbini yerinden çıkarmakla başlar. Oraya bir taş koyar ve elini o taşın üzerine koyarak yemin eder. Yüzünün güzelliğini kullanan bu canavar, ağlattığı insanların gözyaşlarından daha sert taşlar üreterek kalbini daha da katılaştırır. Ta ki bir gün oraya bir mermer parçası koyar.

Bütün bunlar yaşanırken, yeryüzünde hala aşk denen şeyin tarifini yapmaya çalışanlar bulunur. Bunlara söylenecek en güzel söz "tek aşk platonik olandır" olacaktır. Çünkü aşık üzülmek, maşuk üzmek için planlanmış gibi davrandıkları müddetçe gözyaşları gözlerde barınamayacaklardır.

Çok ilginç ve hatta olmayan şeyler yazdığımın farkındayım ama bunlar bana Volkan Abinin tavsiyeleriydi. Bu mim kolaydır, kasma, hayal gücüne dayan ilerlersin diyen oydu. Hayal gücümün saçmalayabildiğini bilmesine rağmen böyle bir tavsiyede bulunduysa bir bildiği vardır elbet.

Kendisine ve beni mimleyen Kamil Abime saygı ve sevgilerimi sunaraktan yazıyı okuyan herkese "ne dediğimi bilmiyorum, yanlış kelam ettiysem özür dilerim" demeyi borç bilirim.

Seversen Yanarsın

2011-08-08T05:33:00.000+03:00

"Bu ilk başkaldırı..."
Çekiç etkisi yapmıştı bu şakayla karışık söylenen cümle. Sanki kafatasına zarar vermeden delmiş de beyninin ta derinliklerine inmiş; hatıralarının olduğu kısma gelince durmuştu.

Daha yumurtadan yeni çıktığı zamanlardı. Kanı kaynıyordu, gençti. Dişiler umurunda bile değildi. Arkadaşlarına hava atar, "tüm dişi sivrisinekleri, bir yiyimlik şekere değişmem" derdi. Bunu söylerken bazı arkadaşları öylesine söylüyor sanıyordu ama o ciddiydi. Erkek sivrilerin dişilere yaranmak için her şeyi yaptıklarını gördükçe de dişilerden daha çok nefret ediyordu. Sanki bunun tüm nedeni onlarmış gibi...

Aradan zaman geçmiş, artık olgunlaşmıştı. Fakat hala bir dişiyle arkadaşlığı olmamıştı. Olacağını da düşünmüyordu ki kader ona da bir oyun oynadı. Mansoniini'yi ilk gördüğü zamanı hatırladı. Diğerlerine göre farklı değildi ama ilgisini çekmişti. Kendini "o da sadece bir dişi" diye ikna etme çabalarına rağmen bir türlü aklından çıkaramamıştı onu.

Sivrisinekler arasında olabilecek olağan aşk hikayeleri gibi bir hikayeyle birbirlerine yaklaşmışlar ve arkadaş olmuşlardı. Zamanla kavga etmişler, barışmışlar ama gittikçe birbirlerine daha çok bağlanmışlardı. Artık hiç ayrılmak istemiyorlardı. Kimi zaman klanın işinden bile kaytarıyorlardı.

Aedes Mansoniini'yi o kadar çok seviyordu ki, onu kutsal görmeye başlamıştı. O kadar ki, ondan bir karşılık beklemeyi bile sevgisine bir eksiklik olarak görüyordu. Zamanında diğer sivrilerde gördüğü bu alakayı yaranma olarak görmüştü. Bir dişi buna değmez demişti ama şimdi anlamıştı ki araya aşk girince sevilen bir taş dahi olsa artık kutsaldı ve her şeyden daha önemliydi.

Bunları sistemli bir şekilde düşünmeden Mansoniini'ye bağlandıkça bağlanmıştı. Her gün daha çok sevmiş ve hiçbir zaman bir dediğini iki etmemişti. Bugün aralarında bir sorun çıkmış ve o Mansoniini'ye olmaz demişti. İşte bu düşüncelere, onu eskilere götüren çekiç etkili söz o zaman gelmişti. Bir zamanlar değersiz gördüğü dişilerden birine bunca zaman tek bir kez bile itiraz etmemişti.

Ne diyeceğini bilmiyordu, "ne oldum dememeli, ne olacağım demeli" mi deseydi durumuna daha çok uyardı yoksa "gel gör beni aşk neyledi" diye diye başını duvarlara mı vursaydı?

Her ne yaparsa yapsın bir kez düşmüştü bu sevdaya. Aşk dediğin yakardı ve bunun kime karşı olduğu çok önemli değildi. Mansoniini'nin yumurtlamak için kana ihtiyacı vardı ve belki de zalim bir insan onu hiç acımadan ezecekti. Bu insanın Aedes'ten haberi bile olmayacaktı. Geride bıraktığı yanık bağır umurunda bile olmayacaktı. Yeter ki biraz canı kaşınmasındı.

Bu düşünceler Aedes'i yeyip bitiriyordu fakat yapacağı bir şey yoktu. Küçücüktü insanlara karşı çıkamazdı. Mansoniini'yle beraber gidip onu koruyamazdı. Ona gitme, gel geleneklere karşı çıkalım diyemezdi. Kaderine razı olmaktan başka çaresi yoktu.

Kural belliydi: Sevdiysen Yanarsın!

Mansoniini kan almaya gidecekti ve bir daha dönmeyecekti. Aedes de bir ateş veya bir ışık bulacak yanana kadar etrafında dönecekti. Kendinden başka bir şey düşünmeyen bencil insanlarsa onu ateşe aşık bir deli sanıp aşk hikayelerine malzeme yapacaklardı.

Duyarlılık Parayı Bulana Kadar

2011-08-07T06:40:00.000+03:00

Davul sesine benzer bir ses duymaya başladım. Davulun sesi gibi toktu ama daha çok bir metale vuruluyormuş gibiydi. Üstelik çok da yakındı. Sanki ses sokaktan değil de hemen odanın arkasından geliyordu.

Vakit öğleden sonraydı. Öğrencilerin kaldığı hemen arkamızdaki evi polisler basmış. Kilitli demir bir kapının anahtarını istemişler öğrenciler bizde yok demiş onlar da o kapıyı kırıyorlar. Sanırım bir saat kadar uğraştılar. Tabi benim uyku da zehir oldu. Zaten iki gündür doğru düzgün yatmamıştım.

Adetim değil, böyle şeyler olunca çıkıp bakmam. Neler olduğunu daha sonra annem anlattı: Odadan bir sürü koli çıkarmışlar ve birkaç da torba varmış. Kolilerde olanların kaçak sigara olduğunu biliyorum ama torbalar hakkında kimsenin bir fikri yok.

Öğretmen olan abim bir ara bize kızmıştı. Neden bunlara bazen yemek götürmüyorsunuz demişti. Öğrenciler yemek falan yapamazlar ya, genelde makarna yerler diye. Fakat daha sonra baktık ki bunlar her gün farklı bir arabaya biniyorlar. Meğer ikinci el araba ticareti de yapıyorlar. Tabi bir de sınırdan kaçak yolla getirtip bakkallara dağıttıkları sigaralar var.

Malum bizde en ucuz sigara dört lira yirmi kuruş. Bu içmek için epey caydırıcı bir yol. Fakat bu kaçak sigaralar işi berbat ediyor. Paketi bakkalda iki liraya, kartonu, yani on adedi, on yedi buçuk liraya satılıyor. Sanırım bu sigara, bizim dört lira yirmi kuruşluk sigaradan daha güzel. En azından herkes bunu sadece ucuz olduğu için içmiyordur.

Uzun lafın kısası insanlar para kazanmak için her şeyi yapıyor. Ne kimsenin sağlığı bu tür insanların umurunda ne de insanlığın bekası. Böyle insanlara toplumsal duyarlılık dersi versen dahi oradan da birilerini kandırmanın yollarını öğrenirler.

Kendinden başkasını düşünmeyenleri arar olduk cebinden başka bir şeyi düşünmeyenleri görünce.